หลง / ลืม

คำแนะนำ : กระทู้นี้ จัดทำขึ้นเพื่อความสนุก ความบันเทิง ในโลกหลังความตาย "ไม่เชื่อ .... อย่าลบลู่" 
สร้างสรรค์ความหลอนโดย : ม. มัดตราสังข์

เรื่อง .... "หลงลืม"

                เมย์มีเพื่อนข้างห้องที่เป็นโรคขี้หลงขี้ลืมอย่างร้ายกาจ และเพราะโรคเจ้ากรรมนี่เองค่ะ ที่ทำให้เกิดเรื่องสยองแอนอย่างแทบจะเป็นไปไม่ได้ 

                ไม่ต้องคิดไปไกลถึงคนที่เป็นโรคอัลไซเมอร์ หรือคนชราที่นับวันก็ยิ่งเป็นโรคขี้หลงขี้ลืมตามอายุขัยมากขึ้นทุกที อย่างที่พูดกันติดปากว่า "หลงๆ ลืมๆ ตามประสาคนแก่" เพียงแต่เอ่ยถึงคนที่ยังอยู่ในวัยหนุ่มสาวนี่ก็พอค่ะ ทุกคนย่อมเคยรู้จักคนขี้ลืมกันทั้งนั้น และทุกคนที่ยอมรับความจริง ก็ต้องพบว่า ตัวเองเคยเป็นคนขี้ลืม จะมีข้อแตกต่างกันตรงที่มีอาการมากหรือน้อยเท่านั้นแหละ

                ตั้งแต่วางของใช้ เช่น ปากกาหรือแว่นตาไว้แล้วจำไม่ได้ว่าวางไว้ที่ไหน ลืมกุญแจบ้าน ลืมกุญแจรถ กระทั่งลืมกุญแจไว้ในรถที่ล็อกเรียบร้อยแล้ว จำไม่ได้ว่าปิดไฟ ปิดแก๊ส ไว้หรือเปล่า ? หลายๆ ครั้งถึงกับต้องย้อนกลับไปดูให้รู้แน่ ไม่งั้นก็ไม่สบายใจ กลัวจะเกิดอุบัติเหตุ จนถึงเข้าห้องนอนแล้วนึกไม่ออกว่าใส่กลอนหรือล็อกประตูเรียบร้อยแล้วหรือยัง ลืมลูกเล็กๆ ไว้ในรถประจำทาง แม้แต่ในรถแท็กซี่ก็เคยเป็นข่าวหลายครั้ง ขนาดจะเดินทางไปต่างประเทศ พอถึงสนามบินแล้วเพิ่งนึกได้ว่าไม่ได้นำหนังสือเดินทางมาด้วยก็มี นี่คะ

                กวางเป็นเพื่อนข้างห้องเช่าที่ดินแดงนี่เอง นิสัยเราตรงกันตรงที่ชอบอยู่คนเดียว ไม่อยากชวนใครมาเป็นเพื่อนเพื่อแชร์ค่าห้อง ถือว่ารักอิสระเสรีเหนืออื่นใด แต่สิ่งที่แตกต่างกันสุดขั้วก็คือกวางเป็นโรคขี้หลงขี้ลืมขนาดหนัก ตอนที่รู้จักกันใหม่ๆ ยังคิดว่าเธอแกล้งทำด้วยซ้ำ 

                เดี๋ยวลืมกุญแจห้อง เดี๋ยวลืมกุญแจรถ เดี๋ยวลืมกระเป๋าสตางค์ ทั้งในห้องและที่ทำงาน เดี๋ยวลืมรหัสเอทีเอ็ม เดี๋ยวลืมว่ารุ่งขึ้นเป็นวันหยุด เดี๋ยวลืมว่านัดกับเพื่อนที่ศูนย์การค้าจนเพื่อนโทร มาต่อว่าขณะที่กวางเข้ามานั่งคุยจ๋อยๆ อยู่ในห้องเมย์ แต่ไม่มีใครถือโกรธมากมายอะไรเพราะรู้นิสัยขี้ลืมของเธอดี

