อยากให้ฟัง "หลักธรรมแรกของโลก"

          ย้อนเวลาไป 2,500กว่าปีที่แล้ว ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8 (กลางเดือนอาสฬหะ) วันที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงพระธรรมที่ทรงตรัสรู้เป็นครั้งแรก ด้วยการที่พระพุทธเจ้าทรงสามารถ แสดง เปิดเผย ทำให้แจ้ง แก่ชาวโลก ซึ่งพระธรรมที่ทรงตรัสรู้ได้ จึงถือได้ว่าพระองค์ได้ทรงกลายเป็นสมเด็จพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าโดย สมบูรณ์ คือทรงสำเร็จภารกิจแห่งการเป็นพระพุทธเจ้าผู้เป็น “สัมมาสัมพุทธะ” คือทรงเป็นพระพุทธเจ้าผู้สามารถแสดงสิ่งที่ทรงตรัสรู้ให้ผู้อื่นรู้ตามได้ ซึ่งแตกต่างจาก “พระปัจเจกพระพุทธเจ้า” ที่แม้จะตรัสรู้เองได้โดยชอบ แต่ทว่าไม่สามารถสอนหรือเปิดเผยให้ผู้อื่นรู้ตามได้ 

ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร  (แบบย่อ)

อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว | ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็นี้แล
ทุกขัง อะริยะสัจจัง | ทุกข์อย่างแท้จริง คือ
ชาติปิ ทุกขา | แม้ความเกิด ก็เป็นทุกข์ 
ชะราปิ ทุกขา | แม้ความแก่ ก็เป็นทุกข์
พยาธิ ทุกขา | แม้ความเจ็บ ก็เป็นทุกข์  
มะระณัมปิ ทุกขัง | แม้ความตาย ก็เป็นทุกข์ 
อัปปิเยหิ สัมปะโยโค ทุกโข | ประสบพบกับสิ่งไม่เป็นที่รักที่พอใจ ก็เป็นทุกข์ 
ปิเยหิ วิปปะโยโค ทุกโข | พลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รักที่พอใจ ก็เป็นทุกข์ 
ยัมปิจฉัง โน ละภะติ ตัมปิ ทุกขัง | ปรารถนาสิ่งใด ไม่ได้สิ่งนั้น ก็เป็นทุกข์ 
สังขิตเตนะ ปัญจุปาทานักขันธา ทุกขา ฯ | ว่าโดยย่อ อุปาทานขันธ์ทั้ง ๕ เป็นตัวทุกข์
อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว | ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็นี้แล

อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว | ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็นี้แล
ทุกขะสะมุทะยัง อะริยะสัจจัง | เหตุให้ทุกข์อย่างแท้จริง คือ
ยายัง ตัณหา | ความทะยานอยาก 
โปโนพภะวิกา | ทำให้ต้องเวียนว่ายตายเกิด มีภพอีก 
นันทิราคะสะหะคะตา | เป็นไปด้วยความกำหนัด ด้วยอำนาจความเพลิดเพลิน 
ตัตระ ตัตราภินันทินี |  มัวเพลิดเพลินอย่างหลงระเริงในสิ่งที่ก่อให้เกิดความกำหนัดรักใคร่นั้น ๆ 
เสยยะถีทัง | ได้แก่สิ่งเหล่านี้ คือ 
กามะตัณหา | ความทะยานอยากในสิ่งที่ก่อให้เกิดความใคร่
ภะวะตัณหา | ความทะยานอยาก ในความอยากเป็นนั่น อยากเป็นนี่ 
วิภะวะตัณหา | ความทะยานอยาก ในความที่จะพ้นจากภาวะที่ไม่อยากเป็น
อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว | ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็นี้แล   

อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว | ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็นี้แล
ทุกขะนิโรธัง อะริยะสัจจัง | ความดับทุกข์อย่างแท้จริง คือ 
โย ตัสสาเยวะ ตัณหายะ อะเสสะวิราคะนิโรโธ | ดับความกำหนัดโดยสิ้นเชิง ไม่เหลือแห่งตัณหาอยู่ 
จาโค | สละตัณหานั้น  
ปะฏินิสสัคโค | ปล่อยวางตัณหานั้น 
มุตติ | ข้ามพ้นตัณหานั้น 
อะนาละโย | ไม่มีเยื่อใยในตัณหานั้น
อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว | ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็นี้แล 

อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว | ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็นี้แล
ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง | ข้อปฏิบัติให้ถึงความดับทุกข์อย่างแท้จ้ริง คือ 
อะยะเมวะ อะริโย อัฏฐังคิโก มัคโค | อริยมรรคมีองค์ 8 -- เครื่องไปจากข้าศึกคือกิเลส นี้เอง 
เสยยะถีทัง | ได้แก่ สิ่งเหล่านี้ คือ 
สัมมาทิฏฐิ | ปัญญาอันเห็นชอบ  
สัมมาสังกัปโป | ความดำริชอบ 
สัมมาวาจา | วาจาชอบ
สัมมากัมมันโต | การงานชอบ 
สัมมาอาชีพ | ความเลี้ยงชีวิตชอบ
สัมมาวายาโม | ความเพียรชอบ 
สัมมาสะติ  | ความระลึกชอบ
สัมมาสะมาธิ | ความตั้งจิตมั่นชอบ
อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว | ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็นี้แล

          ครั้นพระพุทธองค์ ผู้ทรงไว้ซึ่งพระมหากรุณาธิคุณได้แสดงธรรมโดยปริยายดังกล่าวมา เหล่าภิกษุปัญจวัคคีย์ ก็ได้มีใจยินดีเพลินในการแสดงธรรมของพระพุทธเจ้า เมื่อพระพุทธเจ้าตรัสแสดงธรรมอย่างแจ่มแจ้ง ท่านโกณทัญญะ ผู้ทรงไว้ซึ่งอาวุโส ได้เกิดธรรมจักษุ คือ ได้รู้แจ้งเห็นจริงซึ่งพระธรรมที่พระพุทธองค์ทรงแสดง กำจัดธุลี กำจัดมลทินเสียได้ มีความเข้าใจตามความเป็นจริงว่ สิ่งใดเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย สิ่งนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดา เพราะสิ้นเหตุปัจจัย

          เหล่าภุมเทวดา ก็เปล่งเสียงสาธุการบันลือลั่นว่า 
          "วงล้อแห่งธรรม ไม่มีวงล้ออื่นใดจะเทียบได้ ได้รับการหมุนไปโดยพระพุทธเจ้า ผู้ทรงไว้ซึ่งพระมหากรุณาธิคุณแล้ว ณ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน ใกล้เมืองพาราณสี ซึ่งไม่มีใครทำได้มาก่อน ไม่ว่าจะเป็นสมณะ พราหมณ์ เทวดา มาร พรหม"


          เหล่าเทพเจ้าชั้นจาตุมมหาราชิกา ครั้นได้ยินเสียงเหล่าเทพภุมเทวดาต่างก็ส่งเสียงสาธุการ บันลือลั่นสืบต่อไปจนถึงเทวดา ชั้นดาวดึงส์ ชั้นยามะ ชั้นดุสิต ชั้นนิมมานรดี ชั้นปรนิมมิตวสวัตดี จนกระทั่งถึงชั้นพรหม ตั้งแต่พรหมปาริสัชชา พรหมปโรหิตา มหาพรหม ปริตตาภาพรหม อัปมาณาภาพรหม อาภัสสราพรหม ปริตตสุภาพรหม อัปปมาณสุภาพรหม สุภกิณหกาพรหม เวหัปผลาพรหม อวิหาพรหม อตัปปาพรหม สุทัสสาพรหม สุทัสสีพรหม จนกระทั่งถึงอกนิฎฐกาพรหมเป็นที่สุด ก็ส่งเสียงสาธุการบันลือลั่น เพียงครู่เดียว เสียงได้บันลือไปทั่วพรหมโลก

          ทั้งหมื่นโลกธาตุได้หวั่นไหว สะเทือนสะท้าน เสียงดังสนั่นลั่นไป ทั้งแสงสว่างอันหาประมาณมิได้ ได้ปรากฏขึ้นในโลก เหนือกว่าอานุภาพของเหล่าพรหม

" หนทางสู่โลกนิพพานได้บังเกิดขึ้นแล้ว "

.........................................................................................