เอลเดอร์ไม้กายาสิทธิ์มฤตยู BY I AM THOR ตอนที่ 4

     มาพบกับตอนที่ 4  ต่อจากตอนที่ผ่านมานะครับ   สำหรับคนที่ยังไม่ได้อ่านตอนที่ 1-3 แนะนำให้ไปอ่านได้ที่

                               ตอนที่  1           https://board.postjung.com/719861.html    

                                    ตอนที่ 2            https://board.postjung.com/721364.html

                                    ตอนที่ 3            https://board.postjung.com/742541.html

 

 

ตอนที่ 4

เซนโทเปียร์
คนแคระทั้ง 7
อัซคาบัน

 

 

ความรู้สึกตื่นเต้นของเธอเมื่อเสกคาถาจากไม้กายาสิทธิ์ที่ทรงพลังอันนึงในโลก ส่วน ชีร่า หมาป่าตัวนั้น
นอนนิ่งไป เธอวิ่งเข้าไปหาแดเนียลและดูอาการของ จอน เขาบาดเจ็บมากเพราะหมาป่าตัวนั้นกัด จอน
เข้าที่ต้นคอ เลือดของเขาไหลออกมากแดเนียลและอริสไม่รู้จะช่วย จอน ยังไงเพราะทั้งคู่ยังเด็กไม่เก่งพอที่จะเสกคาถา
เพื่อช่วย จอน ได้เลย มีเสียงตะโกนมาจากริมแม่น้ำ พวกนักต้อนวิ่งมาและต้องหยุดชะงักเพราะ ชีร่า หมาป่าตัวโตและดุร้าย
ได้นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า พวกนักต้อนโกรธมากทุกคนยกไม้กายาสิทธิ์ขึ้นพร้อมโจมตี อริส
หัวหน้านักต้อนเอ่ยขึ้น

"แกนังเด็กตัวแสบแกฆ่าหมาฉัน แกตายซะเถอะ " เขาพูดด้วยอารมณ์โกรธแค้นมาก

 

สายตาของพวกนักต้อนดูดุร้ายมาก
พวกนักต้อนทั้ง 8 คนต่างเสกคาถาทำลายต่างๆ ใส่อริส ลำแสงจากปลายไม้กายาสิทธิ์ของพวกนักต้อน
ต่างพุ่งตรงไปทาง อริส เธอทำอะไรไม่ถูกเพราะเธอยังเด็ก ในวินาทีเธอทำอะไรไม่ได้เธอยกไม้กายาสิทธิ์
เรดเมเปิล ขึ้นป้องกัน ไม้กายาสิทธิ์ ของเธอเรืองแสงสีแดงจ้าขึ้นและปล่อยอานุภาพคล้ายเกราะสีแดง
ขึ้น ส่วนลำแสงที่เสกจากไม้กายาสิทธิ์ของพวกนักต้อน ไม่สามารถผ่านม่านเกราะสีแดงไปได้
แต่กลับสะท้อนคืนไปยังพวกนักต้อน ส่วนพวกนักต้อนต่างบาดเจ็บเพราะโดนคาถาของตัวเอง
บางคนถึงกับกระอักเลือด พวกนักต้อนถึงกับงงว่าเหตุใดจึงทำอะไรเด็กนั่นไม่ได้
อริส และแดเนียลมีโอกาศหนีพวกเขาช่วยกันประคอง จอน ลุกขึ้นและวิ่งแต่ไม่เร็วเท่าไรนัก พวกเขาวิ่งเขาไปในป่า
พวกนักต้อนที่บาดเจ็บไม่มากก็เริ่มลุกขึ้นรวมทั้งหัวหน้ากลุ่ม แล้วเขาตะโกนสั่งลูกน้องที่เหลือ

"ตามมันไป ฉันต้องได้ไม้กายาสิทธิ์นั่น " เขาดูโกรธมากเพราะเอาชนะเด็กไม่ได้

คนที่เหลือวิ่งตาม อริสและแดเนียลไปในป่า ทันใดนั้นมีลมพัดผ่านเยือกเย็นมากต้นไม้ใบไม้เริ่มแข็งตัว
พวกนักต้อนหยุดวิ่ง ทุกคนต่างมองหน้ากันและคิดว่าเกิดอะไรขึ้น

