เปิดประวัติโรงพยาบาลร้างในประเทศไทย มีชื่ออะไรบ้าง และสาเหตุที่ต้องปิดคืออะไร?

เปิดประวัติโรงพยาบาลร้างในประเทศไทย มีชื่ออะไรบ้าง และสาเหตุที่ต้องปิดคืออะไร?

โรงพยาบาลเป็นสถานที่ที่มีความสำคัญต่อชีวิตผู้คน เพราะเป็นที่พึ่งยามเจ็บป่วยและเป็นสถานที่ที่มีเรื่องราวของผู้ป่วยจำนวนมากเกิดขึ้นในแต่ละวัน แต่เมื่อโรงพยาบาลแห่งหนึ่งต้องหยุดกิจการ อาคารที่เคยมีแพทย์ พยาบาล และผู้ป่วยเดินเข้าออกตลอดเวลาก็อาจกลายเป็นสถานที่เงียบสงัด เหลือเพียงห้องตรวจ ทางเดิน และอุปกรณ์เก่าที่ไม่ได้ใช้งานอีกต่อไป

 

ในประเทศไทยมีเรื่องราวของโรงพยาบาลเก่าที่ถูกพูดถึงบนอินเทอร์เน็ตอยู่หลายแห่ง บางแห่งเคยเปิดให้บริการจริงก่อนจะหยุดกิจการ ขณะที่บางแห่งถูกเข้าใจผิดว่าเป็นโรงพยาบาลร้าง ทั้งที่ความจริงเป็นเพียงอาคารที่ก่อสร้างยังไม่เสร็จ บทความนี้จึงรวบรวมกรณีที่มีชื่อสถานที่และข้อมูลประวัติให้ตรวจสอบได้

 

1. โรงพยาบาลเสียมภักดี จังหวัดเชียงใหม่

 

โรงพยาบาลเสียมภักดีเป็นอดีตโรงพยาบาลเอกชนที่ตั้งอยู่บนถนนศรีดอนไชย ในตัวเมืองเชียงใหม่ บริเวณใกล้กับร้านหนังสือสุริวงศ์บุ๊คเซ็นเตอร์ สถานที่แห่งนี้เคยเป็นโรงพยาบาลที่มีประวัติความเกี่ยวข้องกับนายแพทย์สง เสียมภักดี ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งและดำเนินกิจการโรงพยาบาล

 

จากข้อมูลประวัติที่มีผู้รวบรวมเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ต ระบุว่า นายแพทย์สงเคยรับราชการเป็นแพทย์ในโรงพยาบาลหลายแห่ง ก่อนจะลาออกจากราชการและออกมาประกอบอาชีพส่วนตัว เมื่อมีผู้ป่วยเข้ามารับการรักษามากขึ้น จึงตัดสินใจสร้างโรงพยาบาลบนพื้นที่บ้านสวนบริเวณถนนศรีดอนไชย โดยร่วมลงทุนกับพี่น้อง

 

โรงพยาบาลเสียมภักดีเริ่มเปิดดำเนินกิจการในปี พ.ศ. 2495 และให้บริการต่อเนื่องมาจนถึงปี พ.ศ. 2543 ก่อนจะต้องหยุดกิจการเนื่องจากปัญหาทางเศรษฐกิจ นับเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานเกือบ 48 ปี

 

หลังจากหยุดให้บริการ อาคารเดิมกลายเป็นสถานที่ที่ผู้คนให้ความสนใจ โดยมีการเผยแพร่ภาพสำรวจอาคารเก่าผ่านเว็บไซต์ท้องถิ่นเชียงใหม่ในปี 2556 ทำให้ชื่อของโรงพยาบาลแห่งนี้กลับมาเป็นที่พูดถึงอีกครั้ง

 

สิ่งที่น่าสนใจคือ แม้จะมีข้อมูลปีที่เปิดและหยุดกิจการ แต่รายละเอียดเชิงลึกเกี่ยวกับปัญหาทางเศรษฐกิจยังมีเผยแพร่ไม่มากนัก จึงไม่ควรสรุปว่าโรงพยาบาลปิดเพราะขาดทุนหรือมีปัญหาหนี้สินในลักษณะใดโดยไม่มีหลักฐานเพิ่มเติม

 

2. โรงพยาบาลสุนทรภู่ จังหวัดระยอง

 

อีกหนึ่งสถานที่ที่เคยถูกพูดถึงในฐานะโรงพยาบาลร้างคืออดีตโรงพยาบาลสุนทรภู่ ในจังหวัดระยอง โดยมีรายงานข่าวเกี่ยวกับอาคารโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งบริเวณตำบลเชิงเนิน อำเภอเมืองระยอง ริมถนนสาย 36

 

