คติสอนใจ(หมาขี้เรื้อน) ไม่รุ้มีใครเคยอ่านบ้างยังครับ

> หมา ขี้เรื้อน 
ลูกชายนักธุรกิจใหญ่มีชื่อเสียงระดับประเทศคน หนึ่ง 
เพิ่งสำเร็จการศึกษากลับมาจากเมืองนอก 
ยังไม่ทันทำงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันก็ถูกผู้เป็นแม่ขอร้องให้บวชเรียนเสีย 
ก่อน** ** 
เพื่อเห็นแก่แม่..บัณฑิตใหม่หมาดๆจากเมืองนอกจึงบวชอย่างเสียไม่ ได้** ** 

เมื่อบวชที่วัดใหญ่ในกรุงเทพฯแห่งหนึ่งเสร็จแล้ว** ** 
ผู้เป็นแม่จึงพาไปฝากให้จำพรรษาอยู่กับพระวิปัสสนาจารย์รูปหนึ่ง 
ที่วัดป่าแถวภาคอีสาน** ** 
พระหนุ่มการศึกษาสูงมาจากตระกูลผู้ดีมีแต่ความสุขสบาย** ** 
เมื่อมาอยู่วัดป่ากว่าจะปรับตัวได้จึงใช้เวลานานเป็นแรมเดือน 

แต่ก็นั่นแหละกว่าจะนิ่งก็ทำเอาพระร่วมวัดหลาย 
รูปพลอยอิดหนาระอาใจไปตามๆกัน** ** 
ปัญหาที่ทำให้พระทั้งวัดเหนื่อยหน่ายจนนึกระอาก็เพราะพระใหม่มี 
นิสัยชอบจับผิด* * ** 
และชอบอวดรู้ยกหู ชูหางตัวเองอยู่เป็นประจำ** ** 
วันแรกที่มาอยู่วัดป่าก็นึกเหยียดพระเจ้าถิ่นทั้งหลายว่าไม่ได้ 
รับการศึกษาสูงเหมือนอย่างตน 
ออกบิณฑบาตได้อาหารท้องถิ่นมาก็ทำท่าว่าจะฉันไม่ลง * * 
** 

เห็นที่วัดใช้ตะเกียงน้ำมันก๊าดแทนไฟฟ้าก็วิพากษ์วิจารณ์เสีย 
เป็นการใหญ่หาว่าล้าสมัย** ** 
ไม่รู้จักใช้เทคโนโลยี่ ตอนหัวค่ำมีการทำวัตรสวดมนต์เย็นก็บ่นว่า** ** 

ท่านรองเจ้าอาวาสทำวัตรนานเหลือเกินกว่าจะสิ้นสุดยุติได้ก็นั่ง จนขาเป็นเหน็บชา 

ครั้นพอถึงเวรตัวเองล้างห้องน้ำเข้าบ้างก็ทำท่าจะล้างอย่างขอไป 
ทีล้างไปบ่นไป** ** 

ประเภทตูจบปริญญาโทมาจากเมืองนอกต้องมาเข้าเวรล้างห้องน้ำร่วมกับใครก็ไม่รู้** 
** 
โอ้ชีวิต! ความสำรวยหยิบโหย่งทำให้พระใหม่ไม่พอใจสิ่งนั้นสิ่งนี้ถือดี !** ** 
ว่าตัวเองมีชาติตระกูลสูง มีการศึกษาสูงกว่าใครในวัดนั้น** ** 
ผิวพรรณก็ดูสะอาดสะอ้านชวนเจริญศรัทธากว่าพระรูปไหนทั้งหมด** ** 
มองตัวเองเปรียบกับพระรูปอื่นแล้วช่างรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่า ทุกประตู** ** 
นึกแล้วก็ยิ้มกระหยิ่มอยู่ในใจ 
กลับเข้ากุฏิเมื่อไหร่ก็เอาปากกามาขีดเครื่องหมายกากบาทบนปฏิทิน 
นับถอยหลังรอวันสึกด้วยใจจดจ่อ** ** 

