เรื่องจริง ยิ่งกว่านิยาย

ผมเป็นสมาชิกโพสจังคนหนึ่ง ซึ่งในเมื่อวานวันวานเลนไทน์ ผมได้บอกเลิกแฟน ผม ขอย้ำว่าผมบอกเลิก

เหตุการ เกิดมาจากตั้งแต่เราตกลงเริ่มคบกัน ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันวาเลนไทน์ ก็เข้าเดือนที่3แล้ว

เหตุการเกิดจากด้วยความที่เรากดเล่น แค่อยากลองเข้าเฟสแฟนดูเลยลองใส่เบอร์โทร วันเดือนปีเกิดดู ฮัดช๊ะ

เข้าได้เว้ยเห้ย !!!  ตั้งแต่นั้นผมก็เปิดของแฟนดู แต่ดันไปเจอในสิ่งที่เขาบอกว่ารักเรา แต่เขากลับคุยกับคนอื่นเหมือนที่คุยกับผม( เอ่อ ผมกับแฟนอยู่ไกลกันครับ ) แฟนของผมมักจะเล่นในโทศัพย์เสมอ ผมก็จะออนไว้ในคอมดูฉยๆ ไม่ไปกดอะไร  ผมทำแบบนี้ตอนเข้าเดือนที่2  ผมเห็นเขาคุยกันทุกอย่าง จ๊ะจ๋า ให้เค้าป้อน ตัวเองปะ เค้าคิดถึงตัวเองนะ  อะไรทำนองนี้ ซึ่งผมเป็นพนักงานร้านคอมซ่อมคอม ผมก็เลยมีเวลามานั่งอ่าน เวลาที่เขาพิมตอบกัน เจ็บครับ เจ็บมากแต่ยังอยากดูละครต่อ ตั้งแต่วันนั้นผมก็เริ่มไม่โทรไปคุยกับเขา เพราะรู้สึกใจแย่มาก เขาก็โทรมาบอกว่าเรามีคนอื่นเหรอ ทั้งๆ ที่เขาทำผมอยู่ ผมก็อ่านแล้ว ถ่ายรูปไว้ ตลอดเวลา ที่เขาทำแบบนี้ ผมก็ลองขอเฟสเขาดูเขาก็ไม่ให้จนเราทะเลาะกัน เงียบแล้วไม่พูดอะไร วันต่อมาเขาส่งเฟสพร้อมรหัสมาให้ แต่แปลกที่ข้อความถูกลบไปแล้ว จนเมื่อวานเป็นวันวาเลนไทน์ ผมได้โทรไปหาเขาเเล้วค่อยๆบอกที่อย่างที่ผมรู้พร้อมกับหลักฐาน ผมไม่ใช่น้ำเสียงที่รุนแรง ผมยิ้มอย่างเดียว แล้วผมพูดกับเขาเบาๆว่า ที่เขาพูดว่าผู้ชายดีๆไม่มีอย่าพูดอีกนะ เพราะเราว่าเราก็ไม่ร้าย พอที่จะทำอย่างเธอ เขาร้องไห้แล้วบอกผมว่าเขารักผมจริงๆ ผมบอกกลับไปคนรักกันเขาไม่ทำแบบนี้ใส่กันหลอก ผมแค่อยากให้เรื่องของผมเป็นสิ่งเตือนใจในหลายๆคนนะครับ  เรื่องนี้ผมอยากลงตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่เมื่อวานมีเป็นวันดีผมเลยไม่อยากเอาเรื่องแบบนี้ลง ........... ขอบคุณสำหรับพี่น้องโพสจังที่มาอ่านนะครับ

นี้คือเฟสผมครับ   ขนุน สุกคาต้น   

ตอนนี้ผมก็ยังเป็นแค่คนที่ยังหายใจอยู่ การอกหักและถูกหลอกครั้งนี้ไม่ได้ทำให้ผมกลัวความรัก แต่ผมพร้อมที่จะเอาความรักที่ผิดพลาดมาเป็นบทเรียนและเป็นเเรงให้เสี่ยงต่อจนกว่าผมจะเจอเธอ เธอที่จะอยู่ข้างๆผมคนเดียวและตลอดไป