เด็กน้อยกับตะปู เรื่องดีๆ ที่น่าอ่าน

สวัสดีครับเพื่อนๆ  บทความด้านล่างนี้ได้ถูกเผยแพร่มานานแล้ว  แต่ทุกครั้งที่อ่านบทความนี้ก็ยังให้ข้อคิดที่ดีตลอดมา  ถึงมันจะเก่าไปหน่อยแต่เชื่อว่าเพื่อนที่ยังไม่เคยได้อ่านก็คงได้อะไรดีๆ ไว้เตือนใจ จึงนำมาฝากกัน

มีเด็กน้อยคนหนึ่งมีสีหน้าแสดงอารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก พ่อของเขาจึงให้ตะปูกับเขาถุงหนึ่งและบอกว่า

"ทุกครั้งที่เจ้ารู้สึกโมโหหรือโกรธใครสักคน ให้ตอกตะปู 1 ตัว เข้าไปกับรั้วที่หลังบ้าน"

วันแรกผ่านไป..............

เด็กน้อยคนนั้นตอกตะปูเข้าไปที่รั้วหลังบ้านถึง 37 ตัว และค่อยๆ ลดจำนวนลงเรื่อยๆ ในแต่ละวันที่ผ่านไป

อย่างน้อยที่สุด เขาได้รู้ว่าสิ่งที่พ่อพยายามบอกกับเขา ก็คือการรู้จักควบคุมอารมณ์ของตนเองให้สงบ ซึ่งง่ายกว่าการตอกตะปูตั้งเยอะ

และแล้วหลังจากที่เขาควบคุมตนเองได้ดีขึ้น...ใจเย็นมากขึ้น เขาจึงเข้าไปพบพ่อและบอกกับพ่อว่า....

" ผมสามารถควบคุมตนเองได้แล้ว ไม่มุทะลุเหมือนแต่ก่อนที่เคยเป็น "

พ่อยิ้มและบอกกับลูกชายว่า" ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เจ้าต้องพิสูจน์ให้พ่อรู้

โดยทุกๆครั้งที่เจ้าสามารถควบคุมอารมณ์ฉุนเฉียวของตนเองได้ ให้ถอนตะปูออกจากรั้วหลังบ้าน 1 ตัว"

วันแล้ววันเล่า เด็กน้อยคนนั้นก็ค่อยๆ ถอนตะปูออกทีละตัว

จาก 1 เป็น 2 ..... จาก 2 เป็น 3 จนในที่สุดตะปูทั้งหมดก็ถูกถอนออกมา

เด็กน้อยดีใจมากรีบวิ่งไปบอกกับพ่อเขาว่า " ผมทำได้แล้ว ในที่สุดผมก็ทำได้สำเร็จ "

พ่อไม่ได้พูดอะไรแต่จูงมือลูกชายของเขาออกไปที่รั้วหลังบ้านและบอกกับลูกว่า

" ทำได้ดีมากลูกพ่อ แต่เจ้าลองมองกลับไปที่รั้วเหล่านั้นสิ

เห็นไหมว่ามันไม่เหมือนเดิม  ไม่เหมือนกับที่มันเคยเป็น

จำไว้นะลูก ..... เมื่อใดก็ตามที่เจ้าทำอะไรลงไปโดยใช้อารมณ์

สิ่งนั้นมันจะเกิดเป็นรอยแผล เหมือนกับการเอามีดที่แหลมคมไปแทงใครสักคน

ต่อให้พูดคำขอโทษสักกี่หน ก็ไม่อาจลบความเจ็บปวด ไม่อาจลบรอยแผลที่เกิดขึ้นกับเขาคนนั้นได้"

ฉันใดก็ฉันนั้น..........กับเพื่อน หรือคนที่เรารัก

เปรียบเสมือนอัญมณีอันมีค่าที่หาได้ยาก เป็นคนทำให้เรายิ้ม เป็นคนที่คอยให้กำลังใจ

และยินดีเมื่อเราพบกับความสำเร็จ เป็นคนที่คอยปลอบใจเรา ร่วมสุขร่วมทุกข์กับเรา......

แสดงให้เขาเห็นว่าเราห่วงใยเขามากแค่ไหน และระวังสิ่งที่เราทำไป

ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ และจงจำไว้เสมอว่า " คำขอโทษ "

ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เราหรือไม่ก็ตาม แต่สิ่งที่มักเกิดขึ้น คือรอยร้าวที่เขาคงไม่อาจลืมมันได้เลย.............

ขอบคุณเจ้าของบทความนี้อย่างสูง

ผมต้องขออภัยที่ไม่พบชื่อผู้เขียน  เนื่องจากแหล่งที่เผยแพร่ไม่ได้ใส่ชื่อผู้เขียนไว้เลยสักแหล่งเดียว