ช่างเรียงพิมพ์หญิงทำคะแนนสูงกว่าผู้ชาย แต่ผู้จัดไม่รับรอง

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

ช่างเรียงพิมพ์หญิงทำคะแนนสูงสุด 24,950 ems ในเวลารวมเท่ากับผู้ชายที่แข่งก่อนหน้า แต่หนังสือบันทึกการแข่งขันปี 1887 ระบุว่าคะแนนของผู้หญิงไม่นับเป็นสถิติจริง โดยอ้างว่าพวกเธอได้รับการผ่อนปรนเรื่องเวลาและการตรวจความถูกต้องของงานเรียงพิมพ์ บทความของ Public Domain Review ที่ทบทวนเหตุการณ์ภายหลังชี้ว่าหลักฐานว่ามีการผ่อนปรนจริงมีน้อย

การเรียงพิมพ์คือการหยิบตัวอักษรโลหะจากช่องในตู้ แล้วจัดทีละตัวลงในรางให้เป็นคำและบรรทัดสำหรับพิมพ์ หน่วย ems ใช้วัดปริมาณงานที่เรียงได้ ไม่ใช่จำนวนคำ

หนังสือ A Collation of Facts Related to Fast Typesetting บันทึกการแข่งขันชายที่สถานบันเทิง Austin & Stone’s Dime Museum ในบอสตัน เริ่มวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 1886 และกินเวลาหกวัน แต่ละวันแบ่งเป็น 7 รอบ รอบละ 20 นาที รวมเวลาที่จับเวลาแข่งขัน 14 ชั่วโมง ส่วนการแข่งขันหญิงจัดที่เดียวกันในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ และหนังสือระบุว่าใช้เวลาแข่งขันรวมเท่ากับฝ่ายชาย

คะแนนชายสูงสุดในตารางคือ George Graham 24,000 ems ส่วนการแข่งขันหญิง L. J. Kenney ทำได้ 24,950 ems สูงกว่า 950 ems ขณะที่ Miss White ได้ 24,650 และ Miss Francis ได้ 24,475 ems คะแนนทั้งสามจึงสูงกว่าคะแนนชายอันดับหนึ่งที่บันทึกไว้ในหนังสือเล่มเดียวกัน

ชื่อผู้เข้าแข่งขันหญิงอันดับสองมีบันทึกไม่ตรงกัน หนังสือ Fast Typesetting ระบุ Miss White ที่ 24,650 ems แต่ The New York Clipper Annual for 1887 ลงชื่อ Miss Davis พร้อมคะแนนเดียวกัน เอกสารปฐมภูมิสองเล่มสะกดนามสกุลผู้ชนะว่า “Kenny” แต่บทความ Public Domain Review ใช้ “Kenney”; เนื้อหานี้ใช้ “Kenney” ตามแหล่งทบทวนดังกล่าว ชื่อ Miss Francis และคะแนนของเธอตรงกันทั้งสองเล่ม ตัวเลขสอดคล้องกัน แต่ชื่อผู้หญิงคนที่สองยังยืนยันจากเอกสารสองชิ้นนี้ไม่ได้

ผู้เขียน Fast Typesetting อธิบายว่าผู้หญิงได้การผ่อนปรนเรื่องเวลาและการตรวจปรู๊ฟ จึงไม่นับคะแนนเป็นสถิติจริง บทความของ Public Domain Review ระบุว่าผู้จัดใช้เหตุผลนี้ปฏิเสธคะแนน แต่ชี้ว่ามีหลักฐานน้อยว่าผู้หญิงได้สิทธิพิเศษเช่นนั้น และการแข่งขันทั้งสองฝ่ายเหมือนกันในสาระสำคัญ

สหภาพช่างพิมพ์สากลสาขาบอสตัน (ITU Local 13) ไม่รับสมาชิกหญิง Kenney กับผู้เข้าแข่งขันหญิงคนอื่นจึงสมัครกับ Knights of Labor ซึ่งเปิดรับผู้หญิง บัตรสมาชิกของสหภาพคู่แข่งทำให้พวกเธอมีสิทธิ์ลงสนาม Public Domain Review ยังเล่าว่าพิพิธภัณฑ์นำลิงสองตัวกลับเข้าห้องแข่งของผู้หญิง และมองว่านี่อาจเป็นข้อแตกต่างจากการแข่งขันชาย

ไม่กี่เดือนหลังการแข่งขัน สาขาบอสตันของ ITU เปลี่ยนท่าทีและเชิญผู้หญิงเข้าร่วมตามที่ Public Domain Review บันทึกไว้ ลำดับเหตุการณ์แสดงว่าการแข่งขันเกิดขึ้นท่ามกลางสหภาพที่เคยปิดรับผู้หญิง แต่เอกสารเหล่านี้ไม่ได้ยืนยันเจตนาส่วนตัวของผู้จัดแต่ละคน

ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th