ทางด้านอริสและแดเนียลก็หยุดวิ่งเช่นกันเพราะ จอน พ่อของแดเนียลเหมือนจะไปไม่ไหวแล้ว
แดเนียลเอ่ยขึ้น

"พ่อทำใจดีๆไว้นะครับเราต้องรอดออกจากตรงนี้ " สีหน้าของแดเนียลดูไม่หมั่นใจในสิ่งที่เขาพูด

อริสพูดขึ้น

"แดเนียลเกิดอะไรขึ้น ดูสิ "

ใบไม้ที่พื้นเริ่มแข็งตัวและมีน้ำแข็งจับตัวขึ้น ทางพวกนักต้อนต่างกลัวในสิ่งที่กำลังจะผ่านเข้ามา
พวกเขามองขึ้นไปบนฟ้า แล้วต้องตกใจ

 

ผู้คุมวิญญาณ นับ 30 ตน มุ่งเข้ามาหาทุกคนในที่นั่น ผู้คุมวิญาณโจมตีพวกนักต้อน ทุกคนต่างวิ่งหนีเอาตัวรอด
เสียงร้องด้วยความกลัว หัวหน้ากลุ่มนักต้อนตะโกนบอกลูกน้องให้รวมกลุ่มกันไว้แต่ในนาทีนั้นพวกเขาไม่มีสติพอที่
จะป้องกันตัวเองได้เลย

 

พวกเขาเหล่านั้นถูกผู้คุมวิญญาณทำร้ายและสูบพลังชีวิต หัวหน้ากลุม เสกคาถาผู้พิทักษ์ ขึ้น
แต่ไม้กายาสิทธิ์ของเขาไม่มีพลังพอที่จะต้านผู้คุมวิญญาณจำนวนมากขนาดนั้นได้เขาเสียท่าให้ผู้คุมวิญญาณ
ผู้คุมวิญญาณจัดการกับพวกนักต้อนเสร็จ พวกมันมุ่งมาทางอริส เธอไม่มีทางสู้แน่นอนเพราะเธอและแดเนียลยังเด็ก
และไม้รู้จักคาถา ผู้พิทักษ์ แน่นอน

อริสพูดขึ้น

"แดเนียล มันคือตัวอะไร น่ากลัวจัง " เธอพูดและทำสีตกใจเพราะเธอไม่เคยเห็นสิ่งที่กำลังมุ่งเข้ามา

 

แดเนียลตอบ
"แต่มันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ เราแย่แน่ " แดเนียล ก็รู้สึกกลัวเช่นกัน

 

ทันใดนั้นในความมืดและความเยือกเย็น กลับมีแสงส่วางสีขาว บริสุทธิ์ เปล่งรัสมีมาจากด้านข้างของพวกเขา
แสงสว่างมาก รัสมีของแสงนั่นไล่พวกผู้คุมวิญญาณทั้งหมดกระจายและหนีไป สิ้นแสงสว่างลงบรรยากาศเริ่ม
เข้าสู่สภาวะปกติมีเสียงเดินคล้ายคนจำนวนมากเดินตรงเข้ามาทางอริส
ทันใดนั้นมีเสียงเอ่ยขึ้น

"เป็นยังไงบ้าง พวกเธอโอเค หรือป่าว"

เสียงนั้นคือเสียงของ คนแคระพวกเขามีกัน 7 คน ** คนแคระทั้ง 7 คือผู้พิทักษ์ แห่งป่า เซนโทเปียร์ **
อริสรู้สึกกลัวและงง ที่เห็นคนแคระ
หนึ่งในคนแคระนั้นเอ่ยขึ้น

"ดูเธอจะกลัวพวกเรามากกว่า ผู้คุมวิญญาณนะ " แล้วพวกที่เหลือก็หัวเราะขึ้น 555+

หัวหน้ากลุ่มคนแคระจึงพูดขึ้น
"มีคนบาดเจ็บ ดูเขาอาการไม่ดีเลย"

