การใช้ชีวิตในต่างประเทศ จะต้องโหยหาอย่างแน่นอน "ส้มตำ" ต้องเติมปลาร้าในเส้นเลือด

ชีวิตในตอนนั้นเราเองทานอาหารมาหลายอย่าง แต่เมื่อเส้นทางนั้นเราเองไม่เคยได้เจอเสมอ 

พยายามในการลองแล้วว่าอร่อยส้มตำที่เจอ  แต่ว่าไม่เหมือนที่เรานั้นเจอในบ้านของเรา 

จึงเดินทางไปตลาดเพื่อที่จะทำทานเอง  เครื่องปรุงนั้นพร้อมเปลี่ยนรสชาติ 

ตำไทยของเรานั้นอยากทานแบบไหน ได้ตามต้องการ อร่อยหอมหวานทานไปเลยให้จุใจ 

    กระบวนการในการตามหาส้มตำที่เรานั้นอยากทานเกิดขึ้น  ด้วยการชวนกันนั้นออกเดินตลาดสด ซื้อพริก มะเขือเทศ มะละกอ และในส่วนของเครื่องปรุงทั้งหมดนั้นมารวมกัน  สิ่งที่สำคัญนั้นเราเองนำเข้ามาในประเทศคือปลาร้า ที่รังสรรมาอย่างดี อร่อยอย่างมาก เพราะว่าเรานั้นออกไปซื้อจากไทยมาได้หนึ่งขวด  ทุกอย่างพร้อม แต่สิ่งที่จะทานด้วยกันคือ เบคอนหรือว่าไส้กรอกที่เรานั้นเลือกมาทาน ไข่เจียวที่ลงมือทำ และที่เรานั้นต้องการคือลาบ ที่หาทานที่ไหนไม่ได้ในเมืองหลวง 

    ส้มตำนั้นใช่ว่าตลอดหกเดือนที่เรานั้นอยู่ ใช่ว่าไม่หาทาน ทุกร้านที่บอกว่ามีส้มตำนั้นเราเลือกที่จะลองทานหมด แต่ว่าไม่ว่าจะร้านไหนไม่ได้เลย ไม่ใช่ เพราะว่าที่นี่นั้นมีการใส่ในส่วนของกะปิ และส่วนผสมที่ไม่ใช่ จึงไม่หอมนัว ไม่ได้ ร้านไหนที่ว่าอร่อยจากการแนะนำของเด็กนักศึกษา แต่ว่าเรานั้นไปทานกลับทำให้เข้ากับสถานที่และความชอบของคนในเมืองแล้ว 

    วันหยุดที่เรานั้นรวบรวมในส่วนของการทำอาหารไทย ส้มตำที่รอคอย จะทานให้หนำใจ อุปกรณ์ในการทำนั้นเราสอยมาใหม่หมด ในตลาดที่ลงทุนเดินทางออกไปเพื่อที่จะเลือกซื้อ พร้อมแล้วจัดให้อร่อยตามที่เรานั้นต้องการ อร่อยหอมมาก และทานตอนนั้นน่าจะมากกว่าหกครก ทั้งอาหารเช้า เที่ยงและเย็นสามคาบรวดเลยเพราะว่าหิวมาอย่างมาก

   อาหารไทยหรือว่าอาหารที่เรานั้นคุ้นเคย แม้ว่าเรานั้นจะมาทานในร้านอาหารไทยที่ว่าจะอร่อย แต่ว่าเมื่อเรานั้นทานแล้ว กลับไม่ใช่ เพราะว่าพ่อครัวนั้นพยายามที่จะทำอาหารหรือว่าเปลี่ยนในส่วนของรสชาติอาหารที่คนพื้นที่นั้นชอบ จนหายไปในความอร่อยดั้งเดิม  เวลาไปไหนหรือว่าเปลี่ยนประเทศสิ่งที่เรานั้นจะไม่ลืมนั่นคือปลาร้า ที่ของฝากที่เรานั้นชอบอย่างมากไม่ว่าจะในอินเดียเรานั้นยังพยายามที่จะนำไป เพราะว่าไม่มีแน่นอนในต่างประเทศ อยู่ได้เพราะว่ามีในส่วนของปลาร้าในเส้นเลือด