มนตราตัณหาพันธนาการเลือดตอนที่13

บทที่ 13: ความโลภที่ไร้จุดสิ้นสุด 

​สมรภูมิที่เคยคลาคล่ำด้วยกองทัพหุ่นเชิด บัดนี้หลงเหลือเพียงซากปรักหักพังของเกราะทองคำที่หลอมละลาย กลิ่นอายของโลหะที่ถูกเผาไหม้อบอวลไปทั่วชั้นบรรยากาศที่บิดเบี้ยว กษัตริย์อัลดริก ถอยร่นไปจนแผ่นหลังชนกับราชรถที่พังทลาย มือที่สั่นเทายังคงกำคทาเนตรสำรองไว้แน่น ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความคลั่งแค้นที่ระคนไปด้วยความหวาดกลัว 

​"เจ้า... เจ้ามันก็แค่หนอนแมลงที่ข้าเคยเหยียบย่ำ! จอมเวทที่ไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอน!" อัลดริกตะคอก เสียงของเขาสั่นพร่าขณะที่เขาเริ่มร่ายมนตราต้องห้าม สูบฉีดพลังชีวิตของทหารที่เหลืออยู่เข้าสู่ร่างกายตนเองจนผิวพรรณเริ่มกลายเป็นสีทองเกรียมแดด 

​เคเลธก้าวเดินฝ่าเปลวเพลิงม่วงทมิฬเข้ามาหาเขาช้าๆ ทุกย่างก้าวของจอมเวทหนุ่มทำให้พื้นดินแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันจากเวทมนตร์รอบตัวเขาเข้มข้นจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นเกลียว 

​ราคาของความเป็นอมตะ 

​"ทองคำที่ท่านเทิดทูน... มันไม่อาจซื้อลมหายใจที่บริสุทธิ์ได้หรอก อัลดริก" เคเลธเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงด้วยโทสะที่ลึกสุดหยั่ง "ท่านโลภที่จะเป็นพระเจ้า จนลืมไปว่าท่านเป็นเพียง 'พ่อ' ที่ฆ่าลูกสาวตัวเองด้วยน้ำมือที่แปดเปื้อนความโลภ" 

​"หุบปาก! ข้าทำเพื่อความยิ่งใหญ่ของอาณาจักร! เพื่ออำนาจที่ไม่มีวันดับสูญ!" 

​อัลดริกชูคทาขึ้น แสงสีแดงจากเนตรสำรองระเบิดออกเป็นลำแสงสังหารพุ่งเข้าใส่เคเลธ แต่วินาทีนั้นเอง เอเลียน่า ที่นอนหายใจโรยรินอยู่บนพื้นกลับเค้นพลังเฮือกสุดท้ายพึมพำมนตราหยุดเวลา... แม้ดวงตาของเธอจะมองไม่เห็นความจริงตรงหน้าแล้ว แต่วิญญาณของเธอเชื่อมต่อกับเคเลธผ่านพันธนาการเลือด 

​กริ๊ก! 

​ลำแสงสังหารหยุดนิ่งกลางอากาศก่อนจะสลายตัวไปราวกับฝุ่นผง เคเลธอาศัยจังหวะนั้นพุ่งเข้าประชิดตัวกษัตริย์โฉด เขาไม่ได้ใช้กริช แต่เขาใช้มือเปล่ากระชากคทาเนตรสำรองออกมาแล้วหักมันทิ้งด้วยแรงโทสะ! 

​ความว่างเปล่าภายใต้เปลือกทอง 

​"อ๊ากกกกกก!" อัลดริกกรีดร้องเมื่อแหล่งพลังงานเดียวของเขาแตกสลาย ร่างกายที่เคยสง่างามเริ่มเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว ผิวหนังสีทองลอกหลุดออกมาเผยให้เห็นเนื้อหนังที่เน่าเฟะจากผลพวงของเวทมนตร์ดำที่เขาสูบฉีดเข้าไป 

​"นี่คือความรุ่งโรจน์ที่ท่านถวิลหางั้นหรือ?" เคเลธจ้องมองชายชราที่บัดนี้ดูน่าสมเพชยิ่งกว่าขอทาน "ความรุ่งโรจน์ที่แลกมาด้วยความตายของคนนับแสน... และความทรงจำของลูกสาวตัวเอง" 

​"ข้า... ข้าต้องการมัน... มากกว่านี้..." อัลดริกยังคงพึมพำด้วยความโลภที่ฝังลึกในกมลสันดาน แม้ในวินาทีสุดท้ายที่จิตวิญญาณของเขากำลังจะถูกความมืดมิดกลืนกิน เขายังคงยื่นมืออันเหี่ยวแห้งไปไขว่คว้าเศษทองบนพื้น 

​เคเลธสะบัดหน้าหนีด้วยความสมเพช เขาหันกลับไปหา 

เอเลียน่าที่กำลังจะสิ้นลม ร่างบางของเธอเริ่มจางใสราวกับภาพลวงตาที่ป่าหมอกเคยสร้างขึ้น 

​สัญญาแห่งวิญญาณ 

​เคเลธทรุดลงประคองร่างของเธอไว้ในอ้อมแขน "เอเลียน่า... อย่าทิ้งข้าไป ข้าทำลายความโลภของเขาได้แล้ว ข้าลบล้างความโกรธของข้าได้แล้ว... เหลือเพียงเจ้า... เจ้าคือความหลงใหลเดียวที่ข้าอยากจะรักษาไว้" 

​เอเลียน่ายิ้มออกมาอย่างยากลำบาก นิ้วมือของเธอสัมผัสไปที่ใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา "เค... เลธ... แม้ข้าจะจำชื่อตัวเองไม่ได้... แต่หัวใจของข้า... จำชื่อเจ้าได้เสมอ..." 

​รอยแยกมิติเริ่มสลายตัวลง หมอกสีเงินจากป่าลวงตาเริ่มไหลบ่าเข้ามาในสมรภูมิ ปกคลุมร่างของทั้งคู่ไว้จากสายตาของโลกที่โหดร้าย ความโลภที่ไร้จุดสิ้นสุดจบลงที่ความตายของกษัตริย์ผู้โหยหาอำนาจ แต่ความรักที่บิดเบี้ยวนี้กำลังจะเดินทางสู่บทสรุปที่ไม่มีใครคาดคิด 

​"ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าหายไป..." เคเลธกระซิบพลางเริ่มร่ายมนตราสุดท้าย มนตราที่ต้องแลกด้วยการ 'หลบเร้น' จากความจริงไปชั่วนิรันดร์ 

​จบตอนที่13