เด็กหญิงไร้ชื่อ...เรื่องจริงที่สุดเศร้า

เป็นเรื่องจริงของ  พญ. ชัญวลี ศรีสุโข   ที่ลงพิมพ์ในหนังสือ "เด็กหญิงของเรา  (การทารุณกรรมทางเพศ บทเรียนเจ็บช้ำของเด็กที่ผู้ใหญ่ต้องเรียนรู้)"  ที่ จขกท. ซื้อมาอ่านนานแล้ว และเพิ่งนึกได้ว่าน่าจะแชร์ให้เพื่อนอ่าน ซึ่งจริงๆแล้วหนังสือเล่นนี้มีหลายตอน ที่ล้วนแต่เป็นประสบการณ์จริงของ พญ.ชัญวลีทั้งสิ้น แต่เรื่องที่นำมาให้อ่าน สะเทือนใจ และสะท้อนความเป็นจริงของสังคมไทยได้เป็นอย่างดี

เด็กหญิงไร้ชื่อ

พื้นที่หลังบ้านของตายายมีที่รก  ซึ่งมีหญ้าคา ต้นไม้และดอกไม้ไม่ทราบชื่อขึ้นอยู่  ฉันชอบเด็ดมันมาชื่นชม สีสัน ความสวยสดงดงาม น่ารัก กระจุ๋มกระจิ๋ม บางทีก็เอามาทับไว้ในสมุด ทำเป็น ส.ค.ส. แจกเพื่อนๆ ขึ้นชื่อว่าดอกไม้  แม้เป็นดอกไม้ที่คนรู้จักดี หรือไม่ทราบชื่อ  ปลูกในสวน หรือขึ้นเองข้างทาง ก็ยังสามารถประดับโลกหล้าให้สวยงามได้ไม่ต่างกัน  อันที่จริงฉันคิดว่า ดอกไม้ไร้ชื่อเหล่านี้คงมีชื่อของเขา มีเส้นทางเดินของเขา มีความเป็นไปของเขา 

เพียงแต่ฉันไม่รู้จัก......

เด็กหญิงไร้ชื่อรายหนึ่งผ่านเข้ามาในชีวิตให้ฉันได้มองเห็น

เธอมีอายุราว 14-15 ปี นั่งรถสามล้อมาโรงพยาบาลเอง  มาถึง เธอปวดท้องอย่างรุนแรง  พนักงานเปลจึงเอารถเข็นไปเข็นมานอนที่ห้องฉุกเฉิน

ภาพประกอบไม่เกี่ยวกับเนื้อหา

 

พยาบาลยังไม่ได้ทันซักประวัติ  หรือวัดความดันโลหิต เธอก็ผุดลุกผุดนั่ง บอก

“ปวดฉี่”

“อย่าเพิ่งไปฉี่นะคะ  เดี๋ยวรอคุณหมอตรวจก่อน”  พยาบาลบอก

แพทย์เวรที่ประจำห้องฉุกเฉินเดินเข้ามา  “เป็นอะไรมาหรือครับ”

“ปวดท้อง”  วัยรุ่นว่า กระสับกระส่ายบอก  “ขอไปฉี่ก่อน”

“ฉี่ในกระโถนก็ได้นะครับ  เดี๋ยวพยาบาลเอากระโถนมาให้”

“ไม่ได้  ฉี่ในกระโถนฉี่ไม่ออก  ขอไปห้องน้ำเถอะ เร็ว ปวดแย่งแล้ว”

“ช่วยเรียกคนงานเอารถเข็นไปส่งคนไข้ไปฉี่ด่วน  แพนตามคนไข้ไปด้วย  เผื่อเกินเหตุฉุกเฉินอะไร”  แพนที่แพทย์เวรสั่งคือนักศึกษาแพทย์ปี 6 หรือที่เรียกว่าเอ็กซ์เทิร์น

 

 

ภาพประกอบไม่เกี่ยวกับเนื้อหา

 

