ทำไมเราถึงให้กำลังใจน้องริด้า

รูปที่สถานีวิทยุ  ผมได้จากดีเจท่านหนึ่งที่จังหวัดกระบี่ครับ  ดีเจท่านนั้นบอกว่า  ยังจำน้องริด้าได้ดี  ไม่ใช่เพราะน้องสวย  แต่เป็นเพราะมารยาทที่สุภาพเรียบร้อยของน้องครับ (ไม่ติ่งและไม่เกรียน)

ผมเป็นคนกรุงเทพฯ ไม่ใช่คนภาคใต้  แต่เคยทำงานร่วมกับคนหลายๆ ภาค  เห็นน้องริด้าตอนแรกก็ไม่ทราบจริงๆ ว่าเป็นลูกครึ่ง  คิดว่าเป็นสาวใต้เชื้อสายไทยมลายู  แต่พอได้ดูสัมภาษณ์น้องในรายการเจาะใจ  เลยต้องย้อนไปดูเทปการประกวด  น้องริด้าสมควรได้ตำแหน่งครับ  ไม่ใช่เพราะว่าสวยกว่าน้องมายด์  แต่เป็นเพราะน้ิองริด้าได้ใช้การทักษะการคำถามที่เธอฝึกมาเกือบทั้งชีวิตได้อย่างดีครับ

นี่คือสิ่งที่ภูมิใจที่สุด  ที่มีน้องริด้าเป็นตัวแทนประเทศไทยปีนี้ครับ  ถ้าตัดเรื่องภาษาอังกฤษออกไป  น้องริด้าตอบได้ตรงประเด็น และสามารถนำเสนอประเทศไทยได้อย่างดี  เพราะมีผู้เข้าประกวดไม่กี่คน ที่จะบอกชื่อและอธิบายวัฒนธรรมวันหยุดของประเทศตัวเองได้ชัดเจนครับ  ผมว่าน่าภูมิใจกว่าการแบ่งแยกคนไทยมลายูว่าหน้าไม่ไทยอีกนะครับ  (ฟาริดา เป็นชื่อคนไทยมลายูชัดเจนครับ) คนที่อยู่บ้านเดียวกันแล้วไม่รู้จักหน้ากันนี่...น่าคิดนะครับ


และยิ่งเมื่อพิจารณาภาษาอังกฤษแล้ว  หาเด็กไทยได้น้อยมากครับ  ที่จะฝึกตัวเองให้ภาษาดีแบบสากลได้อย่างนี้ (ไม่ใช่เรื่องสำเีนียงครับ  แต่เป็นเรื่องการตอบตรงประเด็น  ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมาตรฐานภาษาอังกฤษนานาชาติ CEFR ครับ) น้องริด้าเป็นลูกครึ่งไทย-ออสเตรีย (ไม่ใช่ออสเตรเลียนะครับ  คนออสเตรียพูดภาษาเยอรมัน) ที่เติบโตในประเทศไทย  และเรียนโรงเรียนไทยที่ต้องสอบ Onet เหมือนเด็กไทยทั่วไปครับ ซึ่งการเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนของน้องก็แค่ปีเดียวเท่านั้น  ถึงจะเป็นเด็กโรงเรียนนานาชาติ  หรือเด็กเจ้าของภาษา  ก็หายากมากครับที่จะพูดมีสาระไม่มีการออกทะเลได้ดีขนาดนี้ (ส่วนมากก็เหมือนเด็กไทยเรียนภาษาไทยครับ ไม่เห็นเห็นค่าการฝึก กว่าจะรู้ตัวก็เรียนจบและไม่มีโอกาสทำสิ่งที่อยากทำแล้ว)


ทักษะการพูดของริด้า  แม้แต่เจ้าหน้าที่กองประกวด Miss Universe ที่ไม่ได้ฟังน้องริด้าให้สัมภาษณ์  ก็ยังชมเลยครับ


