ชอบกินหัวปลา

หญิงหม้ายผู้หนึ่ง หลังจากสามีตายจาก นางต้องดูแลลูกทั้งสี่คนเพียงลำพัง เป็นที่น่ายกย่องสรรเสริญ เพราะไม่เพียงแต่นางจะทุ่มเทส่งเสียลูกๆ ทั้งสี่ ให้ได้ร่ำเรียนในขั้นสูงแล้ว ลูกๆ ทั้งสี่ก็ยังมีหน้าที่การงานที่ดีในสังคมอีกด้วย 

อยู่มาวันหนึ่ง แม่ผู้เหน็ดเหนื่อยตรากตรำตลอดชีวิตได้ล้มป่วยลง ลูกๆ ทั้งสี่ต่างคอยดูแลปรนนิบัติแม่ด้วยจิตกตัญญู อีกทั้งอาหารทั้งสามมื้อก็ได้ตกลงกันว่า ลูกทั้งสี่จะเป็นคนจัดหาและลงมือปรุงเอง นั่นก็คือ “หัวปลา” สิ่งที่แม่ชอบทานที่สุด 

หลังจากทานอาหารที่ประกอบด้วยหัวปลาไปหลายมื้อ นางจึงเอ่ยถามลูกๆ ว่า 
“ทำไมทุกมื้อมีแต่หัวปลาล่ะลูก?”
“แม่ครับ! นี่เป็นอาหารที่แม่ชอบทานที่สุดมิใช่ดอกหรือครับ?” 

ถึงตอนนี้ นางไม่อาจที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีก จึงได้เอ่ยความลับที่เก็บไว้มานานหลายปี
“เจ้าลูกโง่เอ๋ย! มิน่าล่ะ เจ้าทั้งหลายจึงปรุงอาหารที่ประกอบไปด้วยหัวปลาให้แม่ทุกมื้อ แต่เมื่อมาถึงวันนี้แล้ว แม่ไม่จำเป็นที่จะต้องปิดบังพวกเจ้าอีกต่อไป แม่กินหัวปลามาหลายสิบปี ทั้งๆ ที่ไม่เคยชอบกินมันเลย แต่ก่อนครอบครัวเรายากจน เจ้าทั้งสี่ต่างก็ชอบกินเนื้อปลากันทั้งนั้น หากแม่กิน…. พวกเจ้าก็ได้กินน้อยลง แต่หากไม่กิน ก็กลัวเจ้าจะไม่สบายใจ ก็เลยแสร้งบอกเจ้าทั้งหลายว่าแม่ชอบกินหัวปลา ใช่ว่าแม่จะไม่ชอบกินเนื้อปลา แท้จริงแล้วไม่กล้าแย่งพวกเจ้ากินต่างหาก!”

เมื่อได้ฟังแม่พูดจบ ลูกทั้งสี่จึงพากันรีบคุกเข่าขอโทษ แท้จริงแล้ว แม่ เป็นผู้ยิ่งใหญ่กว่าที่พวกเขาคิดไว้มากเหลือเกิน! 

@ บทเพลงกตัญญูในโลกนี้มากมาย ล้วนสรรเสริญความรักของแม่ที่มีต่อลูก แม่ ผู้ซึ่งเปี่ยมไปด้วยความนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเข้มแข็ง ท่านไม่เคยท้อถอยในยามที่ต้องเผชิญกับความทุกข์ยาก แต่ยิ่งลำเค็ญกลับยิ่งเข้มแข็ง ท่านไม่เคยหยุดที่จะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับบุตรหลาน ข้าพเจ้ามักจะคิดอยู่เสมอว่า “เพราะฟ้าเบื้องบนกลัวว่าพระองค์ไม่อาจที่จะดูแลบุตรของพระองค์ในโลกมนุษย์นี้ได้ทุกๆ คน ท่านจึงได้สรรสร้างผู้ที่ได้ชื่อว่าแม่ให้แก่โลกนี้”

ความรักของแม่ คือธารน้ำไหลที่ไม่เคยขาดหายไปในครอบครัว และภายใต้ความรักอาทรของแม่ ในที่สุดก็ได้
บ่มเพาะเสริมสร้างให้บุตรได้เจริญเติบโต!

นุสนธิ์บุคส์