ห้องน้ำคนไข้ก็อยู่ในบริเวณห้องฉุกเฉินนั่นเอง  เมื่อรถเข็นไปถึงหน้าห้องน้ำ  คนงานหญิงพยุงคนไข้เข้าห้องน้ำ  ส่วนแพนก็ยืนรอหน้าห้องน้ำนั้น  หลังจากบอกคนไข้ว่า

“ไม่ต้องล็อกกลอนประตูห้องน้ำนะ  เผื่อเป็นอย่างไรจะได้ช่วยได้”

รู้สึกคนไข้ฉี่นานเกินไป แพนตะโกนถาม

“คุณฉี่เสร็จหรือยัง  เป็นไงบ้าง”

“ยัง”  เธอตอบ

สักพักใหญ่  เสียงเปิดน้ำใส่ถัง ราดน้ำลงส้วมดังต่อเนื่อง

จนน้ำล้นออกมาหน้าประตูห้องน้ำ

“คุณ  คุณทำอะไร”  นักศึกษาแพทย์เคาะประตูถาม   เมื่อไม่มีคำตอบเธอจะเปิดประตูเข้าไป

ปรากฏว่าคนไข้ล็อกกลอนด้านใน

“คุณเปิดประตูเดี๋ยวนี้  เปิดประตูเดี๋ยวนี้”  แพนตะโกนเสียงดัง  เขย่าประตูห้องน้ำเมื่อเห็นน้ำที่ล้นออกมามีสีเลือดปนออกมา

“ป้าไพ  ป้าไพ”  นักศึกษาแพทย์แพนเรียกคนงาน

“เร็วมาช่วยกันหน่อย  คนไข้ทำอะไรไม่รู้น้ำล้นออกมามีเหมือนเลือดปนออกมาด้วย”

คนงานสองคนมาช่วยกันทุบประตู  อีกคนกำลังจะปีนเข้าห้องน้ำ ไปเปิดกลอนประตู

คนไข้เปิดกลอนประตูออกมา ท่าทางซูบซีดอิดโรย

เห็นน้ำเลือดล้นออกมาจากโถส้วม  ในนั้นมีอะไรผลุบโผล่อยู่  นักศึกษาแพทย์แพนรีบเข้าไปดู

“เด็กอยู่ในส้วม”  เธอตะโกนเสียงดังอย่างตกใจ  ตัวสั่นเทา

เป็นเด็กทารกมีอวัยวะทุกอย่างครบแล้ว หัวทิ่มลงไปในโถส้วม ขาลอดขึ้นมา

“พุทโธ ธัมโม สังโฆ”  ป้าไพคนงานร้องลั่น  เอามือควานจับเด็กทารกที่จมน้ำอยู่ขึ้นมา ยื่นให้แพน

แพนอุ้มเด็กแนบอก รีบวิ่งไปที่ห้องฉุกเฉิน

ป้าไพรีบเข็นเตียงให้แม่เด็กหมาดๆ ขึ้นนอน  แล้วเข็มตามแพนมา

 

 

ภาพประกอบไม่เกี่ยวกับเนื้อหา

 

ไปห้องฉุกเฉิน....

แพนวางเด็กทารกลงบนเตียงช่วยชีวิต

หัวใจของเธอสลดด้วยความสงสาร

แพทย์เวรรีบง้างปากเด็กทารกใส่เครื่องมือแล้วใส่ท่อหายใจ

“ซัคชั่น....ด่วน”  เขาเรียกเครื่องดูดน้ำ ด้วยมีน้ำจำนวนมากพุ่งพรวดออกมาจากหลอดลมของทารก

ใส่ท่อหายใจได้  แพทย์เวรให้ออกซิเจนจำนวนสูงถึงสิบลิตรต่อนาที

แต่ทารกยังมีสีเขียวคล้ำทั่วตัว

กุมารแพทย์มาถึง เขาใช้เครื่องฟังหัวใจ  ฟังหัวใจทารก

“หัวใจเต้นเบาๆ แค่ 50 ครั้งต่อนาที”

“ให้อะดรีนาลิน”  กุมารแพทย์สั่งยากระตุ้นหัวใจ

“ปั๊มหัวใจ”  เขาสั่งทีมช่วยชีวิต

 