อยู่มาได้พักใหญ่พระใหม่อดีตนักเรียนนอกก็สังเกตเห็นว่าท่านเจ้า 
อาวาสวัดป่าแห่งนี้ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา ซ้ำนานๆครั้งจะออกมาให้ 
โอวาทกับลูกศิษย์เสียทีหนึ่ง** ** 

วันๆไม่เห็นท่านทำอะไรเอาแต่กวาดใบไม้เก็บขยะ** ** 
ซักผ้าเอง** (**เณรน้อยก็มีไม่รู้จักใช้) สอนก็ไม่สอน** ** 
การบริหารวัดก็มอบให้ท่านรองเจ้าอาวาสเป็นคน** ** 
จัดการไปเสียทุกอย่าง เห็นแล้วเลยนึกร้อนวิชา** ** 
เสนอให้ปรับโน่นลดนี่สารพัดที่ตัวเองเห็นว่าไม่เข้าท่าล้าสมัย** ** 
รวมทั้งให้เสนอให้วัดใช้ไฟฟ้าแทนตะเกียงด้วยอีกข้อหนึ่ง 
เพราะตนเห็นว่ายุคสมัยก้าวไกลมามากแล้ว 
ไม่ควรจะทำตนเป็นคนหลังเขาให้คนอื่นเขาดูถูก** ** 

อีกหนึ่งในข้อวิจารณ์จุดด้อยของวัดทั้งหลายเหล่านั้นพระใหม่เสนอ ให้** ** 
หลวงพ่อเจ้าอาวาสมีปฏิสัมพันธ์กับพระลูกวัดให้มากขึ้นกว่านี้** 
! **สอนให้มากขึ้นเทศน์ให้มากขึ้น** 
และแนะนำว่าคนระดับผู้บริหารไม่ควรจะทำงานอย่างการซักจีวรเอง 
เป็นต้นด้วยตนเอง* * ** 
ควรจะกระจายอำนาจมอบ งานให้คนอื่นทำดีกว่า 

เย็นวันนั้นเป็นวันพระสิบห้าค่ำ** ** 
หลวงพ่อเจ้าอาวาสมานั่งทำวัตรที่โบสถ์ธรรมชาติกลางลานทรายด้วย** ** 
ท่านไม่ลืมที่จะหยิบข้อเสนอแนะจากพระใหม่มาอ่านให้พระหนุ่ม สามเณรน้อย** ** 
ทั้งหลายฟังแต่ท่านไม่บอกว่าพระรูปไหนเป็นคนเขียน** ** 
อ่านจบแล้วหลวงพ่อก็ยิ้มอย่างมีเมตตาพลางหยิบไมโครโฟนขึ้นมา** ** 
แล้วชี้ให้ภิกษุหนุ่มสามเณรน้อยทั้งหลายดูหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่ง** ** 
ที่นอนอยู่ใต้ม้าหินอ่อนตัวหนึ่ง จากใต้ต้นอโศกที่อยู่ใกล้ๆ ** 


เธอ ทั้งหลายเห็นหมาขี้เรือนตัวนั้นหรือไม่ 
เจ้าหมาตัวนั้นน่ะมันเป็นขี้เรื้อน* * ** 
คันไป ทั้งตัว ฉันเห็นมันวิ่งวุ่นไปมาทั้งวัน** ** 
เดี๋ยว ก็วิ่งไปนอนตรงนั้นเดี๋ยวก็ย้ายมานอนตรงนี้** ** 
อยู่ ที่ไหนก็อยู่ไม่ได้นานเพราะมันคัน แต่พวกเธอรู้ไหม** ** 
เจ้า หมาตัวนั้นน่ะมันไปนอนที่ไหนมันก็นึกด่าสถานที่นั้นอยู่ในใจ** ** 
หาว่า แต่ละที่ไม่ได้ดั่งใจตัวเองสักอย่าง นอนที่ไหนก็ไม่หายคัน** ** 
สถานที่เหล่านั้นช่างสกปรกสิ้นดี ** 

