การเดินทางของผม!!

 สวัสดีเพื่อนๆชาว โพสจัง นะครับ ขอเล่าเรื่องในวันวานซักนิด เมื่อประมาณ หลายปีมาแล้ว ผมเคยแกล้งทำเป็นคนเร่ร่อนอยู่สนามหลวง 2 คืน มีเงินติดตัว 500 บาท ไปเดินขอเงินเค้าเอา ไปนั่งคุยกะสาวขายของใต้ต้นมะขาม ตอนนั้นเรียน ปี2 อยู่มหาลัยแห่งหนึ่ง ก็มีเหตุให้ประทับใจก็เยอะผิดหวังก็มาก ในระยะ 2 คืน 3 วัน ตอนนั้นผมยังหาตัวเองไม่เจอว่าชอบอะไรเลยอยากที่จะไปดูโลก อยากใช้ชีวิต ไม่อยากแค่มีชีวิต เลยหนีไป ไปครั้งแรกเลย ก็ไปนั่ง นั่งมองผู้คน เดินไปจนถึง ถ.ข้าวสาร เดินกลับมา ตอนนั้น ตี 2 กว่าๆแล้ว ก็ได้พบเจอสาวขายบริการ แต่เค้าไม่ยักกะสนผมแหะ แต่ตอนนั้นก็ถักเดรสร๊อคแล้ว ก็นอนที่ม้สนั่งนั่นแหละ แล้วก็มีคนมาปลุกบอกว่า นี่มันที่นอนของเค้า ผมก็งงลุกออกไป แถมรองเท้าหายอีก คิดในใจมีงี้ด้วยเหรอวะ เจอคนไม่มีบ้านนอนกันให้เกลื่อนเลยแหละ เราก็ไปนั่งมองตรงทางเท้า ก็มีสาวขายบริการคนนึง ถามผมว่า "กินอะไรรึยัง"  ผมกลับคิดว่า มันเป็นเรื่องที่น่าประทับใจมากเลยที่ เค้าเองก็ต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อเงิน แต่กลับแบ่งเงิน 50 บาทให้ผม เค้าก็บอกถอยไปหน่อยเดี๋ยวคนมาจะคิดว่ามีแขกแล้ว  ผมก็ถอยไป เธอก็ไปกะแขก 1 รอบ แล้วก็กลับมาผมยังนั่งที่เดิม ซักพักแฟนเธอก็มารับ แต่ที่ผมเห็นคือ แฟนเธอจอดรออยู่ไม่ห่าง เหมือนคอยแอบดู เลยเข้าใจว่า แมงดา เป็นงี้เอง ตอนเช้า ก็มีคนมาออกกำลังกายเดิน ถือไม้หมุนเอว ใจของผมคิดว่าไหนๆมาแล้วก็ต้องลองให้ครบ เดินไปขอข้าว ขอขนมดู ละกันนะ ไปสะดุดตา กับผู้ ญ. วัย นศ. หน้าตาน่ารัก ใส่กระโปรงพรีส ยื่นผลไม้เรียก กระรอกตัวนึงที่ใต้ต้นไม้ ผมมองเธอและคิดว่า เธอคงใจดี ลองของผลไม้ซักหน่อยละกัน แต่ผลที่ได้คือ เธอมองผมแบบอึ้งๆ มองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าเลย แล้วเธอก้เดินหนีไปแบบเร่งรีบ ผมคิดว่า โหยยย ใจเธอ ไม่สวยเหมือนหน้าตาเลย เทียบกับน้อง เมย์ เมื่อคืนไม่ได้เลย เจออาม่าคนนึง มีน้ำชาก็เดินไปมองๆ แกก็ให้ผมกิน ชื่นใจมากๆ ใจคิดว่า แค่นี้ก็พอกลับได้แล้วละมั้ง แต่อีกใจก็ ลองให้จบไปเลย อาหารการกินเหรอ ผมจำได้อย่างแม่นยำเลยว่า พอซัก 3 ทุ่มจะมีคนชอบเอาของมาแจกพวกเรา เป็นอาหาร มาม่า  ผมมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา จนเหมือนเดิม เดินไปเรื่อยๆ จนไปถึง นครหลวงการแพทย์ เลย ไกลโคตรๆแต่ก็เดินไปเรื่อย คนก็มอง ด้วยทรงผมที่สะดุดตา กับคนที่ไม่มีรองเท้า เค้าคงบ้าจิงๆ  เข้าคืนพอเดินกลับ เจอฝรั่ง 2 คน ถามหาทางไป ถนนข้าวสารบนสะพานลอย