เศษผักที่แม่ค้าทิ้งยังมีค่า มีราคามากกว่าที่ผมคิด

เผยแพร่: 8 กุมภาพันธ์ 2557 เวลา 23:46 น.
อัปเดตล่าสุด: 20 เมษายน 2559 เวลา 00:52 น.โพสท์โดย ทิมมี่ ทิมมี่

ผมเพิ่งได้เห็นกับตาว่า ผักที่คนอื่นเขาไม่กินแล้วนั้นมีประโยชน์สำหรับบางคน ภาพนี้ทำผมเกือบน้ำตาหล่น เมื่อเห็นคุณลุงวัย 70 กว่า หยิบใบผักกาดขาวที่แม่ค้าเด็ดทิ้งขึ้นมาใส่ถุงที่แม่ค้าใจดีมอบให้ ลุงยัดมันใส่เข้าไปจนเต็ม และแม่ค้าก็แถมผักกาดที่ยังไม่เด็ดใบให้อีกหัว ลุงเอ่ยขอบใจแล้วก็ทำท่าจะเดินจากไป เพราะความชอบ...เรื่องชาวบ้าน ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะเรียกลุงไว้แล้วถามออกไปว่า

"ลุงจะเอาไปทำอะไรน่ะ" ถามออกไปแล้ว ก็รู้สึกว่าไม่น่าถามเลย ถ้าเขาไม่เข้าใจ เขาจะคิดว่าเราดูถูกเขาเปล่าๆ แม่ค้าจึงเลยบอกว่า ลุงเอาไปเลี้ยงหลานอีกสองคนที่ลูกชายทิ้งเอาไว้ "ลูกชายลุงเขาโดนคดี โดนจับเข้าคุก เมียก็หนี ทิ้งลูกไว้สองคนให้ลุงเลี้ยงดู คนโตกำลังอยู่ ป.6 คนเล็กอยู่ ป.5 ก่อนนี้ลูกชายลุงแกขับรถตุ๊กๆ หน้าตลาด แม่ค้ารู้จักกันหมดแหละ พอโดนจับเราก็ช่วยลุงเท่าที่จะช่วยได้ "เรามันคนจนน่ะคุณ รู้จักกัน มีอะไรก็แบ่งปันกัน" แม่ค้าอีกคนที่ขายพวกหอม กะเทียมและปลาแห้ง แบ่งปลาแห้งที่ขายไม่ออกและคงจะอยู่มานานเต็มทีใส่ถุงยื่นให้ลุง ผมยืนมองดูภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

นี่คือกรุงเทพ เมืองหลวงของประเทศไทย เมืองสวรรค์ที่หลายๆ คนอยากมาใช้ชีวิต เมื่อย้อนกลับไปสามเกือบสี่สิบปีก่อน สมัยที่ผมเคยซุกตัวนอนอยู่ในตลาดประแจจีนก็เคยแบบนี้ แม่ค้าใจดีอารีมอบเงินให้เป็นค่าจ้างเล็กๆ น้อยๆ สำหรับค่าขนผัก ทำความสะอาดแผง เป็นค่าแรงที่ทำให้ผมอยู่มาได้ตลอดเวลาที่โรงเรียนปิดเทอม "อย่ามาลำบากแบบนี้เลยลูกเอ๊ย...กลับบ้านไปเถอะ ป่านนี้พ่อแม่เป็นห่วง ตามหาจนหัวหมุนแล้วล่ะ" น้ำใจที่พวกเขาเหล่านั้นเคยมอบให้ ผมไม่เคยลืม... เช่นเดียวกับยามนี้ที่ผมกำลังยืนมองน้ำใจที่พวกเขามอบให้ชายชราคนนี้ เหมือนวันเวลาในอดีตย้อนกลับมาอีกครั้ง เงินสามพันบาทที่เจ้านายโอนมาให้ค่าต้นฉบับสารคดี "ดินแดนโลกตะลึง" ผมจ่ายไปแล้วบางส่วน เป็นค่าโดเมนเนมเวบไซต์ 2 ชื่อ 963 บาท ที่เหลืออยู่ในกระเป๋าอีก 2000 กว่าบาท กะว่าจะเอาใส่ซองให้ลูกเป็นอั่งเปาวันตรุษจีนคนละพัน แต่ในตอนนั้น นึกอย่างไรไม่รู้ หยิบออกมา 1 ใบ ยื่นให้ลุงซึ่งกำลังยืนงงๆ อยู่ ยัดใส่ในกำมือ "ลุงเอาไปไว้ใช้นะ" ผมบอก " แล้วนี่ลุงบ้านอยู่ตรงไหน เผื่อผมจะได้ไปเยี่ยม" ลุงยืนนิ่งอยู่นาน นานจนผมอึดอัด กลัวว่าลุงจะคิดว่า ผมดูถูกแกหรือเปล่า ผมหันไปมองแม่ค้า ซึ่งกำลังมองมายังผมด้วยสายตาแปลกๆ

นี่เราทำอะไรผิดไปหรือเปล่า หวังว่าเขาคงไม่คิดว่า ผมดูถูกเขานะ...