                แอน เพื่อนสนิทคนหนึ่งถึงกับแซวว่า “นี่กวาง! ฉันว่าเธอเขียนชื่อแขวนคอไว้ดีกว่า  เผื่อเกิดลืมว่าตัวเองชื่ออะไรจะได้ดูป้ายไงล่ะ” กวางได้แต่ยิ้มแหยๆ ดูแล้วก็น่าสงสาร เพราะวันนั้นแอนมาค้างที่ห้องกวาง หาซื้ออะไรมากินกันสามคน พูดคุยปากกว้างเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ แต่แอนแซวซะจนเมย์อดสงสารกวางไม่ได้...เราแนะนำให้เธอไปหาหมอเพื่อปรึกษาโรคลืมฉกาจฉกรรจ์ แต่กวางกลับค้อน ควักให้ "จะบ้าหรอ จู่ๆ จะให้ฉันไปหาจิตแพทย์ เดี๋ยวใครก็นึกว่าฉันเป็นบ้านะสิ" ต้องยอมรับว่าคนไทยเรายังแยกไม่ออกหรอกค่ะ ทำให้คนที่มีปัญหาทางอารมณ์หรือจิตใจที่อาจรักษาได้ แต่ไม่กล้าไปพบจิตแพทย์เป็นส่วนใหญ่ 

                จนกระทั่งวันหนึ่งก็เกิดเหตุร้าย เมื่อแอนโดนรถเก๋งชนตายคาที่หน้าบริษัทที่สีลมนั่นเอง ขณะรีบร้อนจะออกไปหาอาหารกลางวันกินกับเพื่อนๆ แต่เธอเคราะห์ร้ายเพียงคนเดียว ร่างของเธอกระเด็นไปอีกฝั่งของถนน และโดนรถกระบะอีกคันที่ขับมาทับร่างของเธอซ้ำ เสียชีวิตคาที่

                กวางร้องห่มร้องไห้จนตาบวมเมื่อทราบข่าวของแอนที่เสียชีวิต เนื่องจากวันนั้นเธอไปทานข้าวกับเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่ง ทั้งที่ส่วนมากจะไปกับแอนทุกครั้ง...พวกเราไม่มีโอกาสได้ไปงานศพเธอ ร่วมถึงกวางด้วยที่ไม่มีโอกาสที่จะไปบอกลาหรือกราบศพเพื่อน เพราะญาติ ๆ จากภาคเหนือของแอนมารับศพไปบำเพ็ญกุศลที่บ้านเกิด ความตายอาจจะเป็นการเปลี่ยนภพเปลี่ยนชาติ หรือไม่ก็เป็นการสาบสูญไปเลยตามความเชื่อของคนบางกลุ่มก็ได้ค่ะ เพราะไม่มีวี่แววว่าใครจะพบเห็น หรือฝันถึงเธอเลยแม้แต่คนเดียว

                จนกระทั่งวันเสาร์ถัดมา  ขณะที่เมย์นอนตื่นสายเพราะไม่ต้องรีบไปทำงานตามปกติ หลังจากที่ทำธุระส่วนตัวแล้วก็ออกมาชงกาแฟ เปิดทีวีดูข่าว...เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น กวางเข้ามาดูข่าวนิดหน่อย แล้วเหลียวซ้ายแล ขวา เหมือนกำลังมองหาอะไรบ้างอย่าง ก่อนจะถามว่า “แอนล่ะ ไปไหน? เข้าห้องน้ำเหรอ ?” เล่นเอาเมย์เงียบนิ่งไปพักหนึ่ง แอนไหน ? เมย์ก็มองหน้ากวางกลับไปด้วยความสงสัย

