ชอบเอาชนะ

ชอบเอาชนะ

หากคนเรามัวแต่คิดว่า

 

“ความรักเป็นเกม เกมหนึ่ง” ที่ต้องใช้ใจเดิมพัน

 

อีกนานแค่ไหนล่ะ.....

 

เราถึงจะเข้าถึงคำว่า “ความรัก” ได้อย่างแท้จริง

 

ในเมื่อเราใช้หัวใจเล่นเกม...

 

สิ่งที่ต้องเกิดขึ้นคือมีผลแห่งการแพ้หรือชนะ

 

คนที่ชนะ แลกค่าความสะใจมาด้วยน้ำตาของคนพ่ายแพ้

 

เกมความรัก...สำหรับฉัน

 

ช่างเป็นเกมที่น่ากลัวและไม่น่าเล่นเอาซะเลย

 

 

 

บางคนทำร้ายคนรัก

 

เพราะต้องการแค่ “เอาชนะ” คนรัก

 

แม้ต้องทำให้เขาเสียใจแค่ไหน ก็ไม่ทันรู้ตัว...

 

ขอเพียงตัวเองไม่ต้องเป็นคน “ยอม” เท่านั้นก็พอแล้ว

 

 

 

 

 

เวลาทะเลาะกันทีไร...ต่างก็ใช้คำพูดแรงๆ สาดใส่กันทุกที

 

บางทีไม่ได้คิดถึงเหตุผล เพราะมัวแต่เอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง

 

ผลการแข่งขันที่ต้องการ “เอาชนะ”

 

ไม่ได้ทำร้ายแค่ตัวเอง

 

ผละของมันยังทำร้ายคนที่ เรารักด้วย

 

 

 

 

 

กี่วันแล้วที่มองหน้ากันไม่ติด

 

แม้ใจจริงอยากจะเอ่ยคำ “ขอโทษ” กันสักแค่ไหน

 

แต่ก็ไม่ทำ เพราะทิฐิมันอยู่เหนือทุกสิ่งทักอย่างใช่ไหม

 

เพาะกลัวว่าถ้าขอโทษ จะกลายเป็นคนเสียฟอร์มใช่ไหม

 

ยังไงก็คงจะอยากเอาชนะอยู่เหมือนเดิม

 

ขนาดนิสัยตัวเองยังไม่ยอมเปลี่ยน...

 

แล้วจะคาดหวังให้คนอื่นเปลี่ยนทำไม...

 

 

 

 

 

 

 

ทุกอย่างมันยากตอนเริ่มต้นทั้งนั้นแหละ

 

การเริ่ม มันต้องอาศัย ความกล้า ที่จะเริ่มต้น

 

แต่ก่อนที่จะกล้า ต้องตัดความอยากเอาชนะออกไปเสียก่อน

 

หัด “ยอมแพ้” เสียบ้าง

 

บางทีเรื่องที่อยากเอาชนะ ก็เป็นเพียงเรื่องงี่เง่าๆ

 

ที่ไม่น่าจะเอามาเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตได้ด้วยซ้ำ

 

 

 

ฉันเห็นบางคนเถียงกันแค่ว่ามื้อนี้

 

“จะกินข้าว” หรือ “ก๋วยเตี๋ยว” ดี ?

 

คนจะกินข้าว ก็ทำทุกอย่างเพื่อที่จะทำให้อีกคนยอมไปกินข้าวด้วยให้ได้

 

คนจะกินก๋วยเตี๋ยว

 

ก็สะบัดหัวปฏิเสธอาหารชนิดอื่นอย่าวไม่ไยดีเช่นกัน

 

ทำไมไม่ไปกินข้าว และกินก๋วยเตี๋ยว ด้วยกันซะเลยล่ะ...

 

 

 

คนอยากกินข้าวก็ให้เขากินข้าวไป

 

คนอยากกินก๋วยเตี๋ยวก็ให้เขากินก๋วยเตี๋ยวไป

 

จานข้าวกับชามก๋วยเตี๋ยว มันอยู่บนโต๊ะเดียวกันได้นี่นา

 

เรื่องง่ายๆ คนเรากลับไปคิดเอาชนะให้มันเหนื่อยป่าวๆ

 

 

 

 

 

เกมน่ะ...มีไว้ให้เด็กๆ เล่น

 

คนโตแล้ว

 

ส่วนใหญ่เขาไม่เล่นเกมกันหรอก

 

ลองมองความรัก

 

ด้วยสายตาของคนที่โตเป็นผู้ใหญ่ดูบ้าง

 

แล้วจะรู้ว่าเป้าหมายที่เห็น

 

ไม่ได้อยู่ที่การเอาชนะกัน

 

แต่อยู่ที่การรู้จัก “ยอมให้กัน” ต่างหาก