ไม่มีใครตอบเค้าเลย ผมก็ ภาษาอังกิด ก็ งูๆปลาๆ ลองดูวะ ก็บอกเค้าว่า โฟโล่ มี ดิส เวย์ ทู บัสสเตชั่น บัส นัมเบอร์ อิส 511 ทู ข้าวสารโรด เค้าบอกว่า นอต วี วอร์คกิ้งสตรีต เค้าก็เดินต่อไปเลย ผมก็เลยบอกว่า พรีส เวท ไอ โก ทู วิท ยู ข้าวสารโรด ก็เดินไปด้วยกันเข้าก็ไม่ถามอะไรผมเลย จนถึงข้าวสาร เค้าเลี้ยงเบียร์ผม 1 ขวด และก็แยกกันไป ผมก็เดินเล่นอยู่ซักพัก เด็กเชียร์เบีย อย่างx เลยผมก็เลยเดินออกมา นั่งตรงกองสลาก ก็มีลุงคนนึงมานั่งข้างๆ ถามว่ามาจากไหน ผมก็บอกว่า มาจากกาญจนบุรี(แต่เรียน กทม.) เราคุยกันหลายเรื่อง ลุงบอกกับผมว่า แกเป็นคนมีเงิน แต่แกไม่เคยมีความสุข อยู่บ้านลูกทะเลาะกัน แกก็เป่าปี่ แลกเงินไปเรื่อย มีความสุขดี แกชวนผมกินเหล้าขาวเฉย ก็เลยตกลงว่าเดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อน แต่ไม่กินนะ เดี๋ยวเฝ้าของไว้ให้ ลุงแกก้เดินหายไปแล้วได้เหล้าขาวกลับมา แกก็กิน เล่าอะไรต่ออะไรให้ฟัง ผมก็โดนไป 2 อึก เลยบอกเดี๋ยวผมไปก่อนนะ ลุงแกก็บอกว่าโชคดี ผมก็ไปนั่งที่เดิมที่เจอ สาวขายบริการคนนั้น ที่ให้เงิน ผมมานั่งแต่ไม่เจอเธอ จนผ่านไปเธอก็มาแฟนเธอมาส่งแล้วก็ขับรถไป ผมก็ได้แค่มอง ว่า..เธอก็สวย ทำไมถึงเลือกแบบนี้กันนะ  เธอก็เห็นผมเราก็คุยกันห่างๆเสียงก็พอประมาณ เธอก็มีเพื่อนมายืนด้วย 2-3 คน ดพื่อนคนนึงของเมย์ บอกว่า ถักเดรสร๊อค ไม่น่าเป็นคนจรจัดนะ (ในใจผมคิดว่าแหม๊ตาถึง) ก็เลยบอกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็กลับแล้ว ก็บอกว่าเรียนอยู่ที่ ม.มหานคร แอบมาก็เชื่อมั่งไม่เชื่อมั่ง การสนทนา ก็แปลกๆในความรู้สึกของผม เค้าบอกจะรอดูว่าจริงมั้ย ตอนเช้าเค้าก็มา สิ่งที่ผมไม่อยากเชื่อ คือ ทั้ง 3 คนน่าตาสวย น่ารักมากเลย เลี้ยงข้าวผมด้วย ตอนนั้น 10 โมงกว่าๆ ผมก็เลยยืมโทรศัพท์เธอนั่นแหละ โทร เรียกเพื่อนผม อยู่หอเดียวกับ sec. เดียวกัน ห้องข้างกันเลยให้มารับที ชื่อว่า แบงค์ นานอยู่เหมือนกัน แบงค์ก็มา เราก็กลับ พวกเธอก็เหมือน งงๆ แบงค์ก็ขอเบอรืไปด้วย 1 คน แต่ผมไม่ได้บอกว่าเธอทำงานอะไร

และวันนี้ผมกำลังจะเดินทางอีกครั้ง จุดหมายคือ พัทยา จะเรียกว่าหนีออกจากบ้านคงไม่ใช่ แต่แค่ไม่มีใครรู้ จะเอาเงินไปจำนวนหนึ่ง ทิ้งงานที่บ้านให้พี่ชายของผมดูแลแทน ดูแลพ่อและก็หมาอีก 2 ตัว ผมไม่ได้บอกใครเลย ไม่บอกเพื่อน ปิดเฟสบุ๊ค แต่ครั้งนี้ผมจะไปใช้ชีวิต ที่ไม่มีคนรู้จัก ไปทำงานเป็นลูกจ้าง ผมไม่รู้ว่าผมต้องการอะไร ผมแค่อยากมองโลก ดูผู้คน ใช้ชีวิต  แค่อยากได้ความเห็นว่า ผม สมควรไปหรือไม่ หรือความคิดแหวกๆหน่อย