มนตราตัณหาพันธนาการเลือดตอนที่12

บทที่ 12: กองทัพหุ่นเชิดของกษัตริย์อัลดริก 

​ท้องฟ้าเหนือทุ่งหญ้าที่เคยเขียวขจีบัดนี้กลับกลายเป็นสีเหลืองอำพันหม่นหมอง ราวกับถูกฉาบด้วยทองคำที่ผุพัง รอยร้าวในมิติยังคงขยายตัวส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงพาดผ่านอากาศ แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือการเคลื่อนพลของ "กองทัพไร้วิญญาณ" ที่กษัตริย์อัลดริกปลุกเร้าขึ้นมาจากขุมนรกแห่งความโลภ 

​ทหารนับพันนายในชุดเกราะทองคำอร่ามเดินแถวเข้ามาด้วยท่วงท่าที่แข็งทื่อ ดวงตาของพวกเขามืดบอดและมีควันสีเทาพุ่งออกมาจากหมวกเหล็ก พวกเขาไม่ใช่คนอีกต่อไป แต่เป็นหุ่นเชิดมนตราที่ถูกสร้างขึ้นจากศพของเหล่านักรบผู้ล่วงลับที่เคยตกเป็นทาสของอำนาจ 

​"ดูสิ เอเลียน่า! นี่คืออมตะภาพที่พ่อสร้างขึ้น!" อัลดริกตะโกนก้อง มือขวากำคทาเนตรสำรองแน่น แสงสีแดงจากคทาสาดส่องไปทั่วสมรภูมิเพื่อบังคับหุ่นเชิดให้ล้อมกรอบคนทั้งสอง  

"มนุษย์มักพ่ายแพ้ต่อความตาย แต่กองทัพของข้าจะไม่มีวันเหนื่อยล้าและไม่มีวันหยุดนิ่ง จนกว่าเนตรมนตราของเจ้าจะกลับมาอยู่ในมือข้า!" 

​กำแพงเนื้อและเหล็กกล้า 

​เคเลธยันกายลุกขึ้นปกป้องเอเลียน่าที่ยังคงสะลึมสะลืออยู่บนพื้น แขนซ้ายของเขาที่เคยมีอักขระสีขาวบัดนี้กลับมีเลือดไหลซึมออกมาเป็นทางยาว พลังเวทมนตร์นิรันดร์ที่เขาสร้างร่วมกับนางเริ่มสั่นคลอนจากการจู่โจมของกองทัพหุ่นเชิด 

​"พวกมันไม่มีหัวใจ... เวทมนตร์ลวงตาของเจ้าใช้กับมันไม่ได้ผลหรอก เคเลธ!" เอเลียน่าพยายามรวบรวมสติ เธอใช้มือยันพื้นเพื่อลุกขึ้น แววตาเนตรมนตราที่เริ่มพร่าเลือนของเธอมองเห็นเส้นด้ายสีแดงจางๆ ที่เชื่อมต่อระหว่างคทาของพ่อกับหัวใจของหุ่นเชิดทุกตัว 

​"ข้าไม่ได้จะใช้ภาพลวงตา..." เคเลธกัดฟันกรอด เขาปักกริชลงบนพื้นดิน แรงกระแทกทำให้คลื่นพลังเงาสีดำสนิทพุ่งกระจายออกไปดุจคลื่นยักษ์ กระแทกทหารหุ่นเชิดแถวหน้าจนชุดเกราะทองคำแตกละเอียด "แต่ข้าจะกระชากวิญญาณที่ถูกจองจำพวกนี้กลับสู่ความตายที่แท้จริง!" 

​ความริษยาที่แทรกซึม 

​ท่ามกลางการปะทะที่ดุเดือด ลิลิธ ยังคงวนเวียนอยู่รอบกายราวกับเงาอาฆาต นางเห็นโอกาสในจังหวะที่เคเลธทุ่มเทสมาธิไปกับการต้านทานกองทัพ นางพุ่งเข้าสิงร่างหุ่นเชิดตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ 

เอเลียน่าที่สุด 

​"ถ้าข้าครอบครองเจ้าไม่ได้... พ่อของเจ้าก็ต้องไม่ได้เจ้าไปเช่นกัน!" ลิลิธในร่างหุ่นเชิดเงื้อดาบสีดำขึ้น เตรียมฟันลงที่ลำคอของเจ้าหญิงผู้สูญเสียความทรงจำ 

​"เอเลียน่า! ระวัง!" เคเลธเห็นเหตุการณ์แต่เขาถูกทหารหุ่นเชิดอีกนับสิบโถมเข้าใส่จนไม่อาจปลีกตัวไปช่วยได้ทัน 

​ในวินาทีแห่งความเป็นตายนั้นเอง สัญชาตญาณสุดท้ายของเอเลียน่าก็ทำงาน เธอไม่ได้เรียกใช้เวทมนตร์หยุดเวลาเพื่อตัวเอง แต่เธอใช้พลังทั้งหมดที่มี "หยุดการไหลเวียนของโลหิตในร่างกายตัวเอง" เพื่อเค้นเอามนตราเฮือกสุดท้ายสร้างโล่ป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดขึ้นมา 

​เคร้ง! 

​ดาบของลิลิธปะทะกับม่านพลังสีทองจัดจนแตกกระจาย แต่แรงกระแทกนั้นทำให้เอเลียน่ากระอักเลือดออกมาเป็นสาย ความทรงจำที่เหลือเพียงน้อยนิดเริ่มจางหายไปราวกับควันไฟ 

​"ข้า... จำได้แล้ว..." เอเลียน่าพึมพำขณะที่ร่างกายเริ่มเย็นลง "เจ้าคือ... ชายที่ให้คำมั่นสัญญา... ว่าจะเล่าเรื่องของเรา... ให้ข้าฟังทุกวัน..." 

​เสียงคำรามของความคลั่ง 

​เมื่อเห็นหยาดน้ำตาและเลือดของเอเลียน่า ความโกรธแค้นในใจเคเลธระเบิดออกมาเป็นเพลิงเวทมนตร์สีม่วงทมิฬที่เผาผลาญทุกสิ่งรอบกาย กองทัพหุ่นเชิดทองคำเริ่มมอดไหม้เป็นจุลเพียงแค่สัมผัสไอความร้อนจากตัวเขา 

​เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ร่างหุ่นเชิดที่ลิลิธสิงสู่อยู่ก็แตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน ส่งวิญญาณอาฆาตของนางกรีดร้องหายไปในรอยแยกมิติอีกครั้ง 

​เคเลธหันกลับมาจ้องมองกษัตริย์อัลดริกด้วยดวงตาสีเทาที่บัดนี้กลายเป็นสีเพลิง 

​"เจ้าบอกว่ามนุษย์พ่ายแพ้ต่อความตายงั้นรึ อัลดริก?" เคเลธก้าวเดินฝ่ากองทัพที่กำลังล่มสลายเข้าไปหาเจ้าเหนือหัวผู้โฉดชั่ว "งั้นวันนี้ข้าจะสอนให้เจ้ารู้จักความตายที่แท้จริง... ความตายที่แม้แต่ทองคำนับหมื่นชั่งก็ไม่อาจซื้อคืนมาได้!" 

​กษัตริย์อัลดริกเริ่มถอยหลังด้วยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก เมื่อเขาเห็นว่า "กุญแจ" ที่เขาเคยดูหมิ่น บัดนี้ได้กลายเป็น "เพชฌฆาต" ที่จะปลิดชีพความโลภของเขาให้สิ้นซากในสงครามครั้งสุดท้ายนี้! 

​จบตอนที่12