เจ็บปวดแต่งดงาม..ภาพวาดจากผู้ต้องขัง

           ภาพวาดต้นประดู่ริมชายหาดดูมีชีวิตชีวา เมื่อทาบส่วนโคนต้นบนกำแพง พอดีกับต้นจริงที่เติบโตอยู่นอกกำแพงของอีกแดนหนึ่ง ภาพวาดต่างๆ ที่ อวดโฉมอยู่บนกำแพงด้านในแดนการศึกษา(แดน 14) เรือนจำกลางบางขวางสะท้อน                          จิตใต้สำนึกของกลุ่มผู้ต้องขัง ที่ต้องโทษสูงสุดและโทษประหารชีวิต พวกเขาโหยหาอิสรภาพ ในวันนี้แม้กายจะถูกจองจำในพื้นที่คุมขัง แต่เขาไม่ปล่อยให้จินตนาการถูกจำกัดไว้ในพื้นที่เหล่านี้ 



            ภาพตรงหน้าที่ปรากฏบนกำแพง เป็นผลงานต่อยอดของกลุ่มนักเรียน ที่เรียนรู้ปรัชญาชีวิตผ่านการวาดภาพในห้องเรียนศิลปะ “โครงการห้องเรียนศิลปะ Art for all ประตูสู่จินตนาการ” ที่นักเรียนในโครงการได้ร่วมมือร่วมใจรังสรรค์ขึ้นมา ผลงานความคิดของกลุ่มผู้ต้องขังรุ่น 1-4 ที่ลงแรงช่วยกันลบรอยหมองหม่นของกำแพงให้สดใส แทนที่ด้วยภาพวาดต่างๆ เพื่อสะท้อนความรู้สึกนึกคิด และเล่าเรื่องราวชีวิตของพวกเขาไว้บนผืนกำแพงแห่งนี้




          ภาพนี้...ผู้ต้องขัง "ต้องจำ" ไว้ในใจ พระราชกรณียกิจที่พระองค์ทรงงานหนักเพื่อประชาชนชาวไทย และพระองค์มีพระมหากรุณาธิคุณ พระราชทานอภัยโทษให้กลุ่มคนเหล่านี้ มีโอกาสซาบซึ้งต่อลมหายใจหลังการตัดสินโทษสูงสุด ได้มีชีวิตใหม่ ได้ยิ้ม ได้มีความหวังอีกครั้ง 


          ภาพแห่งความรัก ความเจ็บปวดสะเทือนใจ ภาพที่ต้องจำไปตลอดชีวิต เมื่อผู้ต้องขังถูกพิจารณาโทษสูงสุด เขาได้แต่มองแม่ที่มาฟังผลคดีล้มพับไปต่อหน้าต่อตา แต่เขาเข้าไปช่วยเหลืออะไรไม่ได้ ภาพแห่งความเจ็บปวดที่ติดอยู่ในหัวใจจนต้องระบายสิ่งนี้ไว้บนกำแพง และหวังว่าภาพนี้จะเตือนใจคน...ให้ตระหนักต่อการกระทำของตนเอง ไม่ต้องเจ็บปวดอย่างเขา


          การถูกจองจำกักขังนานๆ ทำให้คุณค่าความเป็นมนุษย์ในความรู้สึกลดต่ำลง หลายครั้งเราก็เหมือนกับสัตว์ประหลาดที่โหยหาอิสรภาพ รอวันที่จะกลับออกไป



         ภาพวาดด้านในประตูทางเข้า เป็นลายไทยที่สวยงามวิจิตรบรรจง ผู้วาดใช้แขนข้างซ้ายที่เหลือจากอุบัติเหตุ...ค่อยๆ จับแปลงลงสีรังสรรค์ภาพนี้ช้าๆ   สมาธินิ่งมาก...มากเสียจนเห็นดอกบัวในใจที่สะท้อนบนกำแพงนี้


ผลงานของนักเรียนผู้ต้องขัง ทุกฝีแปรงปัดเป่าความทุกข์ในใจออกไปได้ 


อีกหนึ่งภาพที่สะท้อนความเก็บกด ความบีบคั้น การได้วาด ได้ระบาย ได้บอกกล่าวด้วยภาพ ทำให้พวกเขาผ่อนคลาย




           สองภาพนี้เป็นภาพต่อเนื่อง ภาพบน...สะท้อนความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสัตว์ประหลาด เมื่อต้องอยู่ในพื้นที่คุมขังมานาน
           ส่วนภาพที่สองคือแววตาของหญิงคนรักที่มองเห็นเขาเป็นตัวประหลาด (ภาพผู้หญิงสวยจริงสวยจัง...แต่แอบเศร้าตรงดวงตาของหญิงคนรักนี่แหละ)


            ชื่อภาพลมแล้ง...แต่ฝุ่นผงธุลีที่ปรากฎในภาพสอนใจผู้วาด เราก็เป็นเพียงฝุ่นผงเล็กๆ บนโลกใบนี้ เมื่อไม่มีอัตตาเราก็ไม่มีอะไรที่ต้องคิด ต้องกังวล ต้องรักษา ที่รักษาทุกอย่างไว้อย่างเหนียวแน่น...มันคือการรักษาอัตตาในใจตนเอง

ภาพที่นำมาให้ชมทั้งหมดนี้เป็นลิขสิทธิ์และสมบัติของกรมราชทัณฑ์ ซื้อขายไม่ได้

ที่มา : http://pantip.com/topic/31843947

ซ้ำขออภัยค่ะ