แดเนียลจึงร้องขอกับพวกคนแคระให้ช่วยพอของตน หัวหน้ากลุ่มคนแคระจึงถามแดเนียลว่า

"เขาไปโดนอะไรมา "

แดเนียลตอบ
"พ่อผมโดนหมาป่ากัด มันตัวโตมาก "

หัวหน้าคนแคระจึงพูดขึ้น
"โอ้..แย่แล้ว เขาอาจจะตายได้เราต้องพาเขาไปหาแม่มดขาวเดี๋ยวนี้ "

อริสจึงพูดขึ้น
"แม่มดขาวคือใคร "

หนึ่งในคนแคระจึงตอบออกไป

"เธอ คือหัวหน้า ผู้พิทักษ์ แห่งอาณาจักร เซนโทเปียร์ ..อยากรู้อะไรเดี๋ยวข้าจะเล่าให้ฟังทีหลังนะจ๊ะหนู
ตอนนี้เราต้องรีบพาชายคนนี้ไปให้แม่มดขาวรักษาก่อนดีกว่า"

จากนั้นพวกคนแคระก็ช่วยกันแบกร่างของ จอน ขึ้นเปล ที่เสกขึ้นมา พวกเขาเดินทางไปยังบ้านของแม่มดขาว
ที่อยู่ใกล้กับตัวเมือง เซนโทเปียร์ ระหว่างทางพวกเขาต่างพูดคุยกันถึงเรื่อง ที่ผู้คุมวิญญาณ โจมตีคนในเขต
ของ อาณาจักร เซนโทเปียร์

ในระหว่างที่เดินทางหัวหน้ากลุ่มคนแคระก็ได้ แนะนำตัวเพื่อนๆให้กับอริสได้รู้จัก

"ข้าขอแนะนำตัวเอง ข้าคือ ด๊อก โดปี้ หัวหน้ากลุ่ม ส่วนที่แบกเปลคนแรกคือ สลิปปี้
คนต่อไปคือ กรัมปี้ สนิ๊กซี่ แฮปปี้ โลซี่ และคนสุดท้าย แบซฟูล พวกข้าทั้ง 7
คือผู้ช่วยของแม่มดขาว "   ด๊อก โดปี้ กล่าว

อริสเธอจึงแนะนำตัวกับพวกคนแคระ

"ฉันชื่อ อริส เจมส์ เบลลาทริกซ์ ส่วนคนนี้คือ แดเนียลชาร์ค และพ่อของเขา จอน ชาร์ค "

 

พวกเขาพูดคุยกันไปเรื่อยๆจนมาถึงบ้านของ แม่มดขาวบ้านของเธอดูเงียบๆ และมีแสงสว่างมาจากในบ้าน
แน่นอนต้องมีคนอยู่แน่ๆ ด๊อก โดปี้ เคาะประตู และเรียกแม่มดขาว จากนั้นแม่มดขาวก็มาเปิดประตู
และทันใดนั้นประตูบ้านก็เปิดออก แม่มดขาวเธอจึงกล่าวทักคนแคระทั้ง 7

" สวัสดี มีอะไรให้ฉันช่วยหรือป่าวถึงมากันตอนนี้ .." เธอกล่าวกับคนแคระ

ด๊อก โดปี้ จึงตอบไปว่า

"เรามีคนบาดเจ็บ เขาถูกหมาป่ากัด และถูก ผู้คุมวิญญาณทำร้ายด้วย "

แม่มดขาวเอ่ยขึ้น

"โอ้ว...พาพวกเขาเข้ามาข้างในก่อน "

จากนั้นแม่มดขาวก็ทักทายอริส

"ไงสาวน้อย ฉันคือเอลิน่า เนอร์เทนรี่ แม่มดขาวแห่ง เซนโทเปียร์ เธอคือใครหรอ "

อริสตอบไปว่า

"หนูชื่อ อริส เจมส์ เบลลาทริกซ์ ส่วนคนนี้คือ แดเนียลชาร์ค และพ่อของเขา จอน ชาร์ค
แต่จอนกำลังแย่เขาบาดเจ็บมากคุณช่วยจอนได้หรือป่าวค่ะ "

