ความต่างระหว่างลูกเขยกับลูกสะใภ้ ขอผู้ชายได้โปรดหันมาดูแลและสงสารเมียหน่อยเถอะ!

เมื่อเวลาที่ครอบครัวของฝ่ายชายไปบ้านพ่อตาแม่ยาย สถานการณ์ที่คุ้นเคยมักเป็นเช่นนี้:

ผมไปที่บ้านพ่อตายแม่ยายทีไร ทุกครั้งพ่อแม่ของเมียจะต้องถามผมว่า อยากกินอะไร อยากดื่มอะไร แล้วก็เอาของอร่อยๆมาต้อนรับผมทุกที เวลาไปพักที่บ้านเขา งานบ้าน หรือซักผ้าอะไรพวกเขาจะแย่งไปทำหมด ไม่ต้องให้ผมช่วยเลยสักนิด

แต่พอกลับมาที่บ้านฝ่ายชาย สถานการณ์ที่เกิดขึ้นมักเป็นเช่นนี้:

พอผมกับภรรยากลับบ้าน ถ้าภรรยาไม่ไปแย่งแม่ผมทำงานบ้าน แม่ก็จะมาบ่นกับผมว่า เมียลูกนี่ใช้ไม่ได้เลย ขี้เกียจสันหลังยาว เวลาที่แม่ผมซักผ้าจะเอาเสื้อผ้าของผมและลูกไปซัก ส่วนเสื้อผ้าของภรรยาผม จะแยกออกมากองไว้ให้เธอไปซักเอง แม่จะถามผมตลอดเวลาว่าอยากกินอะไร แต่ไม่เคยถามภรรยาของผมเลยว่าชอบกินอะไร ชอบทำอะไร

ในเมื่อเป็นลูกของคนอื่นเหมือนกัน แต่ทำไมฐานะความเป็นลูกเขยกับลูกสะใภ้ถึงต่างกันมากขนาดนี้?

สาเหตุอาจเป็นเพราะว่า คนเป็นแม่ผัวมักคิดว่า ลูกสะใภ้มาแย่งลูกชายของตนไป ในขณะที่พ่อตาแม่ยายมักมองว่า ถ้าเราทำดีกับลูกเขย ลูกเขยก็จะได้ยิ่งทำดีกับลูกสาวเรา

โถ...ชีวิตลูกผู้หญิง พอแต่งงานแล้ว ไปอยู่บ้านสามี อยู่บ้านพ่อแม่ตัวเองก็กลายเป็นแขก อยู่บ้านพ่อแม่สามีก็เป็นคนนอก เหมือนจะสูญสิ้นทุกสิ่งไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง มีแค่สามีเพียงเท่านั้น ถ้าหากสามีไม่รัก ไม่ดูแล ไม่ปกป้องแล้ว ก็กลายเป็นคนที่หัวเดียวกระเทียบลีบพึ่งใครไม่ได้เลย

แถมสามียังมักพูดกับภรรยาว่า "ทำดีกับแม่ของฉันเยอะๆหน่อย เพราะกว่าแม่จะเลี้ยงฉันให้โตมาได้ไม่ง่ายเลยนะ" แต่กลับไม่มีผู้ชายคนไหนที่บอกกับแม่ตัวเองว่า "แม่ช่วยดีกับเมียผมหน่อยนะครับ เพราะเธอจากพ่อจากแม่มาอยู่บ้านเราตัวคนเดียวน่าสงสาร เราต้องช่วยดีกับเธอหน่อยนะครับ"

พวกผู้ชายได้โปรดทำดีกับเมียของคุณและอย่าให้ที่บ้านต้องมามีปัญหาแม่ผัว-ลูกสะใภ้เลยเถิด เพราะคุณคือคนกลางที่จะจัดการปัญหาได้ดีที่สุด!