สาระเกี่ยวกับกฎหมายฉบับเข้าใจง่ายๆ

หลายคนคงสงสัยว่าเวลาคนร้ายก่อคดีทำผิดทำไมโทษดูไม่ร้ายแรงทั้งๆที่โทษบางอย่างสมควรประหารตรงนั้นเลยโดยซ้ำวันนี้ผมจะมาเฉลยให้ฟัง

เอาละครับถ้าว่ากันตามกฎหมายล้วนๆไม่เอี่ยวเรื่องเงินทอง นามสกุล หรือเส้นก๋วยจั๊บผมจะบอกให้ว่าเหตุไฉนกฎหมายไทยที่มันร้ายแรงขั้นประหารหรือจำคุกตลอดชีวิตพอโดนจริงๆแล้วกลับมีโทษเพียงอันน้อยนิดถ้าเทียบกับความผิดที่คนร้ายได้กระทำไป จากการที่ผมได้มีโอกาสร่วมงานกับทนายความคนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนของพ่อผมทำให้ได้มีโอกาสมาเสวนาเรื่องกฎหมายบ้างซึ่งผมได้สาระขึ้นเยอะมาก แต่จุดที่น่าสนใจคือประเด็นที่ผมจะพูดถึงนี่ละครับซึ่งเอาตามความจริงแล้วเนื้อหามันละเอียดมากเลยจะขออนุยาตแปลไทยเป็นไทยให้ฟังเข้าใจง่ายโดยใช้ศัพท์บ้านๆจะพยายามศัพท์ทางกฎหมายให้น้อยที่สุดเพราะถ้าใช้เยอะไปหลายคนอาจงงรวมทั้งตัวผมเองด้วย ยังไงขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย

1.ศาลของไทยใจอ่อนหรือไม่เข้มแข็ง ในที่นี้ผมหมายรวมไปถึงบุคลากรที่ทำงานอยู่ในศาลทั้งหมดหลายคนที่ทุกท่านเห็นในข่าวอาจดูน่าเกรงขามมีความศักดิ์สิทธิ์และเข้มงวด แต่เอาเข้าจริงๆบุคลากรในข้อนี้ทุกคนขั้นทุกตอนใจอ่อนหมดใจอ่อนยังไงหรอ อาโรจน์(เพื่อนพ่อที่เป็นทนายความ)เคยบอกว่าใจอ่อนถึงขั้นขนาดรอไต่สวนคดีความยังอนุญาตให้ผู้ต้องหาเดินออกไปสูบบุหรี่ที่จุดสูบบุหรี่ได้เลย ซึ่งว่าตามจริงผู้ต้องหาที่มาขึ้นศาลจัดว่าเป็นบุคคลที่ทางเจ้าหน้าที่พิจารณาแล้วว่าผิดจริงสมควรแก่การได้การคุมเข้มและไม่สมควรได้รับเอกสิทธิ์บางอย่าง ยิ่งถ้าเป็นผู้ต้องหาดังๆอย่างเจ้าพ่อค้ายา หรือลูกหลานนักการเมือง ยังเคยมีการอนุญาตให้ไปออกกินข้าวนอกศาลได้ขณะใส่ชุดนักโทษอยู่เลยด้วยซ้ำ เพราะการรักษาความปลอดภัยมันหละหลวมแบบนี้ไงหลายคนถึงไม่เกรงกลัวศาลมองว่าศาลเหมือนหัวหลักหัวตอมีก็มีไป ซึ่งถ้าเทียบกับประเทศอื่นทั่วโลกไม่ต้องประเทศที่เจริญแล้วก็ได้เอาประเทศใกล้ๆอย่างพม่า ในศาลของเขาจะคุมเข้มทุกระเบียบนิ้วตั้งแต่ผู้มารับฟังการไต่สวนไปถึงเจ้าหน้าที่ทุกคนเลยด้วยซ้ำ

