ฟ้าสางทางความลับสุดยอด

ฟ้าสางทางความลับสุดยอด

• ชีวิตเป็นสิ่งที่พัฒนาได้ ตามประสงค์ โดยกฏอิทัปปัจจยตา 
  ดังนั้น ชีวิตจึงเป็นสิ่งที่เราเติมธรรมะลงไปได้ตามที่เราต้องการ 
  โดยการปฏิบัติธรรม. (๑)

• ถ้ามีการศึกษาที่เห็นแจ้งจากภายใน (เป็นสันทิฏฐืโก) แล้ว 
  ก็ไม่มีทางที่จะเป็นทาสทางสติปัญญาของใคร แม้แต่ของพระพุทธเจ้า: 
  นี้เป็นหลักของพระพุทธศาสนา (ตามกาลามสูตรข้อสิบ)    (๒)

• ถ้าใช้หลักกาลามสูตรเป็นเครื่องตัดสินว่า 
  เป็นสิ่งที่ควรรับถือเป็นหลักปฏิบัติแล้ว 
  ก็ไม่ต้องคำนึงว่าเป็นคำสอนของใคร 
  เป็นของเดิมแท้หรือเป็นของใหม่ ฯลฯ 
  หรือว่ามีประวัติมาอย่างไร    (๓)

• การมีธรรมะแท้จริง ก็คือ
  สามารถดำรงตนอยู่เหนือปัญหา
  หรือความทุกข์ทั้งปวง; 
  ไม่เกี่ยวกับปริญญาบัตร ฯลฯ พิธีรีตอง 
  หรือ หลักปรัชญาชนิดฟิโลโซฟี่ใดๆ  (๔)

• เรามีวิธีทำให้ชีวิตเป็นของเย็น 
  ทุกอิริยาบถตามที่เราประสงค์จะมี 
  ไม่ว่าในรูปแบบใดๆ : 
  เพื่อตนเอง - เพื่อสังคม - ตามธรรมชาติล้วนๆ   (๕)

• การศึกษา - ศาสนา - วัฒนธรรม - ประเพณี - 
  การเมือง - การปกครอง - การเศรษฐกิจ - ศิลปะ ฯลฯ - 
  วิทยาการใดๆ จะถือว่าถูกต้องได้ 
  เฉพาะเมื่อพิสูจน์การดับทุกข์ได้ในตัวมันเอง      (๖)

• การเรียน - การรู้ - การมีความรู้ - การปฏิบัติ - 
  การใช้ความรู้ให้สำเร็จประโยชน์ เหล่านี้ 
  มิใช่สิ่งเดียวกัน; ระวังการมี การใช้ ให้ถูกต้อง   (๗)

• ชีวิตเย็นเป็นนิพพาน ในปัจจุบัน คือ
  ไม่มีกิเลส เกิดขึ้นแผดเผาให้เร่าร้อน ทุกเวลานาที ทุกอิริยาบถ, 
  ในความรู้สึกอย่างสันทิฏฐิโก (คือรู้สึกอยู่ภายในใจ) (๘)

• มีชีวิตเย็นเป็นนิพพาน (นิพฺพุโต) ในปัจจุบันได้
  โดยที่ทุกอย่างถูกต้องแล้ว พร้อมแล้ว ไม่ว่าสำหรับจะตายหรือจะอยู่; 
  เพราะไม่มีอะไรยึดถือไว้ว่า กู-ของกู     (๙)

• กิจกรรมทางเพศเป็นของร้อน และเป็นเรื่อง "บ้าวูบเดียว"; 
  แต่คนและสัตว์ (แม้ต้นไม้?) ก็ตกเป็นทาสของมันยิ่งกว่าสิ่งใด  (๑๐)

• อวัยวะสืบพันธุ์ มีไว้สำหรับผู้ต้องการสืบพันธุ์ 
  หรือผู้ต้องการรสอร่อยจากกามคุณ (กามอสฺสาท) 
  อันเป็นค่าจ้างให้สัตว์สืบพันธุ์ ด้วยความยากลำบากและน่าเกลียด; 
  แต่ไม่เป็นที่ต้องการของผู้จะอยู่อย่างสงบ  (๑๑)

