ฤดู คึดฮอด หวนมาอีกครั้ง

• คันได้กินลาบซิ้นอย่าลืมแจ่วแพวผัก ได้กินพาเงินพาคำอย่าลืมกระเบียนฮ้าง
• คันเจ้าได้อยู่ยอดฟ้าผาสาทประดับมุข อย่าได้ลืมเฮียมทุกข์ผู้ขี่ควายคอนกล้า
• คันเจ้าได้ขี่ซ้างกั้งฮ่มเป็นพระยา อย่าได้ลืมคนทุกข์ผู้ขี่ควายคอนกล้า
• คันเจ้าได้ขี่ซ้างกั้งฮ่มสัปทน อย่าได้ลืมคนจนผู้แห่นำตีนซ้าง
  ถ้าได้ดิบได้ดีหรือได้เป็นใหญ่แล้วก็อย่าได้ลืมผู้คนรอบข้าง
  ลาบซิ้น = ลาบเนื้อ,   แจ่ว = น้ำพริกปลาร้า,   แพวผัก = ผักข้างรั้ว,   พาเงินพาคำ = ภาชนะเงิน,ทองคำ
  กระเบียนฮ้าง = กระด้งผุๆ,   กั้งฮ่ม = กางร่ม,   สัปทน = ร่มผ้าสีแดง เป็นเครื่องยศของขุนนาง

หลังจากหน้าฝนผ่านไป ฤดู คึดฮอดก็กลับมาถามทวงคนบ้านไกล ให้หวนคึดฮอด บ้านนา

บ้านนายังรอ คนไกล จากไปเพราะว่าฐานะทางบ้าน

ไปด้วยความฝัน ทุกค่ำคืนอย่าลืมคึดฮอดคนทางบ้านเด้อ

ฤดูกาล บอกวันเวลา ท้องทุ่งบ้านนาบอกความหลัง

ฝันถึงคนที่จากบ้าน ฝันถึงคนที่เคยอยู่ด้วยกัน

บ้านนามีแต่ความจริงใจ ฮักหอมกันไว้ เด้อคนบ้านเฮา

อยากทำอะไรไม่ต้องกลัวใครเขาจะว่า

บ้านเรา ที่ของเรา เพื่อนของเรา

ของกินมีอยู่ทุกหนแห่ง 

  พี่น้องเอย...ไผว่าเมืองอีสานฮ้างให้จูงแขนเพิ่นมาเบิ่ง  เสียงแคนดังจ้นๆ  เสียงพิณห่าวโดดโด่ง   มันสิเศร้าอยู่จั่งได๋
                                                      
      มา  มา  แล้ว มาเอาแนวไปไว้ มาเอาในมันไปว่าน  มาเนวขี้คร้านไปไว้ถ่าตื่นสวยพี่น้องเอย
      
     เจ้าผู้ตู๋หลูหน้า   ควายทึกตอนเมืองขอนแก่น   ไผเด้น้อสิได้ขึ้นคาบท้ายบายแส้ใส่หลังซั่นแล้ว

     พี่น้องเอย  ไกลขอให้ไกลแต่หน้าเฮือนซานบ้านซอง  ไกลกะขอให้ไกลแต่มวลหมู่ เฮือนกับเล้า   ส่นว่าวาจาเจ้าสองคนเฮาอย่าได้ห่าง   เจ้ากะอยู่ต่างบ้าน   อ้ายกะอยู่ต่างบ้าน  ความเว้าอย่าห่างกันซั้นแล้ว

     บ่อยากไกลจากหน้าเวลานั่นหากมาไล่   บ่อยากไกลจากพี่น้องเวลานั่นหากล่วงมาซั่นแล้ว

ยังจำได้ไหม

จะกลับมาใหม่ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