สมรภูมิรบครั้งสำคัญๆ ของสงครามโลกครั้งที่สอง

สมรภูมิรบครั้งสำคัญๆ ของสงครามโลกครั้งที่สอง

สมรภูมิรบมหาสมุทรแอตแลนติก (Battle of the Atlantic) 3 กันยายน 1939 – 8 พฤษภาคม 1945

    

สมรภูมินี้กินเวลายาวนานเกือบตลอดช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง แต่จุดวิกฤติที่สุดอยู่ในช่วง ค.ศ. 1940-1943 เยอรมนีและอังกฤษต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงเส้นทางเดินเรือในมหาสมุทรแอตแลนติก เพื่อกีดกันไม่ให้ชาวอังกฤษได้รับเสบียงจากพันธมิตร กองทัพเรือและกองทัพอากาศของเยอรมันจึงโจมตีกองเรือของทางสัมพันธมิตร อย่างไรก็ตาม เส้นทางเดินเรือดังกล่าวนี้ ได้รับการคุ้มครองโดยกองทัพของประเทศอังกฤษและแคนาดา 

ในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945 กองทัพเยอรมันพ่ายแพ้ แต่ทั้งสองฝ่ายก็ได้รับความเสียหายมหาศาลจากสมรภูมินี้

สมรภูมิรบบริเตน (The Battle of Britain) 10 กรกฎาคม – 31 ตุลาคม 1940

  

นี่เป็นสมรภูมิใหญ่ครั้งแรกที่ทำการต่อสู้กันโดยใช้กองทัพอากาศ สมรภูมินี้เริ่มต้นขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1940 เมื่อกองทัพอากาศของฝ่ายเยอรมันเริ่มทำการโจมตีทางอากาศเหนือน่านฟ้าเกาะอังกฤษ ฝ่ายเยอรมันใช้ยุทธวิธีการบุกทำลายสถานที่สำคัญทางยุทธศาสตร์ เพื่อก่อให้เกิดความหวาดกลัวในหมู่ประชาชน พลเมืองเสียชีวิตไปจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม ในช่วงปลายเดือนตุลาคมปีเดียวกัน ฝ่ายนาซีกลับล้มเหลว การพ่ายแพ้ครั้งนี้ทำให้ฝ่ายเยอรมันไม่สามารถบุกเข้าเกาะอังกฤษอย่างเต็มรูปแบบได้ และเป็นครั้งแรกที่กองทัพของฮิตเลอร์ปราชัย นอกจากนี้ สมรภูมิรบบริเตนยังแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของยุทธวิธีทางอากาศ ซึ่งส่งผลต่อความได้เปรียบทางการทหารด้วย

การปิดล้อมนครเลนินกราด (The Siege of Leningrad) 8 กันยายน 1941 – 27 มกราคม 1944

  

ระหว่างเดือนกันยายน ค.ศ. 1941 ถึง มกราคม ค.ศ. 1944 กองทัพรถถังฝ่ายนาซีได้ทำการปิดล้อมเมืองเลนินกราด ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญ ในตอนนั้น พลเมืองในเลนินกราดได้ช่วยกันสร้างกำแพงเพื่อกันไม่ให้ฝ่ายนาซีเข้ามาในเมือง และเพื่อสนับสนุนกองทัพแดงของโซเวียต การกระทำดังกล่าวทำให้กองทัพเยอรมันไม่สามารถรุกคืบเข้ามาได้อีก อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ต้องเสียไปเพื่อชัยชนะดังกล่าวนั้นมหาศาลนัก มีพลเมืองกว่าหนึ่งล้านคนต้องเสียชีวิตในระหว่างช่วงที่กองทัพเยอรมันปิดล้อมเมือง ซึ่งยังไม่รวมทหารของกองทัพโซเวียตอีกกว่าหนึ่งล้านนาย

อ่าวเพิร์ล (Pearl Harbor) 7 ธันวาคม 1941
    
การลอบโจมตีอ่าวเพิร์ลในรัฐฮาวาย (Hawaii) โดยกองทัพญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1941 นั้น ทำให้สหรัฐอเมริกาเข้าร่วมในสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพญี่ปุ่นทำเช่นนี้เพื่อให้แน่ใจว่าตนจะสามารถขยายพื้นที่ยึดครองไปในบริเวณเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้ โดยไม่มีสหรัฐอเมริกาเข้ามาขัดขวาง

ญี่ปุ่นส่งกองกำลังโจมตีชาวอเมริกันบนแนวชายฝั่งของตัวเองอย่างหนัก โดยที่ชาวอเมริกันไม่ทันได้ตั้งตัว ส่งผลให้ชาวอเมริกันเสียชีวิตกว่า 2,000 คน และสูญเสียยุทโธปกรณ์ไปอีกจำนวนมาก

สมรภูมิรบแห่งสตาลินกราด (The Battle of Stalingrad) 23 สิงหาคม 1942 – 2 กุมภาพันธ์ 1943

 

ในสมรภูมินี้ กองทัพเยอรมันต่อสู้กับกองทัพโซเวียต เพื่อครอบครอง สตาลินกราด หนึ่งในเมืองยุทธศาสตร์สำคัญ การที่ฝ่ายเยอรมันสูญเสียทหารไปเป็นจำนวนมาก และการที่ฝ่ายโซเวียตสามารถหยุดการรุกคืบของเยอรมันได้ ทำให้สมรภูมินี้เป็นจุดเปลี่ยนของสงคราม

การต่อสู้เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1942 ซึ่งมีทั้งการต่อสู้โดยทิ้งระเบิดจากทางอากาศและการเผชิญหน้ายิงกันด้วยปืนกลตามถนนหนทางในเมือง ในที่สุดฝ่ายเยอรมันก็ยอมแพ้ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1943 แต่กระนั้น พลเมืองก็เสียชีวิตไปแล้วกว่า 40,000 คน