• เรื่องเพศหรือเกี่ยวกับเพศ 
  ธรรมชาติสร้างมาสำหรับมนุษย์ - สัตว์ - พฤกษชาติ ไม่สูญพันธุ์ ; 
  ไม่ใช่ของขวัญที่ใครจะเรียกร้อง 
  ไม่ใช่ของควรบูชาในฐานะสิ่งสูงสุด ว่าเป็นกามเทพ เป็นต้น   (๑๒)

• กามารมณ์เป็นค่าจ้างทางเพศ เพื่อการสืบพันธ์ 
  อันสกปรกเหน็ดเหนื่อยและน่าเกลียดจากธรรมชาติ, 
  มิใช่ของขวัญ หรือ หรรษทานจากเทพเจ้าแต่ประการใด 
  เลิกบูชากันเสียเถิด   (๑๓)

• กามกิจก็เป็นหน้าที่ที่เป็นธรรมะอย่างหนึ่งด้วยเหมือนกัน; 
  แต่ต้องประพฤติกันอย่างถูกต้องและพอดี สำหรับอริยชนที่ครองเรือน (๑๔)

• การสมรสด้วยจิตหรือทางวิญญาณ (เช่น ทิฏฐิตรงกัน) นั้น
  เป็น "พรหมสมรส" ยังบริสุทธิ์ สะอาดดี ไม่ก่อให้เกิดทุกข์หรือปัญหาใดๆ ; 
  ส่วนการสมรสทางกาย หรือเนื้อหนัง นั้น
  สกปรก น่าเกลียด เหน็ดเหนื่อยเกินไป 
  จนไม่รู้ว่าอะไรเป็นการสมรส    (๑๕)

• กามที่เกี่ยวกับเพศ เป็นได้ทั้งเทพเจ้าและปีศาจ 
  ทั้งนี้แล้วแต่ผู้ประกอบกิจนั้น มีธรรมะผิดถูกมากน้อยเพียงไร   (๑๖)

• พวกที่ถือพระเจ้า ถือว่าอะไรๆ ก็แล้วแต่พระเจ้าบันดาล 
  ส่วนชาวพุทธถือว่าแล้วแต่การกระทำผิดหรือถูก ต่อกฏอิทัปปัจจยตา; 
  ดังนั้นควรทำความเข้าใจเกี่ยวกับคำว่า "พระเจ้า" กันเสียใหม่ให้ถูกต้อง 
  คือมีทั้งที่มีความรู้สึกอย่างบุคคล และไม่มีความรู้สึกอย่างบุคคล 
  อย่างไหนจะเป็นที่พึ่งได้และยุติธรรม ไม่รับสินบน   (๑๗)

• พระเจ้าคือสิ่งสูงสุดนั้น ไม่ดี-ไม่ชั่ว แต่อยู่เหนือดีเหนือชั่ว 
  จึงสามารถให้เกิดความหมาย ว่าดี ว่าชั่ว 
  ให้แก่ความรู้สึกของมนุษย์ได้ทุกอย่าง จนงงไปเอง   (๑๘)

• พระเจ้า คือ กฏ สำหรับบังคับสิ่งที่เกิดจากกฏให้ต้องเป็นไปตามกฏ 
  โดยเด็ดขาด และเที่ยงธรรม; 
  ดังนั้น พระเจ้าจึงอยู่เหนือสิ่งทั้งปวงได้จริง   (๑๙)

• พระเจ้าเป็นที่รวมแห่งความจริง 
  มิใช่แห่งความดี ซึ่งเป็นสิ่งที่ยังหละหลวม และเป็นมายาอยู่มาก 
  จนต้องเป็นคู่กันกับความชั่ว; 
  ถ้าพระเจ้าเป็นความดี ก็จะกลายเป็นคู่กันกับซาตานหรือมารร้ายไปเสียฯ (๒๐)