2.ผู้พิพากษาขาดความเด็ดขาดและอ่อนแอ ตั้งแต่เปลี่ยนแปลงการระบอบการปกครองในประวัติศาสตร์กฎหมายจะมีเพียงช่วง 10 ปีแรกของการเปลี่ยนระบอบที่ประเทศไทยมีผู้พิพากษาที่เด็ดขาดในการตัดสินคดีความอย่างมีประสิทธิภาพ แต่มายุคนี้ผู้พิพากษาแทบทุกคนขาดความเด็ดขาดหมด ไม่ยอมตัดสินคดีให้ชัดเจนขาดความเกรงขามทั้งๆที่ๆในศาลอำนาจสูงสุดอยู่ในมือของผู้พิพากษาเท่านั้น อาจเป็นเพราะยุคสมัยที่เปลี่ยนไปก็มีส่วนด้วยในอดีตผู้พิพากษาจะมาจากบรรดานักกฎหมายที่มีความชำนาญมากๆบางคนเคยทำคดีมาแล้วมากกว่า 1 หมื่นคดีทางรัฐบาลเห็นมีความสามารถจึงเสนอให้มาเป้นผู้พิพากษาหรืออัยการ แต่มาสมัยนี้ผู้พิพากษาส่วนใหญ่จะมาสายการเมืองทุกคนย้ำว่าทุกคน(ถึงตรงนี้อาโรจน์พูดเสียงแข็งมากจนผมยังตกใจกลัว) ไม่มีใครที่ขึ้นมาเป็นผู้พิพากษาโดยไม่ผ่านสายการเมืองก่อนต่างจากเมือก่อนผู้พิพากษาเกือบทุกคนมาจากสายกฎหมายโดยตรงไม่มีการเมืองเกี่ยวเลย ในจุดนี้ละทำให้ทำให้กระบวนยุุติธรรมของไทยอ่อนแอมากล้าหลังชาติอื่นอีกมากมาย

3.ทำไมต้องมีรอลงอาญา การรอลงอาญานั้นก็เหมือนการละเว้นโทษให้กับบุคคลนั้นๆไว้ก่อน แล้วภายภาคหน้าหากพบว่ากระทำความผิดอีกก็จะถูกตัดสินโทษโดยทันที แต่ก่อนกฎหมายไทยไม่มีคำว่ารอลงอาญาด้วยซ้ำใครทำอะไรผิดก็จะได้รับโทษนั้นโดยทันทีหลังจากการไต่สวนแล้ว แต่หลังจากคดีเชอรี่แอนทำให้นักกฎหมายหลายคนต้องเอาบทกฎหมายมาเปลี่ยนใหม่และเพิ่มคำว่ารอลงอาญาไว้ในตัวกฎหมายเพื่อกันว่าคนที่ถูกนำมาขึ้นศาลอาจไม่มีความผิดจริงแล้วให้นำกลับไปสืบสวนใหม่ แต่บุคคลนั้นก็ยังถือว่าเป้นผู้ต้องหาในการก่อคดีอยู่จะถูกศาลสั่งให้เฝ้าคุมประพฤติไว้อย่างเข้มงวด แต่ในปัจจุบันนักกฎหมายยุคใหม่นำคำนี้มาใช้ทางที่ผิดและตีความกันผิด นักกฎหมายรุ่นใหม่มองว่าการรอลงอาญาก็เหมือนการพ้นโทษซึ่งมันต่างกันมากการพ้นโทษคือศาลได้ตัดสินแล้วว่าผู้ต้องหาที่นำมาขึ้นศาลไม่มีความผิดจริงจะถูกกั้นออกจากคดีนั้นๆโดยสิ้นเชิง และพอเหตุนี้นั้นเองทำให้ทุกวันนี้ประเทศไทยเราใช้คำว่ารอลงอาญากันอย่างพร่ำเพรือมากเอะอะก็รอลงอาญา ตัดสินคดีไม่ได้ก็รอลงอาญา ถ้าเป็นในต่างประเทศที่เขาเข้มงวดด้านกฎหมายมากคำว่ารอลงอาญาแถบไม่มีเลยด้วยซ้ำนานๆทีถึงจะได้พบต่างกับไทยริบลับที่ใช้คำนี้กันอย่างสนุกปาก

