Little Tiger ณ สมรภูมิ พ็อคช็อป ฮิลล์ ในสงครามเกาหลี

ยาวนะครับ+เยอะ อาจต้องใชความอดทนในการอ่านสักหน่อย แต่ว่านี่เป้นอีก 1 วีรกรรมทีผมภูมิใจในความกล้าหาญของทหารไทยครับ 




วันที่ 25 มิถุนายนเมื่อปี 2493 การรบอย่างรุนแรงของกำลังพลของสหประชาชาติเริ่มขึ้นในคาบสมุทรเกาหลี การรบอันโหดร้ายนี้จะกินเวลาอันยาวนานไปอีก 3 ปี แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ในจำนวนทหารกว่า 1 ล้าน 2 แสนคนของสหประชาชาติ มีทหารไทยจำนวน 6,326 คนเข้าร่วมกับกองกำลังสหประชาชาติในนามของกรมผสมที่ 21 ซึ่งไทยเป็นประเทศในเอเชียประเทศแรกที่ให้คำมั่นในการส่งกำลังทหารเข้าสู่การรบนี้ 

มีคำกล่าวว่า ทหารไทยในสงครามเกาหลีนั้น ต่อสู้กับข้าศึกเสมือนหนึ่งปกป้องบ้านเมืองตนเอง โดยเฉพาะการรบครั้งสำคัญที่เนินเขาพอร์คช็อปซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่ทหารไทยตั้งรับการเข้าตีของกำลังฝ่ายข้าศึกถึง 5 ครั้ง แต่กำลังจำนวนมหาศาลของข้าศึกก็ไม่สามารถทำให้ทหารไทยร่นถอยได้ 

ผ่านไป 60 ปี แม้ว่าสงครามเกาหลีจะยังไม่สิ้นสุดอย่างเป็นทางการ แต่วีรกรรมและความกล้าหาญของทหารไทยในครั้งนั้นก็ทำให้เกียรติยศของกองทัพไทยเป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติ จนได้รับการขนานนามจากพลเอก เจมส์ เอ แวน ฟลีท ผู้บัญชาการกองทัพที่ 8 ของสหรัฐว่าเป็นพยัคฆ์น้อยหรือ Little Tiger ซึ่งหมายถึงทหารร่างเล็กที่สู้เหมือนเสือ 

ในจำนวนทหารทั้งหมดทุกผลัดของไทย มีผู้เสียชีวิตทั้งสิ้น 136 นาย และผู้บาดเจ็บอีกเป็นจำนวนมาก วาระโอกาสครบรอบ 60 ปีของสงครามเกาหลีในครั้งนี้สมาชิกและทีมงาน ThaiArmedForce.com ขอแสดงการรำลึกถึงทหารไทยที่เสียชีวิตและบาดเจ็บ รวมถึงทหารไทยไปปฏิบัติหน้าที่ในสงครามเกาหลีทุกคนในความเสียสละและกล้าหาญ ที่ทำให้ประเทศไทยและเกียรติภูมิของกองทัพไทยถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์นี้ของโลก 


**ทำไม พ็อคช็อป ฮิลล์ จึงสำคัญ? 

เนินเขาลูกนี้อยู่ในแนวสมรภูมิรบ จะด้วยความคะนองปากของทหารอเมริกัน หรือเพราะรูปลักษณ์ภูเขา หรือเพราะเลือดที่หลั่งชโลมยอดเขา ไม่ผิดอะไรกับเนื้อชุ่มเลือดบนตะแกรงยางสเต๊กก็ตามที ทหารอเมริกันต้องพลีชีวิตถึง 200 นาย แลกกับการปักธงบนยอดเขาที่ได้ชื่อใหม่จากพวกเขาว่า "พอร์คช็อป ฮิลล์" 

ยังมีเขาเล็ก ๆ อีกลูกหนึ่งอยู่ไม่ไกลนัก จึงถูกเรียกให้เป็นหมู่เป็นเซ็ตเดียวกับเสียเลยว่า "ที-โบน ฮิลล์" (T-bone Hill) 

ในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ.2495 ขณะที่มีข่าวระงมว่า กองกำลังเกาหลีเหนือตระเตรียมที่บุกชิงพอร์คช็อป ฮิลล์คืน กองพันทหารไทย ร.พัน 1 (อิสระ) ก็ได้รับคำสั่งให้ขึ้นไปพิทักษ์เนินแห่งนี้ 

หนังสือ "ประวัติการรบของทหารไทยในสงครามเกาหลี" ที่จัดพิมพ์โดยกรมยุทธศึกษาทหาร กองบัญชาการทหารสูงสุด พ.ศ.2541 อธิบายว่า 