                "ยังจะแกล้งถามอีก ก็ไอ้แอนเพื่อนกวางไง เมื่อคืนมันมานอนด้วย ตอนตี 2 กว่า ๆ เคาะประตูดังมาก แทบจะพังประตูเข้ามา เสียใจร้องไห้ทะเลาะกับแฟนมา มาระบายมาพูดกวางใหญ่เลย พูดบอกรักกวาง คิดถึงกวาง อยากอยู่กับกวาง จะพากวางไปอยู่ด้วยอีกปลอบแล้วปลอบอีก ทั้งกอดทั้งโอ๋ กว่าจะหยุดร้อง เม้าท์กันจนดึก เห็นตัวเย็น ๆ อุ่น ๆ เลยให้กินยาแก้ไข้ไป นอนพร้อมกัน แต่ตื่นเช้ามานี่ไม่รู้ว่าหายไปไหน...เลยนึกว่ามาดูที่ห้องเมย์นี่แหละ คิดว่าอยู่ด้วยกัน”

                เมย์ยอมรับว่าตกใจจนตัวแข็งทื่อ อ้าปากค้าง ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว จ้องหน้ากวางเหมือนจะร้องไห้ เพราะเมื่อคืนตอนตี 2 กว่า ๆ ก็มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเหมือนกัน แต่เป็นเพียงเสียงเคาะประตูที่ดังมาก ผสมเสียงร้องไห้เสียงดัง แต่พอเมย์ไปส่งที่ตาแมวที่ประตู ไม่เห็นใครอยู่หน้าห้องแล้ว เห็นเพียงแต่คนกำลังเดินผ่านไปห้องข้าง ๆ นั้นก็คือห้องกวาง แต่ไม่คิดว่าจะเป็นแอน เมื่อเมย์ได้ทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนจะหลุดปากบอกออกบอกกับกวางว่า... “แอนตายไปตั้งหลายวันแล้ว จะมานอนค้างกับเธอได้ยังไง”

                เท่านั้นแหละค่ะ กวางก็ตกใจ หน้าซีด กรี๊ดร้องสุดเสียง ก่อนจะเป็นลมล้มลงกองกับพื้น ด้วยความตกใจกับสิ่งที่เธอพบเมื่อคืน... เมย์ได้ปฐมพยาบาลเบื้องต้น จนกวาง กวางเลยพาเดินไปที่ห้องของเธอเอง สิ่งที่เห็นคือ ขวดยาแก้ไข้ที่โต๊ะเครื่องแป้ง และแก้วน้ำที่เหมือนมีคนดื่ม และทิชชูที่อยู่ข้างหัวเตียงมีคราบน้ำตา กวางได้เอ่ยปากพร่ำบอกกับเมย์ว่า “หรือว่า แอนจะมากวาง” กวางก็เลยพูดกับรูปแอนที่เธอเคยถ่ายคู่กันว่า “ไม่ต้องห่วงกวางนะ ขอบคุณที่มาหา ที่ยังนึกถึงกันอยู่เสมอ” หลังสิ้นสุดคำพูดของกวาง ประตูห้องนอนที่เปิดทิ้งไว้ ก็ปิดเสียงดัง เหมือนเป็นสัญญาณตอบรับจากแอนที่มีต่อเพื่อนคนนี้

                หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น กวางก็มั่นทำบุญ สวดมนต์ให้แอนทุกวัน ทุกวันพระจะมีบางทีที่มีเหตุการณ์บุคคลปริศนามาเคาะประตูในยามดึก ๆ กวางก็พยายามจะบอกและย้ำว่า “ไม่ต้องห่วงนะ ขอบคุณที่มาหา พรุ่งนี้จะทำบุญไปให้” ทุกครั้งที่สิ้นสุดคำพูด อยู่ดีๆ เสียงเคาะประตูก็จะหายไป จนถึงทุกวันนี้เหตุการณ์นี้ก็ยังเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนกวางเสียชีวิตไปด้วยโรคประจำตัวของเธอหลังจากที่แอนเสียไปได้ประมาณ 2 ปี