แพนยืนดูห่างๆ เห็นเด็กไม่มีท่าทีกระเตื้องเลย  เธอหันมาต่อว่าแม่ของเด็กที่นอนอยู่บนเตียง

“ทำไมคุณแท้งลูก  ทำไมคุณไม่บอก”  เสียงเธอยังไม่หายตกใจ

“ฉันไม่รู้  ฉันนึกว่าตนเองปวดฉี่”  คนไข้เถียง  เธอหายปวดท้องแล้ว

“แต่เมื่อคุณเห็นเป็นลูก  คุณไม่ควรจะเอาน้ำราดเขา”

“ฉันไม่เห็น”

“ไม่เห็นได้อย่างไร  เด็กตัวออกเบ้อเริ่ม  มีอวัยวะทุกอย่างครบหมดแล้ว”

“ก็ฉันไม่เห็น”  คนเพิ่งคลอดยืนยันกระต่ายขาเดียว

“ไม่เห็นทำไมคุณราดน้ำมากมาย  คุณตั้งใจฆ่าเด็กใช่ไหม”  พูดไปนักศึกษาแพทย์แพนน้ำตาคลอตา

“นี่เขาเป็นลูกคุณนะ  ทำไมคุณฆ่าเขาได้ลงคอ”

ยิ่งเห็นแพทย์รุ่นพี่กดนิ้วโป้งปั๊มหัวใจเด็กน้อยที่มีอวัยวะครบหมดแล้ว  แพนก็เศร้าจนร้องไห้ออกมา

เด็กน้อยจมน้ำอยู่นาน  หัวใจเต้นอ่อนเต็มที่  การช่วยเหลือชีวิตนานกว่าชั่วโมงล้มเหลว

“คงไม่ไหว  จมน้ำนานไป”  กุมารแพทย์บอกเป็นสัญญาณยุติการช่วยชีวิต

 

 

ภาพประกอบไม่เกี่ยวกับเนื้อหา

 

 

ฉันไปถึงห้องฉุกเฉิน  เมื่อแพทย์เวรปรึกษาให้ไปดูแม่เด็กที่เพิ่งคลอด

ไปถึง  เด็กเสียชีวิตไปแล้ว แม้จะช่วยทุกวิถีทาง

“คงจมน้ำไม่ต่ำกว่าห้านาที  หัวมีรอยเหยียบให้จมลงไปในน้ำด้วย”  กุมารแพทย์บอก

“น้ำหนักน้องกี่กิโลละพี่”  นักศึกษาแพทย์แพนถาม

“หนึ่งกิโลแปดขีด  คงท้องเกือบแปดเดือน”

“น่าสงสารเด็กนะพี่  อุตส่าห์มาถึงโรงพยาบาลแล้วยังต้องจมน้ำตาย”  นักศึกษาแพทย์แพนซับน้ำตา

 

ท่ามกลางความวุ่นวาย  หลังจากพยาบาลให้น้ำเกลือคนที่เพิ่งคลอดแล้วก็เข้าไปช่วยหมอ

ฉันมองหาแม่ของทารกที่ตายไม่เห็น

เห็นแต่เสาน้ำเกลือ  น้ำเกลือ และเข็มน้ำเกลือเปื้อนเลือดห้อยอยู่ปลายเสา

“อ้าว.....แล้วแม่เด็กไปไหนเสียล่ะ”

“ดูสิ  ถอดน้ำเกลือด้วยตนเองได้ด้วย”  ปอง.....พยาบาลห้องฉุกเฉิกว่า

“แม่เด็กชื่ออะไร”  ฉันถามปอง

“ยังมิทันถามชื่อถามแซ่ อายุอานามอะไรเลยค่ะหมอ  ดูหน้าตาเด็กๆ คงอายุ 14-15 มาถึงก็บอกปวดฉี่  หมอเขาก็ให้ นักศึกษาแพทย์กับคนงานพาเข้าห้องน้ำ”  ปองตอบ