เอลิน่า ตอบอริส

"จ๊ะ แน่นอนฉันช่วยเขาได้ แต่ต้องรีบพาจอนเข้าไปข้างในก่อน "

และพวกเขาก็เข้าไปในบ้านของแม่มดขาว บ้านของเธอดูสดาตามาก มีชั้นวางหนังสือที่ใหญ่และเรียบร้อยมาก
ถัดมาเป็นห้องรับแขกและมีโซฟา 3-4 ตัว มีเตาผิง ถัดไปอีกห้องน่าจะเป็นห้องที่ใช้ผสมยาเพราะมองดูแล้ว
มีขวดยาเต็มไปหมด เอลิน่า จึงบอกพวกคนแคระว่า

"วางเขาลงโซฟาตรงนั้น "

จากนั้นเธอก็เดินไปหยิบขวดยาจากห้องที่ใช้ผสมยาของเธอมาแล้วเทยาลงบนแผลที่คอให้กับจอน ทันทีที่น้ำยาถูกหยดลง
แผลก็มีควันสีขาวออกมาจากแผล เธอจึงบอก แดเนียลว่า

"นี่คือยาแก้ พิษหมาป่า มันจะทำให้จอนหายจากบาดแผลได้ แต่ต้องใช้เวลา 2-3 วันกว่าจะหายดี และจอนเขาต้องการนอน
พักผ่อน"

 

ทุกคนก็ไปนั่งรวมกันที่หน้าเตาผิงและอริสก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้กับคนแคระและ เอลิน่า ฟัง อริสพูดถึงเรื่อง
ไม้กายาสิทธิ์ของเธอ เอลิน่า จึงเอ่ยขึ้นทันที

"เธอพูดว่าไงนะ ไม้กายาสิทธิ์สีแดงงั้นรึ ขอฉันดูไม้กายาสิทธิ์ของเธอหน่อย " เอลิน่าทำหน้างงและส่งสัยเล็กน้อย

จากนั้นอริส เธอก็หยิบไม้กายาสิทธิ์ของเธอขึ้นมา ทันทีที่เอลิน่าเห็นไม้กายาสิทธิ์เรดเมเปิล เธอก็ตกใจและถามว่า

"เธอได้ไม้กายาสิทธิ์เรดเมเปิล อันนี้มากจากใหน "

อริสจึงตอบว่า

"ป้า มิลีเซ็นต์ ของหนู บอกกับ คามิลา เพื่อนของเธอว่า ทอม พ่อของหนูฝากไว้ให้หนู ก่อนพ่อจะเสียชีวิต "

เอลิน่า เธอได้ฟังเช่นนั้นเธอถึงกับน้ำตาร่วง เธอร้องให้ออกมาและโอบกอด อริส น้ำตาของเธอไหลออกมาตามแก้ม
พวกคนแคระต่างพากันตกใจและซุบซิบกันไปมา

อริส จึงเอ่ยถาม

"เกิดอะไรขึ้นค่ะ "

เอลิน่า จึงพูดทั้ง น้ำตาว่า

"เจ้าของไม้กายาสิทธิ์เรดเมเปิล คือ ทอม เนอร์เทนรี่ เขาเป็นพี่ชายของฉันเอง อริสเธอคือหลานของฉันเอง" แล้วเธอ
กอดอริส

อริสจึงพูดขึ้น

"คุณเป็นอาจริงๆของหนูหรอค่ะ " อริสก็กอดเอลิน่า

หลังจากพูดคุยกันเสร็จพวกเขาทั้งหมดก็กินอาหารเย็นกัน และแยกย้ายกันเข้านอน อริสและเอลิน่าพวกเธอนอนห้องเดียวกัน
เอลิน่าเอารูปถ่ายของ ทอม เนอร์เทนรี่ กับ เจสสิก้า เทนรี่ พ่อและแม่ของอริสให้อริสดูเธอดูภาพแล้วเธอรู้สึกมีสีหน้ามีความสุขมาก
ทั้งคู่นอนคุยกันเอลิน่า ก็เล่าเรื่องของพ่อและแม่ของอริสให้อริสฟังจนเธอนั้นหลับไป