ส่วนชุดโลหะพัตรา  ผมไม่มีความรู้ด้านการออกแบบตัดเย็บ  เลยเฉยๆ กับชุดนี้แต่แรก (ชุดประจำชาติแนวแฟนซีนี่ชอบของน้องแก้มที่สุดครับ  นอกนั้นเฉยๆ ครับ  เพราะดูไม่เป็นจริงๆ ว่าสวยหรือไม่สวย)  แต่ถึงจะโดนถล่มหนักอย่างไร  แม้การตัดเย็บจะเร่งจนไม่ตรงกับการออกแบบแค่ไหน  ถ้าไม่มีชุดของจีน  ผมก็ว่าชุดโลหะพัตราก็สวยเหนือว่าชุดประจำชาติของประเทศอื่นอยู่หลายขุมครับ  ชาวต่างประเทศยังชอบใจการออกแบบเครื่องประดับสีดำของชุดนี้เลยครับ  ยิ่งน้องริด้าทุ่มแรงทั้งชีวิตสะบัดผ้าที่แสนหนักไปด้วย  และต้องทรงตัวให้อยู่กับเครื่องสวมหัวที่สูงมากด้วย  ยิ่งทำให้ชุดนี้ดูดีึขึ้นผิดตาจากตอนเดินสายในไทยก่อนประกวด  แต่พอเห็นชุดของจีนแล้ว...ปีนี้ต้องยกให้เขาจริงๆ (การแข่งขันความคิดเชิงสร้างสรรค์ก็ดีอย่างนี้แหละครับ  มีแต่พัฒนาขึ้น)

คนที่ติดตามการประกวด  รู้ดีครับว่าริด้าต้องเสียเวลาแก้ไขสถานการณ์ขนาดไหน  แต่น้องก็สู้  บาดเจ็บก็ไม่ถอย  นี่เป็นสิ่งที่เราภูมิใจมากครับ  จริงอยู่ไม่มีใครทำอะไรให้ทุกคนพอใจได้ทั้งหมด (เหมือนที่มิสออสเตรเลียให้สัมภาษณ์ไว้ในการประกวด)  แต่ต้องช่วยกันหาจุดที่สามารถเสริมเติมแต่งให้ดีได้  และให้กำลังใจกันเพื่อทำให้ได้ครับ  จุดบกพร่องปีนี้  ผมยกให้กองประกวดของไทยทั้งหมดอย่างเต็มใจครับ  เพราะน้องริด้าก็เป็นเหมือนเด็กไทยในวงการอื่น (เช่นฟุตซอล เล่นดีแต่ไม่มีสนามซ้อมทั้งที่เป็นเจ้าภาพ) ที่โดน "ความขัดแ้ย้งทางผลประโยชน์" ถ่วงหนักจนไปได้ไม่ไกลอย่างที่ควร

(1) เกิดอะไรขึ้นกับการตัดเย็บเสื้อ  เราเน้นข้อดีด้านการออกแบบตัดเย็บมาตลอด  แต่ตัดชุดเกือบไม่ทันทั้งที่การประกวดช้าที่สุดเท่าที่เคยจัดมา  อีกอย่างการยืมชุดจากห้องเสื้อแล้วปรับแต่งนิดหน่อย  เป็นเรื่องที่ทำกันมานานแล้ว  ทำไมปีนี้ชุดที่เตรียมให้น้อง  ด้อยกว่าที่น้องถ่ายแบบออกงานอย่างชนิดผู้ชายที่ไม่มีหัวด้านแฟชั่นอย่างผมยังเห็นว่า "ด้อยกว่ามาก" แล้วในเชิงธุรกิจ  ห้องเสื้อที่ไหนก็ยินดีให้ยืมโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายทั้งนั้น  เพราะถือว่าเป็นการประชาสัมพันธ์ไปในตัว

(2) ข้อดีของน้องริด้าเห็นตั้งแต่ตอนประกวดแล้วว่าคือ "การสัมภาษณ์และการมีวินัยในตัวเองอย่างเคร่งครัด" ซึ่งหาได้ยากมาก  น่าจะวางแผนให้น้องสามารถประคองตัวผ่านรอบ "ชุดว่ายน้ำ" และ "ชุดราตรี" ให้ได้  นางงามจักรวาลที่สวยไม่เด่นหลายคนก็แก้ไขได้  อย่างโอลิเวียเองที่มีจุดเด่นอยู่ที่การสัมภาษณ์  ก็เลือกชุดกรอมเท้าตลอดทั้ง Miss USA และ Miss Universe เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากการที่สามารถทำให้ตัวเองสูง 170 ซม. ได้  ทั้งๆ ที่ความสูงจริงแค่ 166 ซม.