4.กฎหมายไทยทำไมถึงมีช่องโหว่ ที่จริงตรงข้อนี้อยากบอกว่าไม่ใช่เพียงประเทศไทยประเทศเดียวทุกประเทศทั่วโลกกฎหมายต่างมีช่องโหว่ทั้งนั้นแต่ช่องโหว่นี้ไม่ได้เกิดจากการร่างกฎหมายไม่ดีหรือผู้ตัดสินคดีไม่ดี แต่เกิดจากนักกฎหมายบางคนที่ขาดจรรยาบรรณที่ใช้คำที่ไม่ได้มีกล่าวไว้ในบทกฎหมายมายกอ้างในชั้นศาลทำให้ศาลไม่สามารถพิจารณาคดีความได้ สุดท้ายก็ลงเอยไปที่รอลงอาญาอีหรอบเดิม แต่เมือตัดสินคดีนั้นๆไปแล้วผู้พิพากษาก็จะส่งเรื่องให้ทางสภานิติบัญญัติเพิ่มตัวบทกฎหมายเพื่ออุดช่องโหว่นั้นซะ แต่ไม่ว่าจะอุดเท่าไรก็มักจะมีพวกนักกฎหมายเลวพยายามเจาะหารูมันออกมาใหม่เสมอ ซึ่งจุดนี้การแก้ที่ตัวบทกฎหมายคือการแก้ที่ปลายเหตุถ้าจะแก้ต้นเหตุก็ต้องเริ่มตั้งแต่เข้าโรงเรียนสอนกฎหมายให้นักกฎหมายมีจรรยาบรรณที่เข้มแข็งและไม่ขัดต่อหลักคุณธรรมจริยธรรมและศีลธรรม ซึ่งทุกวันนี้ยังไม่เห็นสถาบันไหนที่สอนเรื่องนี้อย่างจริงจังถึงที่สุดทำให้กฎหมายมีช่องโหว่อยู่ตลอดซึ่งเกิดมาจากน้ำมือคนนั้นเอง

5.การใช้คำ อย่างที่ทราบกันอยู่ตัวกฎหมายถูกร่างขึ้นมาเป็นตัวอักษรจารึกไว้ทำให้คำไหนที่ไม่มีเขียนในตัวบทกฎหมายจะไม่ถือว่ามีส่วนเกี่ยวอยู่ในข้อกฎหมายนั้นๆ ในอดีตเคยมีคดีหนึ่งที่จับคนลักลอบยิงนกเงือก ซึ่งตามรูปเกมแล้วศาลต้องตัดสินจำคุกผู้ต้องหาอย่างแน่นอน แต่ทนายความของจำเลยดันเปลี่ยนจากคำเนือกมาเป็น สัตว์ที่มีจงอยอยู่บนหัวผิดธรรมชาติ แล้วอ้างว่าเสี่ยงต่อการแปรปรวนของธรรมชาติจึงต่อฆ่าทิ้ง ในคำๆนี้ละทำให้จำเลยในคดีนั้นพ้นผิดไม่ต้องโทษอะไรเลยซึ่งในยุคนั้นเรายังไม่มีการบัญญัติคำที่ใช้อย่างครอบคลุมแต่ทุกคนรู้กันอยู่ว่านกที่มีจงอยอยู่บนหัวคือนกเงือกเลยไม่ได้เขียนไว้ในตัวบทกฎหมายทำให้ศาลไม่สามารถตัดสินคดีความได้ ถ้าจะทำให้ตัวกฎหมายเข้มแข็งควรที่จะนำเอาผู้เชี่ยวชาญด้านการใช้คำและภาษามาร่วมด้วยช่วยกันบัญญัติกฎหมมายให้มันครอบคลุมเพื่อประโยชน์ใช้งานและจะได้ไม่เอามาเป็นข้ออ้างชั้นศาลอีก แล้วยิ่งมายุคที่เปลี่ยนไปในสมัยนี้มีคำใหม่ๆเกิดขึ้นเยอะมาก เราไม่สามารถห้ามการเปลี่ยนแปลงทางภาษาได้แต่เราควรตามให้ทันการเปลี่ยนแปลงนั้นไม่เช่นนั้นกฎหมายไทยเราก็จะล้าหลังยุคสมัยไปอีกนาน
มาถึงจุดนี้ผมก็ถึงบางอ้อบ้างไม่ถึงบ้างตามความเข้าใจผมซึ่งจริงๆแล้วมันมีเยอะกว่านี้มากแต่เนื่องจากตัวผมไม่มีความรู้กฎหมายเลยมีแค่งูๆปลาๆเลยจับใจความได้เพียงเท่านี้ยังไงก้ขออภัยด้วย ส่วนใครที่มีความรู้ด้านกฎหมายมาช่วยเพิ่มเติมให้ได้นะครับยังไงถือเป้นวิทยาทานให้คนอื่นได้ทราบต่อๆกันไป และบางจุดหลายคนอาจรู้แล้ว แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่รู้ยังไงก็อย่างเพิ่งด่ากันเนอะ ขอบคุณครับที่ยอมเสียเวลาอ่าน