นักดำน้ำงมลูกกอล์ฟในไทยมีรายได้อย่างไร

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th

เสียงลูกกอล์ฟกระทบน้ำดังแผ่ว ๆ ก่อนที่ลูกสีขาวจะหายลงไปใต้ผิวน้ำขุ่น สำหรับนักกอล์ฟ นั่นอาจหมายถึงการหยิบลูกใหม่ออกจากถุง แต่ลูกที่จมอยู่ยังมีโอกาสกลับขึ้นมาอยู่ในมือคนเล่นอีกครั้ง

มีผู้รับจ้างเก็บลูกกอล์ฟจากบ่อน้ำในสนามไทยจริง แล้วนำลูกที่ได้เข้าสู่การล้าง คัดสภาพ และขายต่อ ส่วนคำบอกว่าได้ ลูกละ 100 บาท ยังใช้เป็นรายได้ทั่วไปของคนงมไม่ได้ เพราะราคาขึ้นอยู่กับรุ่น สภาพ ช่องทางขาย และข้อตกลงกับสนาม อีกทั้งราคาที่ร้านขายให้ลูกค้าก็ไม่ใช่ค่าจ้างที่นักดำน้ำได้รับโดยตรง

บทความของ Thailand Golf Zone ในปี 2549 เล่าถึงนักดำน้ำอิสระที่เก็บลูกจากอุปสรรคน้ำในสนามไทย และการขายลูกมือสองใกล้สนาม เป็นหลักฐานว่าธุรกิจลักษณะนี้มีมานานแล้ว แต่ราคาในบทความนั้นเป็นราคาในอดีต ไม่ควรนำมาใช้แทนรายได้ปัจจุบัน

จากก้นบ่อไปถึงตะกร้าลูกกอล์ฟมือสอง

ลูกที่เก็บขึ้นมาอาจมีทั้งคราบโคลน รอยขูด และสภาพแตกต่างกัน หลังนำขึ้นฝั่งจึงต้องล้างและตรวจทีละลูก ลูกผิวดีอาจแยกขายตามยี่ห้อและรุ่น ส่วนลูกที่มีตำหนิมากอาจถูกจัดเป็นลูกซ้อมหรือมีมูลค่าต่ำกว่า งานจึงไม่ได้จบตั้งแต่ยกถุงขึ้นจากน้ำ

ตัวอย่างราคาที่ตรวจพบจากร้าน Aonzon Golf Shop คือแพ็กลูกมือสองคละแบรนด์ 100 ลูก ราคา 1,200 บาท หรือเฉลี่ย ลูกละ 12 บาท และแพ็ก 200 ลูก ราคา 2,200 บาท เฉลี่ยลูกละ 11 บาท ตัวเลขนี้เป็นราคาประกาศขายของร้านสำหรับสินค้าตามสภาพและจำนวนที่ระบุ ไม่ใช่ราคารับซื้อจากนักดำน้ำ และไม่ได้ยืนยันว่าลูกทุกลูกในแพ็กมาจากบ่อน้ำ

ขณะเดียวกัน ร้าน Highway Golf มีประกาศขายลูกมือสองรุ่น Pro V1 เกรด A++ ในราคา 1,000 บาท แต่ข้อมูลหน้ารายการที่เปิดดูไม่ได้ระบุจำนวนลูกต่อชุดชัดเจน จึงนำมาหารเป็นราคาต่อลูกไม่ได้ การพบสินค้ารุ่นพรีเมียมในตลาดจึงยังไม่พอจะยืนยันว่า คนงมลูกจากบ่อได้รับลูกละร้อย

เงินที่ขายได้กับรายได้คนงมเป็นคนละส่วน

ถ้าสมมติว่าผู้ขายมีลูกที่ขายได้ 100 ลูก ในราคาเฉลี่ยลูกละ 12 บาท จะมียอดขาย 1,200 บาทก่อนหักค่าใช้จ่าย ตัวอย่างนี้ใช้เพื่อให้เห็นวิธีคิดเท่านั้น ไม่ใช่ค่าจ้างหรือรายได้จริงของนักดำน้ำ เพราะยังต้องดูว่าใครเป็นเจ้าของลูก ใครรับผิดชอบค่าดำน้ำ ค่าขนส่ง ค่าล้าง และการขาย รวมถึงมีลูกที่ขายไม่ได้กี่ลูก

รูปแบบการจ่ายอาจต่างกันตามข้อตกลง รายงานของนิตยสาร FORE ยกตัวอย่างธุรกิจในสหรัฐฯ ที่ผู้ประกอบการจ่ายให้สนามเพื่อเข้าเก็บลูก และจ่ายให้นักดำน้ำตามจำนวนที่เก็บได้ ตัวอย่างนี้ช่วยให้เห็นว่าราคาต้องแบ่งกันหลายส่วน แต่เป็นข้อมูลต่างประเทศ จึงใช้บอกอัตราค่าจ้างในไทยไม่ได้

สำหรับประเทศไทย ข้อมูลที่ตรวจพบยังไม่เพียงพอจะระบุค่าจ้างเฉลี่ยต่อวันหรือต่อเดือนของนักดำน้ำอาชีพนี้ได้อย่างน่าเชื่อถือ สิ่งที่บอกได้ชัดกว่าคือ ราคาขายลูกมือสองบางแพ็กอยู่ที่หลักสิบบาทต่อลูก และไม่ควรนำราคาหน้าร้านทั้งจำนวนไปนับเป็นค่าจ้างคนเก็บ

งานใต้น้ำที่ต้องเตรียมมากกว่าถุงใส่ลูก

บ่อน้ำในสนามอาจขุ่นจนมองไม่เห็นพื้น มีโคลน สิ่งกีดขวาง หรือของมีคม การลงไปเก็บจึงต้องอาศัยทักษะและการวางแผนดำน้ำที่เหมาะกับสภาพพื้นที่ มีผู้ดูแลบนฝั่งและแผนฉุกเฉิน รวมทั้งตกลงเรื่องการเข้าพื้นที่และสิทธิในลูกกอล์ฟกับเจ้าของสนามให้ชัดเจนก่อน

ลูกกอล์ฟที่จมหายจึงยังมีมูลค่าได้ แต่เงินที่อยู่ในกระเป๋าคนทำงานขึ้นกับทั้งจำนวนที่เก็บได้ สภาพลูก ต้นทุน และข้อตกลงแต่ละแห่ง มากกว่าการเอาจำนวนลูกทั้งหมดคูณด้วยราคาสูงสุดที่เคยได้ยิน