ค้นหากันใหญ่ก็ไม่เจอคนเป็นแม่

เธออันตรธานหายไปแล้ว  เหลือไว้แต่ศพของผู้เป็นลูก

เจ้าหน้าที่โรงพบายาลผ่านไปมาเห็นศพเด็กอยู่บนรถเข็น

พวกเขาสงสารทารกกันมาก  จึงเรี่ยไรเงินซื้อเสื้อผ้าเด็ก  ผ้าอ้อม  หมวก  ถุงมือ  ถุงเท้า  สวมใส่ให้เด็กที่เสียชีวิต  เอาแป้งทาสองแก้ม  แล้วเอาผ้าขนหนูห้อให้โผล่มาเฉพาะใบหน้า

“ลูกเอ๋ย  ชาตินี้มีกรรม  ไม่มีโอกาสได้เกิดมามีชีวิต  ขอให้ชาติหน้าหนูไปเกิดกับพ่อแม่ที่เขาต้องการหนูเถิด”  พยาบาลวางศพเด็กหน้าหิ้งพระ  แล้วยกมือไหว้อธิษฐาน

ให้คนงานเอาศพเด็กไปทำบุญที่วัดตามความเชื่อทางศาสนา

โดยให้เงินไว้ทำบุญกับสัปเหร่อห้าร้อยบาท  สัปเหร่อนิมนต์พระมาสวดศพ  แล้วก็ทำพิธีเผาจริง

 

                      พญ. ชัญวลี ศรีสุโข

ฉันไม่แปลกใจที่เห็นหนังสือพิมพ์พาดหัวข่าวตัวเป้งประเภทว่า  แม่ใจยักษ์  แม่ใจมาร หรือแม่ใจหิน  ฆ่าลูกตนเองแล้วนำมาทิ้งในที่ต่างๆ โดยไม่ได้กล้าวถึงฝ่ายชายแม้แต่น้อย  เพราะฉันก็เคยประณามแม่ที่ทอดทิ้งลูกหรือฆ่าลูก โดยไม่พูดถึงคนเป็นพ่อมาก่อน  ครั้งหนึ่งฉันได้เล่าเรื่องของเด็กหญิงไร้ชื่อให้พยาบาลอาวุโสที่ร่วยมกันทำโครงการป้องกันการตั้งครรภ์ในหญิงวัยรุ่นฟัง บ่นว่าเป็นแม่ใจร้าย  พยาบาลอาวุโสให้ความเห็นว่า "หมอ...คนจะท้องได้ นอกจากมีแม่แล้วก็มีพ่อ  ถ้าแม่ผิด พ่อก็ต้องมีความผิดเท่ากันหรือมากกว่าแม่ ผู้หญิงเพศที่อ่อนแอกว่า การที่คนเป็นแม่ไม่ต้องการลูก  บ้างยอมเจ็บตัวไปทำแท้ง บ้างอดทนความเจ็บปวดแท้งลูกตามลำพัง  บ้างเลือกที่จะฆ่าลูก....บางทีเราต้องเอาใจเขามาใส่ใจเรา  วิเคราะห์ว่า ทำไมเขาจึงคิดอย่างนั้น  ปฏิบัติอย่างอนั้น  เขามีความสุขหรือที่ได้ทำเช่นนั้น  เขารู้สึกผิดรู้สึกเศร้าบ้างไหม  ครอบครัวเขาเลี้ยงดูเขามาอย่างไร  โรงเรียนสอนอะไรให้เขารู้บ้าง  สังคมช่วยดูแลเขาอย่างไร  ทำไมเขาถึงชิงสุกกก่อนห่าม  ทำไมเขาจึงเลือกทำลายลูก เขามีเหตุผลอะไร และ....บางที มันอาจจะไม่ใช่ความผิดเฉพาะของคนเป็นแม่และเป็นพ่อ  มันอาจเป็นความผิดของประชาชนทุกคนที่ประกอบกันเป็นสังคม  สังคมที่ไม่อาจสอนให้วันรุ่นหญิงชายเข้าใจการใช้ชีวิต"

 

คัดลอกจากหนังสือ: เด็กหญิงของเรา   (พญ.ชัญวลี ศรีสุโข)