อีกมุมหนึ่งในโลกของ..คนหูหนวก

คนหูหนวก...นี่คือการถูกเลือกปฎิบัติ

ในจำนวนคนพิการ 7 ประเภท คือ ทางการเห็น  ทางการได้ยินหรือสื่อความหมาย  ทางการเคลื่อนไหวหรือทางร่างกาย  ทางจิตใจหรือพฤติกรรม  ออทิสติก  ทางสติปัญญา และทางการเรียนรู้

คนหูหนวกเป็นกลุ่มคนพิการที่น่าเห็นใจมากที่สุด  เพราะเมื่อดูจากภายนอก คนหูหนวกไม่ต่างกับคนปกติธรรมดาทั่วไป  เพียงแต่หูไม่ได้ยินเสียง  ทำให้เวลาจะสื่อสารอะไรกับใครก็ขัดข้อง  ยุ่งยาก  จึงจำเป็นต้องมีผู้ช่วย  คือ ล่ามภาษามือ มาเป็นสื่อกลางในการแปลเสียงที่เป็นภาษาพูดเป็นภาษามือ    และแปลภาษามือเป็นภาษาพูด

ในทุกวันนี้ล่ามภาษามือมีบทบาทสำคัญมากขึ้น  เพราะภาครัฐส่งเสริมเรื่องสิทธิและโอกาสการได้รับข้อมูลข่าวสารอย่างเท่าเทียมกันในสังคม  โดยสำนักงานส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติได้ประกาศหลักเกณฑ์และอัตราค่าตอบแทนการให้บริการล่ามภาษามือ  การจ่ายค่าตอบแทนให้แก่ล่ามภาษามือแบ่งเป็น 2 อัตรา คือ 600 บาทต่อชั่วโมงต่อคนในกรณีเป็นล่ามการประชุม สัมมนา หรือฝึกอบรม  ส่วนถ้าเป็นการพบแพทย์  ติดต่อราชการ สมัครงาน  แจ้งความ การทำสัญญานิติกรรม ฯลฯ  ค่าตอบแทนล่ามคือ ชั่วโมงละ 300 บาท

นั่นหมายถึง  ถ้ามีการจัดประชุมที่คนหูหนวกเข้าร่วม  เริ่มประชุมตั้งแต่ 9.00 – 16.00 น. ต้องใช้ล่ามภาษามือ 2 คน จะต้องจ่ายค่าตอบแทนล่ามวันละ 7,200 บาท

ในมุมมองของคนนอก จะดูถึงความคุ้มค่าของเงินที่จ่ายไป  ก็จ่ายไปขนาดนั้น คงไม่แปลกที่จะตั้งคำถามว่า คนหูหนวกสามารถรับรู้ข้อมูลได้เท่ากับทุกคนในที่ประชุมหรือเปล่า???

และมีอีกประเด็นที่เกิดขึ้นมา คือ การเลือกรับงานของล่ามภาษามือ  เพราะมีการกำหนดอัตราค่าตอบแทนที่แตกต่างกัน 2 อัตรา  ทำให้บ่อยครั้ง คนหูหนวกมักจะถูกปฏิเสธการบริการ  โดยล่ามให้เหตุผลว่าไม่ว่าง มีงานอื่นแล้ว  ซึ่งนั่นก็คือ งานประชุม 

พอเกิดเรื่องแบบนี้   คนหูหนวกจะฉุกคิดได้หรือยังว่า  การมีหลักเกณฑ์จ่ายค่าตอบแทนล่ามแบบนี้มันทำให้  คุณถูกเลือกปฏิบัติ 

ล่ามภาษามือเขาเลือกที่จะไปรับงานที่ได้สตางค์มากกว่า  แทนที่คุณภาพชีวิตของคนหูหนวกน่าจะดีขึ้น ตามที่ภาครัฐจัดสรรงบประมาณให้มีล่ามภาษามือบริการคนหูหนวก   แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น  เพราะเงินงบประมาณที่ว่านี่แหละที่ย้อนกลับมาทำร้ายคนหูหนวกเอง 

คนหูหนวก พวกคุณต้องง้อล่าม  ต้องถูกปฏิเสธการบริการ  ต้องถูกเลือกปฏิบัติ  ก็เพราะเงิน 300 บาทน้อยกว่า 600 บาท  หรือว่าไม่จริง???