ข้อมูลจากรายงานข่าวเก่าระบุว่า สถานที่แห่งนี้เดิมเป็นโรงพยาบาลเอกชน ก่อนจะหยุดกิจการไปช่วงหนึ่ง จากนั้นประมาณหนึ่งปีต่อมาจึงกลับมาเปิดให้บริการอีกครั้งภายใต้ชื่อโรงพยาบาลสุนทรภู่

 

ในช่วงที่เปิดดำเนินกิจการ โรงพยาบาลแห่งนี้เคยมีผู้ป่วยเข้ามาใช้บริการจำนวนมาก จนเป็นที่รู้จักในจังหวัดระยอง แต่หลังจากนั้นกลับต้องหยุดกิจการอีกครั้ง และอาคารถูกปล่อยไว้จนมีสภาพรกร้าง

 

รายงานข่าวในช่วงที่อาคารถูกทิ้งไว้ระบุว่า มีคนงานได้รับหน้าที่ดูแลสถานที่และคอยตัดหญ้าไม่ให้พื้นที่รกรุงรัง อย่างไรก็ตาม ผู้ให้ข้อมูลในข่าวขณะนั้นไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัดว่าเหตุใดโรงพยาบาลจึงต้องปิดกิจการ

 

ส่วนเรื่องเล่าที่เกี่ยวข้องกับเสียงประหลาดและการพบเห็นสิ่งลึกลับภายในอาคาร เป็นเพียงคำบอกเล่าที่ปรากฏในข่าวและเรื่องเล่าต่อ ๆ กันมา ไม่ใช่หลักฐานยืนยันว่ามีเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเกิดขึ้นจริง

 

กรณีของโรงพยาบาลสุนทรภู่จึงเป็นอีกตัวอย่างที่น่าสนใจ เพราะมีประวัติการหยุดกิจการและกลับมาเปิดใหม่ แต่สาเหตุของการปิดครั้งหลังยังไม่สามารถยืนยันได้จากข้อมูลสาธารณะที่ค้นพบ

 

3. โรงพยาบาลอำเภอฆ้องชัย จังหวัดกาฬสินธุ์

 

โรงพยาบาลอำเภอฆ้องชัยเคยตกเป็นข่าวในปี พ.ศ. 2556 หลังมีการนำเสนอภาพอาคารโรงพยาบาลที่สร้างเสร็จแล้ว แต่ยังไม่มีแพทย์ พยาบาล และอุปกรณ์ทางการแพทย์เข้ามาประจำ ทำให้เกิดความเข้าใจว่าเป็นโรงพยาบาลที่ถูกปล่อยทิ้งร้าง

 

อย่างไรก็ตาม สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดกาฬสินธุ์ได้ออกมาชี้แจงว่า อาคารแห่งนี้ยังอยู่ในขั้นตอนการก่อสร้างและเตรียมความพร้อม ไม่ใช่โรงพยาบาลที่เคยเปิดรักษาผู้ป่วยแล้วปิดตัวลง

 

โครงการดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของการก่อสร้างโรงพยาบาลขนาด 30 เตียง เพื่อให้ประชาชนในพื้นที่เข้าถึงบริการทางการแพทย์ได้สะดวกขึ้น โดยใช้งบประมาณก่อสร้างแห่งละเกือบ 10 ล้านบาท

 

สาเหตุที่ยังไม่สามารถเปิดให้บริการได้ในช่วงที่เป็นข่าว เนื่องจากระบบไฟฟ้า ระบบประปา และสาธารณูปโภคบางส่วนยังไม่สมบูรณ์ จึงต้องรอการดำเนินงานให้เรียบร้อยก่อนเปิดรับผู้ป่วย

 

4. โรงพยาบาลอำเภอสามชัย จังหวัดกาฬสินธุ์

 

โรงพยาบาลอำเภอสามชัยเป็นอีกหนึ่งโครงการที่ถูกกล่าวถึงพร้อมกับโรงพยาบาลฆ้องชัยในข่าวปี 2556 เนื่องจากอาคารก่อสร้างแล้วเกือบเสร็จ แต่ยังไม่สามารถเปิดให้บริการได้อย่างเต็มรูปแบบ

 

สาเหตุไม่ได้มาจากการปิดกิจการหรือไม่มีผู้ป่วย แต่เป็นเรื่องความพร้อมของระบบภายในและการเตรียมบุคลากรทางการแพทย์ โดยหน่วยงานสาธารณสุขได้วางแผนให้โรงพยาบาลคำม่วงเป็นโรงพยาบาลพี่เลี้ยง เพื่อช่วยเตรียมความพร้อมในการให้บริการประชาชน

 

กรณีนี้จึงเป็นตัวอย่างของอาคารโรงพยาบาลที่ดูเหมือนไม่มีการใช้งาน แต่ความจริงเป็นโครงการที่กำลังเตรียมเปิดให้บริการ ไม่ใช่อาคารโรงพยาบาลร้างที่ปิดมานานหลายสิบปี

 

5. โรงพยาบาลอำเภอนาคู จังหวัดกาฬสินธุ์

 

โรงพยาบาลนาคูเคยถูกนำเสนอในข่าวกลุ่มเดียวกันกับโรงพยาบาลอีกสามแห่งในจังหวัดกาฬสินธุ์ โดยมีข้อสงสัยเกี่ยวกับการก่อสร้างอาคารที่เสร็จแล้วแต่ยังไม่มีผู้ป่วยเข้ารับบริการ

 

อย่างไรก็ตาม มีรายงานข่าวเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน 2556 ระบุว่า โรงพยาบาลนาคูได้เปิดให้บริการรักษาผู้ป่วยในพื้นที่อย่างเป็นทางการแล้ว หลังจากก่อนหน้านี้ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นโรงพยาบาลร้าง

 

เหตุการณ์นี้แสดงให้เห็นว่า อาคารที่ดูเงียบและไม่มีผู้ป่วยในช่วงหนึ่ง อาจเป็นเพียงช่วงเวลาที่หน่วยงานกำลังเตรียมความพร้อม ไม่ได้หมายความว่าโรงพยาบาลถูกปิดถาวร

 

6. โรงพยาบาลอำเภอดอนจาน จังหวัดกาฬสินธุ์

 

โรงพยาบาลอำเภอดอนจานเป็นอีกแห่งที่ปรากฏในข่าวปี 2556 โดยในช่วงแรกมีการตั้งคำถามเกี่ยวกับอาคารโรงพยาบาลที่ก่อสร้างเสร็จแล้ว แต่ยังไม่สามารถเปิดให้บริการประชาชนได้

 

จากคำชี้แจงของสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดกาฬสินธุ์ ระบุว่า อาคารยังมีปัญหาเรื่องระบบไฟฟ้าและน้ำประปาที่ต้องดำเนินการให้เรียบร้อย รวมถึงการเตรียมเครื่องมือแพทย์และบุคลากรให้พร้อมก่อนเปิดให้บริการ

 

ในเวลานั้นมีการตรวจสอบพื้นที่และนำสื่อมวลชนลงไปดูความคืบหน้าการก่อสร้าง เพื่อชี้แจงว่าโครงการดังกล่าวยังอยู่ในกระบวนการดำเนินงาน ไม่ใช่โรงพยาบาลที่เปิดกิจการแล้วปล่อยทิ้งร้าง

 

ดังนั้น โรงพยาบาลดอนจานจึงไม่ควรถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มโรงพยาบาลร้างที่ปิดกิจการมานานหลายสิบปีเช่นเดียวกับอาคารโรงพยาบาลเก่าที่เคยให้บริการจริง

 

สรุปเรื่องราวโรงพยาบาลร้างที่ถูกพูดถึงบนอินเทอร์เน็ต

 

จากข้อมูลที่ค้นพบ โรงพยาบาลเสียมภักดี จังหวัดเชียงใหม่ เป็นกรณีที่มีประวัติการเปิดดำเนินกิจการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2495 และหยุดกิจการในปี พ.ศ. 2543 โดยมีการระบุถึงปัญหาทางเศรษฐกิจ ส่วนโรงพยาบาลสุนทรภู่ จังหวัดระยอง เป็นอีกกรณีที่เคยหยุดกิจการและกลับมาเปิดใหม่ ก่อนจะปิดอีกครั้ง แต่ยังไม่มีข้อมูลยืนยันสาเหตุการปิดครั้งสุดท้าย

 

ขณะที่โรงพยาบาลฆ้องชัย โรงพยาบาลสามชัย โรงพยาบาลนาคู และโรงพยาบาลดอนจาน จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นกรณีที่ต้องแยกออกจากโรงพยาบาลร้าง เพราะข่าวในปี 2556 ระบุว่าเป็นโครงการก่อสร้างที่ยังเตรียมความพร้อมก่อนเปิดให้บริการ ไม่ใช่โรงพยาบาลที่ปิดตัวหลังจากดำเนินกิจการมานาน

 

เรื่องราวของอาคารเหล่านี้จึงสะท้อนให้เห็นว่า เบื้องหลังโรงพยาบาลที่เงียบสงัดอาจมีทั้งปัญหาเศรษฐกิจ การบริหารกิจการ และความล่าช้าของโครงการก่อสร้าง ส่วนเรื่องเล่าลึกลับที่เกิดขึ้นภายหลังเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องแยกออกจากข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์