มนตราตัณหาพันธนาการเลือดตอนที่5

บทที่ 5: การหลบหนีสู่นิรันดร์ที่ไม่มีจริง 

​แสงเงินแสงทองของรุ่งเช้าไม่ได้นำมาซึ่งความหวัง แต่มันกลับมาพร้อมกับเสียงแตรศึกที่ดังกังวานจากขอบฟ้าไกลๆ กองทัพของกษัตริย์อัลดริกกำลังขยับเข้าใกล้ "รังของผู้ถูกทอดทิ้ง" ทุกขณะ เคเลธรู้ดีว่าลำพังเวทมนตร์ทมิฬของเขาในยามที่ร่างกายยังไม่สมบูรณ์ ไม่อาจต้านทานกองพันหุ่นเชิดมนตราได้นานนัก 

​"เราต้องไปจากที่นี่" เคเลธกล่าวสั้นๆ ก่อนจะคว้าข้อมือเอเลียน่าแล้วฉุดให้ลุกขึ้น 

​"ไปที่ไหน? พ่อของข้ามีเนตรมนตราสำรองที่สร้างขึ้นจากเลือดข้า เขาจะตามเราไปทุกที่ในโลกความจริง" เอเลียน่าท้วงพลางมองไปยังกองทัพสีทองที่เคลื่อนตัวราวกับคลื่นยักษ์ 

​"งั้นเราก็ไปในที่ที่ความจริงไม่มีความหมาย" 

​เคเลธวาดมือกลางอากาศ รอยแยกสีดำขลับฉีกกระชากมิติเบื้องหน้าให้ขาดออกจากกัน กลิ่นไอของไอดินหลังฝนและเสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์ลอยออกมาจากรอยแยกนั้น เขาพาเธอฝ่าข้ามธรณีประตูมิติเข้าไปเพียงอึดใจเดียว ความโกลาหลของสงครามก็หายวับไป แทนที่ด้วยความเงียบสงัดที่น่าประหลาด 

​เบื้องหน้าของทั้งคู่คือ "ป่าหมอกลวงตา" สถานที่ที่เวลาเดินเป็นวงกลม และต้นไม้ใหญ่สีครามแผ่กิ่งก้านสาขาที่ดูเหมือนเส้นเลือดมนุษย์ หมอกหนาสีเงินปกคลุมไปทั่วจนมองไม่เห็นพื้นดิน 

​"ที่นี่คือ... โลกแฟนตาซีที่นักเดินทางมักจะหลงติดอยู่ชั่วนิรันดร์" เอเลียน่าพึมพำด้วยความตกตะลึง เนตรมนตราของเธอกระพริบถี่ มันพยายามจะประมวลผลสิ่งที่เห็นแต่กลับพบเพียงภาพลวงตาที่ซ้อนทับกัน "ทำไมข้าถึงมองไม่เห็นอนาคตของป่านี้เลย?" 

​"เพราะป่านี้ถูกสร้างขึ้นจาก 'ความปรารถนา' เอเลียน่า" เคเลธเดินนำเข้าไปในหมอก "มันไม่มีอนาคตที่ตายตัว มันจะเปลี่ยนไปตามความต้องการลึกๆ ในใจของผู้ที่เหยียบย่างเข้ามา สำหรับคนทั่วไปที่นี่คือสวรรค์ แต่สำหรับจอมเวท... มันคือคุกที่สวยงามที่สุด" 

​ทั้งคู่เดินลึกเข้าไปในป่าที่ดูเหมือนไม่มีจุดจบ ยิ่งเดินลึกเท่าไหร่ เอเลียน่าก็ยิ่งรู้สึกว่าน้ำหนักของความโศกเศร้าในใจจางหายไป เธอเริ่มเห็นภาพลวงตาของแม่ที่กำลังนั่งปักผ้าในศาลาไม้ เห็นตัวเองในวัยเด็กที่กำลังวิ่งเล่นอย่างอิสระโดยไม่มีเนตรมนตรามาคอยหลอนประสาท 

​"มันสวยงามเหลือเกิน..." เธอเอื้อมมือไปหาภาพเหล่านั้น "ถ้าเราอยู่ที่นี่ตลอดไป... เราก็ไม่ต้องเจ็บปวดอีกใช่ไหม?" 

