"ตังเมหลอด"

สำหรับ น้องๆ หลานๆ ที่เกิดไม่ทัน "ตังเมหลอด" 
ก็ล้อมวงเข้ามา ผมจะเล่าให้ฟัง....... 

ในสมัยก่อน พวกขนมห่อ ไม่ค่อยมี พวกขนมปังเวเฟ่อร์เคลือบช๊อคโกแล๊ต ก็ยังไม่มี 
ขนมหวานบ้านๆ ขวัญใจเด็กๆ เห็นจะมี ตระกูล ตังเม เป็นพระเอก 

ตังเมแบบเหลว ตาแป๊ะจะหาบมา พร้อมกับกรรไกรอันนึง ไม้เสียบอันนึง 
แล้วแกก็จะทำให้ตังเมมันร้อนขึ้นนิดๆ ให้กึ่งแข็งกึ่งเหลว ให้มันหนืดๆ 
แล้วก็ใช้ความเร็วในการประดิษฐ์ตังเมหนืดๆให้เป็นรูปต่างๆ 
รูปฮิต เรตติ้งสูงสุด เห็นจะได้แก่ รูปลิงนั่งอยู่บนปลายไม้แล้วถือเบ็ดตกปลา 
หรืออาจจะทำรูปอื่นๆ ตามแต่เด็กๆจะร้องขอ 
ถ้าวิจิตรพิศดาร ก็แพงหน่อยละ 

ตาแป๊ะที่ไม่ค่อยเก่งทางประดิษฐ์ แกก็จะมีแม่พิมพ์ติดมือมาด้วย 
เอาตังเมใส่พิมพ์รูป ฝักข้าวโพดบ้าง รูปลูกน้อยหน่าบ้าง แล้วปั๊มลมเข้าไปในพิมพ์ 
เปิดออกมาก็ได้ข้าวโพดที่ทำจากตังเม เอามาปะติดบนไม้ด้วยตังเมเหลว พอแปะปุ๊ป มันก็ติดปั๊บเหมือนติดกาว

แต่ "ขนมตังเมเหลว" มันก็ สวยแต่รูป จูบไม่หอม 
ก็เลยเป็นช่องว่างให้ พ่อค้าตังเมอีกคนหนึ่ง แม้ลีลาจะสู้เขาไม่ได้ แต่รสชาติรับรองกินขาด 

พ่อค้าคนนี้คือ พ่อค้า "ตังเมหลอด" 
แกอาจจะไม่มีจุดดึงดูด เหมือนอย่าง ตังเมเหลว ที่ผลิต ลิงตกปลา ออกมานั่งโชว์ 
พ่อค้าตังเมหลอดจึงมักจะต้องร้องขาย.... 
แถวบ้านผม จะร้องว่า "ตังเมหลอด...ครับ....ตังเมหลอด" 
แถมปิดท้ายด้วยท่อนฮุคว่า..."อร่อยที่ซู้ด"  
รสชาติของตังเมหลอด มีจุดพิฆาต ตังเมเหลว ก็คือ การสอดไส้ถั่วลิสง เอาไว้ตรงกลาง 
ดังนั้นจึงออกเป็น รสหวานมันปนกันอย่างกลมกล่อม 

ณ พ.ศ.นี้ พ่อค้าตังเมหลอดภาคกลางไม่ค่อยจะได้เห็นกันแล้ว 
เพิ่งจะมาเจอ ตังเมหลอด ของพี่สุวัฒน์ ที่ตลาดตราด วันนี้เอง 
พี่สุวัฒน์เล่าว่า คนรุ่นใหม่ ไม่ค่อยมีใครอยากสืบทอดอาชีพนี้ เพราะมันไม่โก้ 
ว่าพลางแกก็ค่อยๆยืดตังเม แล้วเอากรรไกรมาตัดและห่อให้ลูกค้า 
ฝีตะไกรของพี่ สุดยอดจริงๆครับ 
เหมือนหนังจีน ที่จอมยุทธเมื่อตวัดกระบี่ เพียงพริบตาเดียว 
พี่สุวัฒน์ของผม แกตวัดตะไกร พริบตาเดียว ได้ตังเมหลอดออกมาได้ตั้งเป็นสิบแท่ง 
แท่งละห้าบาทล่ะครับพี่น้อง ตวัดพริบตาละห้าสิบบาท 
โอ้!พระเจ้า......มันเยี่ยมมากใช่ไหมล่ะ จอร์จ