"เขาพ็อคช็อป ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองชอร์วอน ซึ่งเป็นเมืองสำคัญทางยุทธศาสตร์เมืองหนึ่งของเกาหลี และอยู่ที่มุมด้านตะวันตกของบริเวณสามเหลี่ยมเหล็ก ลักษณะเป็นสันเขาโดดเดี่ยว ล้อมรอบด้วยหุบเขาซับซ้อน พอร์คช็อปเป็นเนินเขาและชัยภูมิที่หมายปองของทั้งสองฝ่าย ซึ่งต่างต้องการครอบครองพื้นที่บริเวณนี้ เพื่อความได้เปรียบทางยุทธวิธีของตน เพราะเป็นจุดคุมเส้นทางหลักที่จะเจาะเข้าเมืองชอร์วอน เมืองยอนชอนทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และพื้นที่สูงข่มบริเวณแม่น้ำอิมจินทางทิศตะวันตกเฉียงใต้" เพราะพอร์คช็อป ฮิลล์ มีความสำคัญมากเช่นนี้ คำสั่งที่ตามมาจึงระบุชัดว่า การรบบนเขาลูกนี้คือ การสู้ตาย ห้ามถูกจับเป็นเชลย และจะถอนตัวได้ก็เมื่อมีคำสั่งจากผู้บังคับกองพันเพียงคนเดียวเท่านั้น ในขณะนี้ยุทธภูมิบนภูเขาลูกอื่น ให้ถอนตัวได้ตามดุลยพินิจของผู้บังคับที่มั่น 



ในที่สุด สถานการณ์ก็เป็นดังที่หน่วยข่าวกรองเสาะข่าวรายงานการรบเพื่อแย่งชิงชัยภูมิพ็อคช็อป ฮิลล์ เกิดขึ้นอย่างดุเดือด ตั้งแต่คืนวันที่ 1 พฤศจิกายน ติดต่อกันไปจนถึงวันที่ 11 พฤศจิกายน กองกำลังทหารจีนและเกาหลีเหนือ ใช้รถถังกรุยทางทางยิงนำ ตามด้วยทหารราบ บุกทีเดียวสามทิศทางเป้าหมายคือ ไปบรรจบกันบนยอดเขา ทหารไทยต่อสู้อย่างทรหด การรบหนักที่สุดในคืนวันที่ 10 ต่อเนื่องถึงรุ่งสางวันที่ 11 ฝ่ายเกาหลีเหนือปูพรมถล่มด้วยกระสุนปืนใหญ่ 2,690 นัด และถึงขั้นตะลุมบอนด้วยดาบปลายปืน 
ทหารคนหนึ่งเล่าในเวลาต่อมาว่า "ไม่รู้ใครเป็นใคร สังเกตว่าเป็นฝ่ายเดียวกันหรือข้าศึกก็จากท่าทางถืออาวุธและเครื่องแบบเท่านั้น" ทุกอย่างเกิดขึ้นในท่ามกลางหิมะโปรยปราย หนาวเย็น 
การรบใน ช่วง 31 ตุลาคม ถึง 11 พฤศจิกายน 2495 ด้วยความมุ่งมั่นที่จะยึดเนินเขาพอร์คช็อป กองกำลังทหารจีน ได้เข้าโจมตีที่มั่นของทหารไทย 5 ครั้ง โดย 2 ครั้งแรก เพื่อทดสอบกำลังตั้งรับ และ 3 ครั้งสุดท้ายเพื่อยึดเนินเขาดังกล่าวให้ได้ แต่ทั้ง 5 ครั้งต้องล้มเหลวอันเนื่องมาจาก การต่อสู้อย่างกล้าหาญและยอมตายของทหารไทย 

เช้าวันที่ 11 พฤศจิกายน พล.ท.พอล ดับเบิลยู เคนดอล แม่ทัพน้อยที่ 1 ของสหรัฐฯ พร้อมด้วย พล.ต.ฟราย ผู้บัญชาการกองพลทหารราบที่ 2 เดินทางโดยเฮลิคอปเตอร์ถึงยอดพอร์คช็อป ฮิลล์ ผลของการรบปรากฎว่า อยู่ตรงหน้าแทนคำอธิบายใด ๆ ตลอด 10 วันนั้น ทหารไทยเสียชีวิตทั้ง สิ้น 25 นาย ทหารจีนและเกาหลีเหนือทิ้งศพไว้บนยอดเขากว่า 160 ศพ (มีการประเมินว่าน่าจะเสียชีวิตทั้งสิ้นราว 264 นาย) และถูกจับเป็นเชลย 5 คน 

หนังสือ "ประวัติการรบของทหารไทยในเกาหลี" ถ่ายทอดเหตุการณ์นาทีนั้นว่า 

"เมื่อได้เห็นสภาพที่มั่น ภายหลังการต่อสู้และศพข้าศึกที่กลาดเกลื่อนอยู่แล้วนั้น ผู้บัญชาการกองพลทหารราบที่ 2 สหรัฐฯ ได้กล่าวกับผู้บังคับกองพันทหารไทยและนายทหารสหรัฐฯ ที่ติดตามว่า ข้าพเจ้าไม่มีอะไรสงสัยในจิตใจแห่งการต่อสู้ของทหารไทยอีกแล้ว" 


*** สาเหตุ ที่ทหารไทยชนะการสู้รบดังกล่าวต่อทหารจีน ซึ่งมีกำลังมากกว่าอย่างมากมายนั้น มิใช่ด้วยอำนาจการยิงสนับสนุนของกำลังฝ่ายพันธมิตรและปืนใหญ่ แต่เนื่องจาก ณ เนินเขาพอร์คช็อบในวันนั้น ทหารราบของไทย คนต่อคน ต่อสู้ด้วยมือต่อมือ เหนือกว่าทหารราบของจีน สุดยอดด