อย่างไรจึงเรียกว่ายากจน!

เศรษฐีคนหนึ่ง ต้องการให้ลูกชายได้สัมผัสกับคำว่า “ยากจน” เขาจึงส่งลูกชายไปอยู่ต่างจังหวัดกับญาติผู้ยากไร้ เพื่อให้รู้ซึ้งถึงคำว่ายากจน
ผ่านไป3วัน3คืน เขาก็กลับไปรับลูกชาย บนถนนกลับบ้าน ผู้เป็นพ่อก็ได้เอ่ยกับลูกชายว่า
“เป็นไงลูก รู้สึกอย่างไรบ้าง?”
“เยี่ยมเลยครับพ่อ!” ลูกชายตอบออกไป
“บ้านนอกต่างจากบ้านเรายังไง?” ผู้เป็นพ่อถามขึ้นมาอีก
ลูกชายบอกกับพ่อว่ามีสิ่งที่แตกต่างกันมากเหลือเกิน
1.บ้านเรามีหมา1ตัว บ้านเขามีหมา4ตัว
2.บ้านเรามีสระว่ายน้ำ แต่น้ำในสระต้องผสมครอรีน บ้านเขามีบึงขนาดใหญ่ น้ำก็ใสสะอาด อีกทั้งมีปลาหลายชนิดแหวกว่ายอยู่ในน้ำ
3.สวนหลังบ้านของเรามีหลอดไฟฉายส่อง สวนหลังบ้านของเขามีพระจันทร์และดวงดาวมากมายฉายส่อง
4. สวนของเราถึงตรงกำแพงรั้ว สวนของเขาไกลสุดลูกหูลูกตา
5.พวกเราซื้อกับข้าวมากิน พวกเขาทำกับข้าวกินเอง
6.พวกเราฟังเพลงจากแผ่นซีดี พวกเขาฟังเพลงจากเสียงนกน้อย เสียงกบเขียด และเสียงร้องจากสัตว์ต่างๆ ตอนที่เขาทำงานในนา เสียงเพลงอันไพเราะเหล่านี้ก็รายล้อมอยู่รอบๆพวกเขา
7.เราใช้ไมโครเวฟอุ่นกับข้าว พวกเขาก่อฟืนทำกับข้าว ซึ่งรสชาติอร่อยกว่าพวกเราเยอะ
8. บ้านเรา 4 ทิศล้วนเป็นกำแพง บ้านเขาเปิดประตูไว้ตลอดเวลา เพื่อรอมิตรสหายมาเยี่ยมเยือน
9.พวกเราสนิทกับเทคโนโลยี อยู่กับมือถือ อยู่กับคอมพิวเตอร์ อยู่หน้าจอทีวี พวกเขาสนิทกันในครอบครัว เขาอยู่กับฟ้ากว้าง เขามีน้ำใส มีทุ่งหญ้าและมีต้นไม้ใหญ่
เมื่อผู้เป็นพ่อได้ฟังลูกชายสาธยายก็ถึงกับตลึงอ้าปากค้าง สุดท้ายลูกชายก็ได้สรุปให้พ่อฟังว่า
“ขอบคุณครับพ่อ ที่พ่อสอนให้ผมรู้ว่าบ้านเรายากจนเพียงใด!”

********
ยิ่งมาพวกเราก็ยิ่งยากจน เพราะเราสัมผัสความเป็นธรรมชาติที่ฟ้าสรรค์สร้างให้เราไม่ได้อีกแล้ว
เราคิดหวังเพียงแต่จะครอบครอง ครอบครองและครอบครองให้มากที่สุดเท่าที่จะไขว่คว้าเอามาเป็นของตนได้ แต่ไม่เคยคำนึงถึงการอุทิศให้และการรักษาไว้เลยแม้แต่น้อย