ซอมบี้! มันคืออะไรกันแน่? (และจะมีความเป็นไปได้จริงมากน้อยแค่ไหน?)

ใครเป็นแฟนหนังซอมบี้ คงรู้ว่าองค์ประกอบของสิ่งที่เรียกว่าซอมบี้นั้น มีจุดร่วมให้สังเกตหรือจำแนกได้อยู่อย่างสำคัญ คือร่างกายเน่าเฟะแต่กลับยังเคลื่อนไหวได้ กระหายกินเนื้อดิบ และแพร่พันธ์ด้วยการสร้างบาดแผลให้สัตว์อื่นๆ ซึ่งภายหลังไม่นาน สัตว์นั้นก็จะกลายไปเป็นซอมบี้เช่นกัน ทว่าดูเหมือนด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม หากพวกมันศูนย์เสียประสาทส่วนกลาง(ที่ควบคุม/ผลักดันสัญชาตญาณดิบ?) ก็จะหมดพิษสงลงทันใด

นี่คือคำตอบว่าทำไมวรรคทองในหนัง/นิยายซอมบี้ล้วนแล้วต้องตรงกัน - 'ยิงที่หัว'

จอร์จ เอ.โรเมโร คือหนึ่งในนักสร้างสรรค์ที่สถาปนาหมุดหลักนี้ และถูกใช้เป็นบรรทัดฐานให้นักสร้างหนัง/นักเขียนนิยายพลิกแพลงต่อยอดเรื่อยมาจนบัดนี้ แต่หากพิจารณาจากขนบดังกล่าวที่เห็นได้ชัดว่าเป็นข้อต่อรองในแง่คอนเ็ซ็ปต์ แบบเดียวกับที่บราม สโตเกอร์สร้างให้แดร็กคิวล่าอาจถูกสะกดด้วยวิธีตอกหมุดหัวใจ - ทว่า เมื่อเทียบเคียงกันแล้ว การทำลายสมองของซอมบี้(ซึ่งมีมากกว่าหนึ่งวิธี)ในแบบโรเมโรนั้น เรียบง่ายและอิงกับหลักธรรมชาติมากกว่า

ยังไม่รวมถึงนัยยะในแง่จิตวิทยาอีกมากซึ่งนักประพันธ์ในยุคหลังหลงลืมไป
เป็นต้นว่า สัญชาตญาณนรกใดกันที่ผลักดันให้ซากศพหิวกระหายเนื้อสัตว์เป็นๆ อยู่ตลอดเวลา (ส่วนคำถามที่ว่าซอมบี้อุบัติขึ้นจากเหตุHAเหวอันใดนั้น - ไม่ถือเป็นเรื่องสำคัญในที่นี้) ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคำถามเชิงปรัชญานี้เองที่ทำให้พวกมัน 'ไม่มีทางสูญพันธุ์' ไปจากความรับรู้ 

ลองมองในแง่ดีสิ? อย่างน้อยๆ มันก็ช่วยกระตุ้นให้พวกเราตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา

ภาพ : ปกหนังสือคู่มือเอาชีวิตรอดจากซอมบี้ - การป้องกันตัวจากศพเดินได้ฉบับสมบูรณ์ (The Zombie Survival Guide) โดย Max Brooks