​เคเลธหยุดเดินแล้วหันมามองเธอ แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออก "นั่นคือกับดักของความ 'หลง' เจ้าหญิง... หากเจ้าเลือกจะจมอยู่กับนิรันดร์ที่ไม่มีจริงนี้ วิญญาณของเจ้าจะถูกป่าสูบกินจนกลายเป็นเพียงต้นไม้ไร้หัวใจอีกต้นหนึ่ง" 

​เขากระชากมือเธอให้พ้นจากภาพลวงตา แต่ทว่า... ทันทีที่เขาสัมผัสตัวเธอ ป่าก็ตอบสนองต่อใจของเคเลธเช่นกัน หมอกสีเงินรอบตัวเขาแปรเปลี่ยนเป็นเงาร่างของหญิงสาวในชุดขาว 

 ลิลิธ นั่นเอง 

... นางยืนอยู่ใต้ต้นไม้ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาสีฟ้าใสของนางจ้องมองมาที่เขาด้วยความอาลัยรัก 

​"ลิลิธ!" เคเลธพึมพำ เสียงของเขาสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเผลอปล่อยมือจากเอเลียน่าและก้าวเดินไปหาเงาร่างนั้นด้วยความลืมตัว 

​"เคเลธ อย่า! มันคือภาพลวงตา!" เอเลียน่าตะโกนเตือน เธอเห็นอักขระบนตัวเคเลธเริ่มเรืองแสงสีม่วงที่ดูเจ็บปวด ป่ากำลังกัดกินความโหยหาของเขา 

​เคเลธหยุดชะงักเมื่อมือของเขาสัมผัสได้เพียงหมอกควันเขาทรุดเข่าลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนัก ความอ่อนแอที่เขาพยายามซ่อนไว้พังทลายลงต่อหน้าเอเลียน่า 

​"ข้าแค่อยากให้นางกลับมา... ต่อให้เป็นภาพลวงตาก็ยังดี" เขาคำรามด้วยความเจ็บปวด 

​เอเลียน่าเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ เธอไม่ได้ใช้พลังหยุดเวลา แต่เธอใช้ความเห็นอกเห็นใจที่กลั่นมาจากหัวใจที่แหลกสลายไม่แพ้กัน เธอโอบกอดเขาจากด้านหลัง ซบหน้าลงกับแผ่นหลังที่แบกรับความแค้นมาเนิ่นนาน 

​"นิรันดร์ที่ไม่มีจริงนี้ไม่อาจรักษาแผลของเจ้าได้ เคเลธ... มีเพียงความจริงเท่านั้นที่จะปลดปล่อยเรา" 

​ใต้เงาของป่าหมอกลวงตา พันธนาการเลือดที่ข้อมือของทั้งสองเรืองแสงสีชมพูจางๆ เป็นครั้งแรก... แสงที่ไม่ได้เกิดจากความโกรธหรือความโลภ แต่เป็นแสงแห่งความผูกพันที่เริ่มถักทอขึ้นท่ามกลางคำลวงตา 

​พวกเขากำลังหลบหนีจากความตาย... แต่กลับติดอยู่ในบ่วงแห่งความหลงที่บีบคั้นยิ่งกว่า และในความมืดมิดของป่านี้ ลิลิธในรูปแบบของวิญญาณอาฆาตเริ่มปรากฏกายขึ้นจริงๆ เพื่อทวงคืนชายที่นางรักจากเจ้าหญิงผู้มาทีหลัง 

จบตอนที่5