แดจังกึม กับอาหารสูตร ชนะใสๆ

ใครนึกถึง หนังเรื่องแดจังกึม คงนึกถึง การทำอาหาร ในสมัยก่อน คนทำครัว เป็นอาชีพที่ม่ค่อยมีคนยกย่อง เนื่องจากต้องฆ่าสัตว์ตัดชีวิต เช่น เฉือดไก่ เฉือดเป็ด เฉือดเต่า ฆ่าปลา เพื่อนำมาทำเป็นอาหารให้คนอื่นทาน เรียกว่า เป็นอาชีพที่ต้องฆ่าสัตว์ตัดชีวิต

เมื่อพูดถึงแดจังกึม ก็ต้องนึกถึง โจ๊กเครื่องในหอยเป๋าฮื้อ ซึ่งแข่งกับ โจ๊กห้าสหาย ถ้าเรามาเทียบดูแล้ว โจ๊กห้าสหายแพ้ราบคาบ ยังไงยังไง โจ๊กเครื่องในเป๋าฮื้อก็ชนะใสๆ ถ้าใครเคยได้ชิมหอยเป๋าฮื้อ แล้ว จะบอกได้คำเดียวว่า กรรมการ คือ พระราชาขี้โกง โจ๊กเมล็ดผลไม้หรือจะชนะ แค่ของเหลืออย่างเมล็ดผลไม้ที่อาจไม่ให้ประโยชน์ทางการบำรุงร่ายกายเลยตามที่แอบอ้าง แถมยังอาจมีความขมของเมล็ดผลไม้ผสมในโจ๊กอีก ส่วนประกอบของโจ๊กก็สมารถใส่เครื่องปรุงได้เหมือนๆกัน เช่น เหยาะซีอิ๊วได้เหมือนๆกัน ต่างกันแค่ใช้เมล็ดผลไม้ กับเครื่องในเป๋าฮื้อ

ส่วนลูกบ๊วยจากในป่าเมื่อนำมาเป็นของหวาน ก็เคียวง่าย กว่า โสมที่ถูกนำมาทำเป็นของหวาน ใครเคยกินไก่ตุ๋นโสมคงนึกออก เคี้ยวโสมแทบไม่เข้า

แดจังกึม เข้าใจเลือกเนื้อ เช่นเนื้อส่วนโคนขา ถือเป็นเนื้อชั้นดีที่สุด ไม่งั้นทุกคนคงไม่ชอบทาน ขาหมู ขาแกะ ขาแพะ ขากบ น่องไก่ น่องเป็ด ตีนกระต่าย ขาปู เท้าปลาหมึก(หนวดปลาหมึก) ที่ขาหมูขายดีก็เพราะเนื้อส่วนโคนขาเป็นส่วนที่อร่อยที่สุด

เกาหลี เคยแต่ง กิโมโน ของญี่ปุ่นถึง200ปี เนื่องจากเป็นเมืองขึ้นของญี่ปุ่น ถ้ามีหนังที่ทำตามประวัติศาตร์อย่างถูกต้อง เกาหลีต้องมีช่วงหนึ่งแต่งชุด กิโมโน แบบญี่ปุ่น