การบุกขึ้นชายฝั่งนอร์มังดี (The Invasion of Normandy) 6 มิถุนายน 1944 – กลางเดือนกรกฎาคม 1944 

นี่เป็นทั้งสมรภูมิที่ได้รับการสรรเสริญมากที่สุด และนองเลือดมากที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพฝ่ายสัมพันธมิตร จากอังกฤษ สหรัฐฯ และแคนาดา ยกพลขึ้นบกที่ชายฝั่งแคว้นนอร์มังดีเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1944 เพื่อปลดปล่อยพื้นที่ทางตอนเหนือของฝรั่งเศสจากกองทัพเยอรมัน ผลที่ตามมาคือการต่อสู้ที่รุนแรง แต่ในที่สุด ฝ่ายสัมพันธมิตรก็สามารถขับไล่ฝ่ายเยอรมันออกจากพื้นที่ได้เกือบทั้งหมดในช่วงปลายเดือนสิงหาคม อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้เสียชีวิตสูงมากกันทั้งสองฝ่าย

ในปัจจุบัน วันที่ 6 มิถุนายน เป็นที่รู้จักกันในชื่อ ดี-เดย์ (D-Day) และมีการจัดงานรำลึกถึงวันนี้ในทุกๆปี

สมรภูมิบอลจ์ ¹ (The Battle of the Bulge) 16 ธันวาคม 1944 – 28 มกราคม 1945

  

ฝ่ายสัมพันธมิตรได้บุกเข้าไปในแนวรับของกองกำลังเบลเยียม ในช่วงฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1944 สภาพอากาศที่เลวร้ายและความมั่นใจในตัวเองเกินไป เกือบทำให้พวกเขาต้องล้มเหลว อย่างไรก็ตาม เมื่อถึงช่วงคริสต์มาส ฝ่ายสัมพันธมิตรก็รวมรวมกำลังกลับมาได้อีกครั้ง และสามารถบังคับให้ฝ่ายเยอรมันถอนทัพออกไปได้

ตามคำบอกเล่า สมรภูมิบอลจ์เป็นสมรภูมิที่กองทับสหรัฐฯสูญเสียกำลังทหารมากที่สุด โดยมีทหารเสียชีวิตไปถึง 19,000 นาย

สมรภูมิโอกินาวา (The Battle of Okinawa) 1 เมษายน – 21 มิถุนายน 1945

  

ฝ่ายสัมพันธมิตรต้องการเข้าควบคุมเกาะโอกินาวาเนื่องด้วยเหตุผลทางยุทธศาสตร์ ดังนั้นฝ่ายอเมริกันจึงบุกยึดเกาะในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1945 ซึ่งได้รับการสนับสนุนทางกำลังพลจากทั้งทางอากาศและทางน้ำ กองทัพญี่ปุ่นได้ตอบโต้ด้วยการโจมตีแบบ กามิกาเซ (kamikaze – การโจมตีแบบพลีชีพ) ซึ่งการต่อสู้ที่รุนแรงนี้ทำให้สมรภูมิโอกินาวามีจำนวนผู้เสียชีวิตมากที่สุดในบรรดาสมรภูมิรบมหาสมุทรแปซิฟิกทั้งหมด และทำให้เป็นหนึ่งในการต่อสู้ทางอากาศ ทางทะเล และทางบกครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ 

สุดท้ายแล้ว ฝ่ายสหรัฐฯ ได้ชัยชนะหลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดกว่าสองเดือน

สมรภูมิเบอร์ลิน (The Battle of Berlin) 16 เมษายน – 2 พฤษภาคม 1945

  

การต่อสู้เพื่อยึดครองกรุงเบอร์ลินเริ่มต้นขึ้นกลางเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 เมื่อกองทัพแดง (The Red Army – หมายถึงกองทัพของโซเวียต) เริ่มรุกเข้าไปในเมือง สิ่งที่ตามมาคือการต่อสู้กันอย่างดุเดือด แต่เมื่อถึงวันที่ 30 เมษายน ฝ่ายโซเวียตก็เข้ายึดอาคาร ไรค์สทัก (The Reichstag - อาคารที่ทำการของรัฐบาลเยอรมัน) ได้ ในวันเดียวกันนั้น ฮิตเลอร์และผู้ติดตามอีกหลายคนได้ฆ่าตัวตาย ส่งผลให้การต่อสู้ในสมรภูมินี้จบลงไม่กี่วันหลังจากนั้น ซึ่งสำหรับทวีปยุโรปแล้ว นี่หมายถึงจุดสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่สองนั่นเอง

(แปลโดยทีมงานทรูปลูกปัญญา)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

 ¹ Battle of the Bulge คำว่า bulge ในภาษาอังกฤษแปลว่า รอยนูน หรือส่วนที่นูนออกมาจากพื้นผิว ซึ่งชื่อของสมรภูมินี้ได้มาจากการที่ฝ่ายเยอรมันได้รุกคืบครั้งใหญ่ ทำให้แนวตั้งรับของฝ่ายสัมพันธมิตร จากเดิมที่เป็นเส้นแนวดิ่งอยู่ในแนวใกล้เคียงกันต้องถอยออกไป เกิดเป็นเหมือน “รอยนูน” เหมือนจมูกมนุษย์เมื่อมองจากด้านข้าง ซึ่งรูปประกอบนี้ได้ถูกตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์สมัยนั้น ทำให้คนตั้งชื่อให้สมรภูมินี้ดังที่กล่าวมา – ผู้แปล