เศร้าจากความรักหรือป่าว เรามีนิทานจะเล่าให้ฟัง ^^

 กาลครึ่งหนึ่งนานมาแล้ว ให้สมมติว่าเราเป็นเด็กคนนึง กำลังนั่งเล่นทรายอยู่ แล้วจู่ๆมีชายแก่คนนึง เดินมาหาเราแล้วยืนผักกาดวิเศษให้เรา แล้วบอกเราว่า เนี้ย ผักกาดหัวนี้ มีค่ามากมหาศาลเลยนะ มีประโยชน์คุณค่ามากกว่าผักทุกชนิด และมีแค่ผักกาดหัวนี้ หัวเดียวเท่านั้นบนโลก

พอถึงตรงนี้เพื่อนลองคิดภาพตามนะ ตอนนี้ผักมันอยู่ในมือเราแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง?  พี่บอกว่า ผักกาดที่ชายแก่ยื่นให้ มันก็เปรียบคนเรานี้แหละ ถ้าเราชอบกินผัก เราคงดีใจมากเลยใช่ไหมที่ได้มันมา

มันคงมีค่ามากๆเลยสำหรับเรา แต่ถ้ามองกลับกัน ถ้าเราไม่ชอบกินผักถึงขั้นเกลียดเลย เราก็ไม่ดีใจอะไรที่ได้มันมา ถึงแม้ว่าเราอาจจะรับมันมาถือไว้ แต่เราก็ไม่กินมันเพราะเราไม่ชอบ

สุดท้ายเป็นไงล่ะ ไม่นานยังไง ก็ต้องทิ้งใช่ไหม? นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าเอาคำพูดการกระทำของคนที่ไม่เห็นค่าเรา โยนทิ้งเราไม่ต้องการเรา ของคนๆเดียว มาทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า ยังไงซะเราก็ยังเป็นผักที่มีคุณค่าอยู่ ยังมีคนมากมายที่ต้องการเรานะ ที่เห็นค่าในตัวเรา ชอบสิ่งที่เราเป็น เราแค่อยู่ผิดที่ ให้ใจผิดคน เท่านั้นเอง....

เราเคยแชร์ไว้ในพันทิป อยากเอามาแชร์ให้คนในโพสจังได้อ่าน สักวันเราคงเจอคนที่รักเราเนอะ สุ้ๆ ^^