คิด อย่างนี้แล้วมันจึงวิ่งหาที่ที่ตัวเองนอนแล้วจะไม่คัน** ** 
แต่ หาเท่าไหร่มันก็หาไม่พบสักที** ** 
เลย ต้องวิ่ งไปทางนี้ทางโน้นอยู่ทั้งวัน 
เจ้าหมาโง่ตัวนั้นมันหารู้สักนิดไม่ว่า** ** 
เจ้า สาเหตุแห่งอาการคันนั้นหาใช่เกิดจากสถานที่เหล่านั้นแต่อย่างใดไม่** ** 
แต่ สาเหตุแห่งอาการคันอยู่ที่โรคของตัวมันเองนั่นต่างหาก** ** 
พูดจบแล้วหลวงพ่อก็วางไมโครโฟนลงเป็นสัญญาณให้รู้ว่า** ** 
ได้เวลาภาวนาหลังการทำวัตรสวดมนต์เย็นแล้ว 

ขณะที่ทุกรูปนั่งหลับตาภาวนาอย่างสงบนั้น** ** 
ในใจของพระใหม่กลับร้อนเร่าผิดปกติ นอกสงบ แต่ในวุ่นวาย** ** 
นึกอย่างไร** **ก็ มองเห็นตัวเองไม่ต่างไปจากหมาขี้เรื้อน** 
**ที่หลวงพ่อชี้ให้ดู ** 
ยิ่ง นั่งสมาธินานๆ ยิ่งคันคะ เยอในหัวใจ ทั้งอายทั้งสมเพชตัวเอง** 

นับแต่วันนั้นเป็นต้นมาพระใหม่อดีตนักเรียนนอกก็เปลี่ยนไปเป็นคน ละคน** ** 
จากคนพูดมากกลายเป็นคนพูดน้อย จากคนที่หยิ่งยโสกลายเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน** ** 
จากคนที่ชอบจับผิดคนอื่นกลายเป็นคนที่หันมาจับผิดตัวเอง 
เมื่อออกพรรษาแล้วโยมแม่มาขอให้ลาสิกขาเพื่อกลับไปสืบต่อธุรกิจ 
จากครอบครัวท่านก็ยังไม่ยอมสึก ** 

" **อาตมา เป็นหมาขี้เรื้อน** ** 
ขออยู่รักษาโรคจนกว่าจะหายคันกับครูบาอาจารย์ที่นี่อีกสักหนึ่ง พรรษา"** ** 
โยมแม่ได้ฟังแล้วก็ได้แต่ยกมืออนุโมทนาสาธุการกราบลาพระลูกชาย** ** 
แล้วก็เดินออกจากวัดไปขึ้นรถพลางนึกถามตัวเองอยู่ในใจว่าคำว่า** ** 
หมาขี้เรื้อน ของพระลูกชายหมายความว่าอย่างไรกันแน่หนอ ** 

************ ********* ********* ********* ********* ********* ** ** 
ขอบุญจากธรรมทานนี้จงถึงแก่นายเวรและผู้ปกปักรักษาดูแลช่วยเหลือ 
ข้าพเจ้าและครอบครัว** ** 
ที่มาถึงตัวทุกภพภูมิ** ** 
ขอบุญนี้จงเป็นปัจจัยให้ข้าพเจ้าถึงพระนิพพานในชาติปัจจุบัน** ** 
หากไม่ถึงเพียงใดให้ขอให้คำว่าไม่มี ไม่รู้ในสิ่งที่ดี** ** 
จงอย่าได้ปรากฏแก่ข้าพเจ้า** ** 
ขอให้เกิด! ในภพภูมิ เขต ประเทศที่มีพระพุทธศาสนาประดิษฐานอย่างมั่นคง** ** 
และได้ศึกษาพระธรรมได้อย่างเข้าใจถ่องแท้ ลึกซึ้ง 
ตลอดจนกว่าจะเข้าพระนิพพานด้วยเทอญ.** **