สักพักผมจึงเข้าใจ เมื่อเห็นน้ำตาของลุงไหลหลั่งออกมา ลุงทรุดตัวลงนั่ง ยกมือไหว้ผม ซึ่งตกใจไม่น้อยไปกว่ากัน จนต้องคว้าแขนลุงให้ลุกขึ้นมา บอกกับลุงว่าอย่าทำอย่างนั้น มันจะทำให้นรกกินกะบาลผม แม่ค้าแอบปาดน้ำตา บอกกับผมว่า " คุณหยิบผิดหรือเปล่า ที่คุณให้ไปมันแบงค์พันนะ" ผมหัวเราะ แกล้งบอกว่า อ้าว...เหรอ ผมนึกว่า เป็นแบงค์ร้อย ลุงแกรีบยื่นคืนกลับให้ผมทันที แต่ผมบอกว่า ผมพูดเล่น ลุงเอาไปเถอะ ผมให้ลุงทั้งหมดนั่นแหละ เงินจำนวนนี้ที่จริงผมจะเอาใส่ซองให้ลูก แต่ลูกผมมันคงไม่จำเป็นมากมายเท่ากับที่ลุงต้องใช้ ลุงไปซื้อหมูที่ร้าน...(ผมบอกชื่อร้านประจำผมไป ) บอกเขานะว่าผมให้ลุงมาซื้อ ลุงจะได้เยอะๆ เดี๋ยวผมจะไปจ่ายให้ ส่วนแบงค์พันลุงเก็บเอาไว้เป็นค่าใช้จ่ายให้หลานเรียนนะ

" ผมขอเศษกระดาษจากแม่ค้ามา แล้วจดเบอร์โทรศัพท์ให้ไป บอกว่า ถ้าลุงต้องการอะไร ลุงโทรมาหาผมได้ ผมยินดีเสมอ ถ้าช่วยได้ก็ช่วยกันไป ลุงบอกขอบใจ แล้วเดินจากไป โดยที่ไม่ได้บอกผมว่า ลุงอยู่ที่ไหน แต่แม่ค้าบอกว่า ลุงอาศัยอย่ในบ้านเช่าหลังเล็กๆ หลังคลอง "ลุงแกมาขอพวกผักที่เราขายไม่ได้แล้วเอาไปทำกับข้าวทุกเย็น คุณอยากเจอแกก็มาดักเอาประมาณนี้แหละ ชั้นว่า แกคงไม่โทรหาคุณหรอก อายุขนาดนั้น แกจะโทรศัพท์เป็นมั้ย"

ยืนคุยกับแม่ค้าอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงเดินซื้อของที่ต้องการ ก่อนกลับบ้านผมเดินไปจ่ายค่าหมูที่ร้านขาประจำ แต่พี่เจ้าของแผงบอกว่า ลุงแกจ่ายแล้ว ยังสงสัยเลยว่า แกเอาแบงค์พันมาจากไหน เพราะทุกทีอย่างดีลุงก็จะมาซื้อกระดูกหมูเล็กๆ น้อยๆ จากร้านที่รู้จักกันไปต้มผักกาดมั่งอะไรมั่ง วันนี้ แกมาซื้อหมู 50 บาท ก็ตกใจล่ะ ผมเดินกลับบ้าน ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งเหมือนแบกอะไรไว้ มองดูกล้วยหอมหวีละ 80 บาท ที่ซื้อกลับบ้านมา แล้วนึกถึงภาพของลุงคนนั้นที่กลับบ้านไปด้วยเศษผักกาดกองใหญ่ กับเนื้อหมูห้าสิบบาท

วันนี้ อาหารเย็นของพวกเขาคงอร่อยมากมายยิ่งกว่าอะไร

ในขณะที่กล้วยหอม 10 ใบ 80 บาท ที่ผมซื้อมานั้น มันช่างแพงมากมายเมื่อคิดได้ว่า มันน่าจะเอาเงินจำนวนนี้ไปทำอะไรได้มากกว่านั้น สิ่งที่บางคนไม่ต้องการ แต่มันอาจจะเป็นสิ่งที่หลายคนอยากได้ ผมไม่รู้หรอกว่า วันหน้าผมจะได้เจอลุงอีกมั้ย แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้สึกดีใจ ก็คือ เงินที่เจ้านายโอนมาให้ เงินที่ผมคิดว่า ชาตินี้คงไม่ได้แล้วล่ะ ผมถือว่ามันเป็นเงินที่สูญหาย และผมดีใจที่ส่วนหนึ่งของมันได้หายไปอยู่ในมือของลุงคนนั้น ถือว่าเป็นของขวัญวันตรุษจีนนะครับลุง.

ที่มา: 5https://www.facebook.com/tonydrugstore/posts/580088455402191:0

ปล. ผมไม่สามารถเลือกโพสกระทู้ลง- men / women/ ได้เหมือนเก่าหรือ แล้วแถบเมนูก็ไม่เห็นขึ้นด้วยครับ เกิดอะไรขึ้นกับโพสจัง

⚠ แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม