วิวัฒนาการการดูสื่อบันเทิงของคนแต่ละยุค จากทีวีขาวดำสู่สตรีมมิง

ยุคทีวีขาวดำ (พ.ศ. 2498 - 2510)

ในยุคที่ภาพเป็นสีขาวดำและมีให้ดูเพียง 1-2 ช่อง ทีวีถือเป็นของหรูหรา บ้านไหนมีทีวี คนทั้งหมู่บ้านก็จะไปรวมตัวดูด้วยกันที่นั่น โดยต้องดูตามเวลาออกอากาศเท่านั้น หากพลาดแล้วคือพลาดเลย

ยุคทีวีสี (พ.ศ. 2510 - 2557)

เมื่อเข้าสู่ยุคทีวีสี เกือบทุกบ้านเริ่มมีทีวีเป็นของตัวเอง โดยมีฟรีทีวี 6 ช่องหลัก ช่วงเวลาข่าวหรือละครหลังข่าวกลายเป็นเวลารวมตัวของคนในครอบครัว ต่อมาเริ่มมีวิดีโอเทปให้เช่า ทำให้เลือกดูหนังเองได้บ้างแต่ยังมีข้อจำกัด รวมถึงการเข้ามาของจานดาวเทียมและเคเบิลทีวีที่มีช่องให้เลือกดูเป็นร้อยช่อง

ยุคทีวีดิจิทัล (พ.ศ. 2557 - 2563)

ทีวีจอแบนบางเฉียบเข้ามาแทนที่ทีวีจอแก้ว ช่วยประหยัดพื้นที่และให้ภาพที่คมชัดขึ้น จากเดิมที่มีฟรีทีวี 6 ช่อง ก็เพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 40 ช่อง พฤติกรรมการดูเริ่มเปลี่ยนไป ต่างคนต่างแยกย้ายกันดู เช่น ผู้ใหญ่ดูข่าวในห้องรับแขก ส่วนเด็กๆ ดูการ์ตูนในห้องนอน ทำให้ทีวีไม่ใช่ศูนย์รวมของบ้านเหมือนแต่ก่อน

ยุคสตรีมมิง (พ.ศ. 2563 - ปัจจุบัน)

ยุคที่สามารถรับชมความบันเทิงได้ทุกที่ ทุกเวลา และทุกอุปกรณ์ ไม่ว่าจะเป็นทีวี, มือถือ, แท็บเล็ต หรือคอมพิวเตอร์ ไม่มีผังรายการมาจำกัด อยากดูตอนไหนก็ได้ สามารถกดข้ามช่วงที่ไม่ชอบเพื่อไปดูฉากที่ต้องการได้ทันที ไม่ต้องรอดูพร้อมกันทั้งบ้าน แต่ละคนเลือกดูตามความชอบของตัวเอง มีคอนเทนต์ให้เลือกไม่สิ้นสุด จนทีวีในห้องนั่งเล่นกลายเป็นเพียงหนึ่งในทางเลือกเท่านั้น

อดีตที่น่าจดจำ

การหมุนเสาทีวีถือเป็นความสนุกและสีสันในอดีตที่เด็กยุคใหม่ไม่เคยได้สัมผัส บรรยากาศในตอนนั้นจะมีทีวีจอแก้วตั้งอยู่มุมห้อง และมีเสาอากาศยื่นออกไปบนหลังคาหรือข้างหน้าต่าง เมื่อภาพเริ่มไม่ชัด มีคลื่นแทรกหรือภาพล้ม ก็จะต้องมีคนถูกใช้ให้ไปหมุนเสาอากาศ

คนหนึ่งคอยมองหน้าจอ ส่วนอีกคนออกไปหมุนเสาพร้อมกับตะโกนบอกกันลั่นบ้านว่า "ไปทางซ้าย... ขวาอีก... ซ้ายอีก... โอ๊ย! เกินไปแล้ว หมุนกลับมา... ได้แล้วๆ ค้างไว้ๆ"

บรรยากาศเหมือนการเล่นเกมปรับทิศทางที่ต้องค่อยๆ หมุนและสังเกตภาพเพื่อรอสัญญาณในจุดที่ชัดที่สุด เป็นกิจกรรมที่พ่อแม่ลูกได้ร่วมมือกัน ช่วยสร้างความสามัคคี เมื่อทำสำเร็จก็จะรู้สึกภาคภูมิใจ อีกทั้งยังได้เรียนรู้ความอดทน เพราะบางครั้งเมื่อลมพัดจนสัญญาณหายก็ต้องออกไปหมุนกันใหม่ บางทีความลำบากเหล่านี้ก็กลายเป็นความทรงจำที่มีค่าที่สุด ซึ่งนึกถึงทีไรก็อดยิ้มไม่ได้