เช้าวันต่อมา เป็นวันที่อากาศดีทุกคนต่างตื่นนอนกันแต่เช้า เอลิน่าเธอออกไปหาของในป่าเพื่อเอามาทำยา
ส่วน จอน พ่อของ แดเนียล ก็อาการดีขึ้นแดเนียลรู้สึกดีใจที่พ่อของตัวเองรอดตาย แต่เขาก็ต้องนอนพักอีกหลายวัน
อริสรู้สึกเป็นห่วง คามิลา ที่ยังถูกคุมขังอยู่ที่ คุก อัซคาบัน เธอมืดแปดด้านไม่รู้ว่าจะหาวิธีใหนที่จะไปช่วย คามิลาได้เลย
เอลิน่า กลับมาจากการเดินป่า เธอเห็นอริสนั่งทำหน้าซึมเธอจึงเข้าไปถามอริส

"ไง อริส เธอโอเค มั้ย มีปัญหาอะไรหรอ " เอลิน่า ถาม อริส

"หนูอยากไปช่วย คามิลา เธอไม่มีความผิดอะไร แต่เธอต้องถูกคุมขัง ที่ อัซคาบัน " อริสกล่าว

จากนั้น เอลิน่า เธอได้เล่าเรื่อง คุก อัซคาบัน ให้อริสฟัง

อัซคาบันเป็นสถานที่ที่น่ากลัวมาก นักโทษเหล่านั้นจะถูกคุมขังโดยผู้คุมวิญญาณ มันเป็นสิ่งชีวิตที่น่าขยะแขยงเป็นที่สุด
หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งคือมันเป็นปีศาจที่ร้ายมองไม่เห็นที่คอยดูดกลืนวิญญาณของผู้คน อาหารของมันคือความรู้สึกที่ดีๆของมนุษย์
เมื่อมันเข้ามาใกล้นักโทษ นักโทษผู้นั้นจะสัมผัสได้ถึงความกลัว และเหมือนกับว่าพวกเขาจะไม่รู้สึกสนุกหรืออยากมีชีวิตอยู๋อีกต่อไปเลย
พวกนักโทษจะถูกบังคับให้จมดิ่งอยู่กับเหตุการณ์ในอดีตที่มืดมิดและเลวร้าย และเป็นความทรงจำที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตของพวกเขา
บางครั้งมันทำให้พวกนักโทษบ้าไปเลย ไม่อย่างนั้นก็เกิดความรู้สึกไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อหรือตายเลยทันที
มันคือเหตุที่ไม่มีใครอยากไปยัง คุกอัซคาบัน เพราะหากไปแล้วอาจจะไม่ได้กลับมา

"อีกอย่าง เธอยังเด็กนะ อริสเธอเอาชนะ ผู้คุมวิญญาณ ที่ชั่วร้ายเหล่านั้นไม่ได้หรอก" เอลิน่า กล่าว

"คุณ สอนหนูได้ หนูจะเรียนวิชาการเสกคาถา กับคุณ " อริสพูดแบบเชื่อมั่น

จากนั้น เอลิน่า เธอรู้สึกถึงความกล้าหาญในตัวของอริสเธอมีความกล้าเหมือนพ่อของเธอ

บ่ายวันนั้นเอลิน่า รวมทั้ง คนแคระ ทั้ง 7 และแดเนียล ด้วย ทุกคนรวมตัวกันที่ สนามหญ้าหน้าบ้านของเอลิน่า
เอลิน่า และกลุ่ม คนแคระ พวกเขาจะเป็น ครูฝึกสอนให้กับอริสและแดเนียล ทั้งคู่รู้สึกตื่นเต้นกับการเรียนเวทมนต์

 

 

    

 เอาแค่นี้ก่อนไว้เจอกันตอนหน้า          ขอกำลังใจให้ผู้แต่งด้วยนะครับ 

    

 

 ขอกระทู้ลงตอนเช้านะครับ