หยาดฝนแห่งความคิดถึง

อ่านมาแล้วชอบ เลยอยากแชร์ (ขอขอบคุณเพื่อนคนนึงที่นำเรื่องราวดีๆมาเล่าให้ฟัง)

เรื่อง หยาดฝนแห่งความคิดถึง

เมื่อท้องฟ้า ทะเล และพื้นดินถือกำเนิดขึ้นใหม่ๆ นั้น ทัังสามเป็นเพื่อนรักและอยู่ใกล้กันเสมอมา
แต่เมื่อเวลาผ่านไป พื้นดินและท้องทะเลก่อเกิดสิ่งมีชีวิตมากมาย ทั้งสองต่างวุ่นวายอยู่กับการดูแลเหล่าแมลง ต้นไม้ และสัตว์น้ำ สัตว์ป่านานาชนิด จนไม่มีเวลามาสนใจท้องฟ้าเหมือนเคย
ท้องฟ้าน้อยใจมาก จึงค่อยๆ ถอยห่างจากทะเลและพื้นดินออกไปทุกทีๆ แต่เพื่อนทั้งสองก็ยังไม่มีท่าทีจะใส่ใจ ท้องฟ้ามีเรื่องให้ครุ่นคิดมากมายและยิ่งถอยห่างไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว
จนถึงวันที่นกตัวแรกกางปีกออกโบยบิน...ทะเลและพื้นดินจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าจากไปแสนไกล
พื้นดินและทะเลพยายามส่งเสียงเรียก แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลเกินจะได้ยิน นกตัวแรกอาสาบินไปส่งข่าวถึงท้องฟ้า แต่ทว่าเสียงของมันแผ่วเบาเกินไป

"ไม่เป็นไร พี่น้องของฉันจะบินไปยังท้องฟ้า เราทุกตัวจะช่วยกันบอกเล่าเรื่องราวของทะเลและพื้นดินให้ท้องฟ้าได้รับรู้" นกตัวแรกให้สัญญา

แต่ทะเลและพื้นดินยังเศร้าใจกับความห่างไกลของท้องฟ้า
ทะเลยังคงคร่ำครวญและม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นสูงขึ้น...สูงขึ้น แต่ก็ยังไปไม่ถึงท้องฟ้า
พื้นดินยกตัวสูงขึ้นจนกลายเป็นภูเขาตระหง่าน แต่ก็ยังไม่สูงพอ
"บางทีฉันอาจช่วยพวกเจ้าได้" ดวงอาทิตย์ซึ่งเฝ้าดูเหตุการณ์มาโดยตลอดกล่าว และส่องแสงแรงกล้าลงมาแผดเผาให้น้ำจากทะเลและผืนดินระเหยลอยเป็นไอสูงขึ้นไปจนถึงท้องฟ้า...กลายเป็นเมฆที่รวบรวมเรื่องราวไว้มากมาย และก่อตัวเป็นรูปร่างต่างๆ ได้ตามสิ่งที่มันพบเจอ
"ทะเลและพื้นดินอยากให้ท่านกลับลงไปอยู่ใกล้ๆกันดังเดิม" ก้อนเมฆเล็กๆกล่าว หลังจากเล่าเรื่องราวร้อยพันให้ท้องฟ้าได้รับฟัง
"ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้แล้ว" ท้องฟ้าตอบ "ฉันเติบโตขึ้นอยู่สูงเกินไปและแผ่ขยายตัวจนกว้างใหญ่เกินกว่าที่จะกลับลงไปเป็นเช่นเดิมได้อีก"
ท้องฟ้าเสียใจ แต่ก็ทำได้เพียงเฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ โอบล้อมทะเลและผืนดินไว้อย่างอ่อนโยน
ถึงแม้พวกนกจะพากันโบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้าตามสัญญาที่ให้ไว้ แม้ไอน้ำมากมายจะเดินทางไกลมาส่งข่าวคราวให้ได้รับรู้อยู่เสมอๆ และดวงดาวต่างก็ส่องแสงอยู่เป็นเพื่อนไม่ห่าง
แต่ท้องฟ้ายังคงคิดถึงทะเลและพื้นดินอย่างไม่เสื่อมคลาย
"ฉันอยากส่งข่าวกลับไปบอกให้รู้ว่า ฉันคิดถึงพวกเขามากมายเพียงใด" ท้องฟ้าร่ำร้อง
"อยู่บนนี้นานๆ ก็เหงาเหมือนกัน บางทีฉันเองยังอยากกลับลงไปเลย" ก้อนเมฆตอบ
"จริงสินะ...ฉันลงไปไม่ได้ แต่เจัาทำได้ ฉันจะส่งเจ้ากลับลงไปพร้อมกับความคิดถึงของฉัน" ท้องฟ้ากล่าวอย่างดีใจ "ความคิดถึงของฉันมีมากมายและหนักพอที่จะพาที่จะพาพวกเจ้าลงไปได้หมดฟ้าเลยทีเดียว"
แล้วก้อนเมฆก็รวมตัวเข้ากับความคิดถึงของฟ้า ตกลงมาเป็นหยาดฝน และความคิดถึงของท้องฟ้าที่โปรยปรายมาสู่ท้องทะเลและพื้นดินนั้นมากมาย...จนน้ำแทบจะท่วมโลก
"ส่งความคิดถึงมาแต่พอดีๆ เถอะนะ" พื้นดินส่งข่าวมาทันทีหลังฝนหยุดและแสงแรกของดวงตะวันสาดส่อง "ส่งมาบ่อยๆ ในปริมาณที่พอเหมาะจะดีที่สุดสำหรับพื้นดิน"
"แต่สำหรับทะเล จะส่งความคิดถึงมามากแค่ไหน บ่อยแค่ไหนก็ได้" ทะเลกล่าวอย่างสดชื่น
ตั้งแต่นั้นมา ท้องฟ้าก็ส่งความคิดถึงมาพร้อมๆ กับหยาดฝน และบางทีก็แอบส่งความเหงาลงมาด้วย

ดังนั้นจึงอย่าแปลกใจว่าทำไมเวลาฝนตกเรามักคิดถึงบ้าน คิดถึงคนที่ผูกพัน และบางทีก็รู้สึกเหงาไปพร้อมๆ กับท้องฟ้าโดยไม่รู้ตัว