มนตราตัณหาพันธนาการเลือดตอนที่3

บทที่ 3: ข้อตกลงใต้แสงจันทร์สีเลือด 

​ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากผ่านม่านน้ำที่เย็นจัดทำให้เอเลียน่าแทบสิ้นสติ เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพวิหารกระจกที่คุ้นตาได้มลายหายไปสิ้น รอบกายกลับกลายเป็นยอดหอคอยร้างที่ผุพัง ตั้งอยู่บนหน้าผาสูงชันที่เบื้องล่างคือทะเลคลั่งสีหมึก 

​บนท้องฟ้า... พระจันทร์ดวงมหึมาไม่ได้ทอแสงสีนวลอย่างที่ควรเป็น แต่มันกลับอาบชโลมไปด้วยสีแดงฉานราวกับถูกย้อมด้วยโลหิต "จันทร์โลหิต" สัญลักษณ์แห่งอาถรรพ์ที่คนโบราณหวาดกลัว 

​"ที่นี่คือ... 'รังของผู้ถูกทอดทิ้ง' ปลายทางของพวกที่พระเจ้าไม่ต้องการ" เคเลธเอ่ยขณะปล่อยร่างของเจ้าหญิงให้เป็นอิสระ เขายืนอยู่ริมขอบหน้าผา ลมแรงพัดเอาเส้นผมสีเถ้าถ่านปลิวไสว 

​เอเลียน่าพยายามพยุงตัวลุกขึ้น กวาดสายตาเนตรมนตรามองไปรอบๆ เธอเห็นไอสีดำจางๆ วนเวียนอยู่รอบตัวเคเลธ มันไม่ใช่แค่เวทมนตร์ แต่มันคือ "ความโกรธ" ที่จับตัวเป็นมวลสาร "เจ้าพาข้ามาที่นี่เพื่อจะฆ่าข้าตอนนี้เลยใช่ไหม?" 

​เคเลธหันกลับมา แววตาของเขาดูว่างเปล่าและเย็นชา "การฆ่าเจ้าในตอนนี้เปรียบเหมือนการทำลายกุญแจทิ้งก่อนจะถึงประตู ข้าต้องการพลังจากเนตรมนตราของเจ้าในคืนที่ดอกไม้โลกันตร์เบ่งบาน... ซึ่งไม่ใช่คืนนี้" 

​เขาเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ พร้อมกับหยิบกริชเล่มหนึ่งออกมา ใบมีดของมันสลักอักขระโบราณที่ดูเหมือนเถาวัลย์หนาม "แต่ข้าไม่ไว้ใจเจ้า เอเลียน่า... ลูกสาวของชายที่ปลิ้นปล้อนที่สุดในเทอราเมียร์ ข้าต้องมีพันธนาการที่เหนือกว่าคำพูด" 

​"ข้อตกลงเลือด" เขาพึมพำ 

​เคเลธคว้าข้อมือบางของเธอขึ้นมาอย่างแรง เอเลียน่าสะดุ้งด้วยความตกใจ "เจ้าจะทำอะไร!" 

​"พันธนาการเราไว้ด้วยกัน" เขาใช้คมกริชกรีดลงบนฝ่ามือของตนเองเบาๆ เลือดสีแดงเข้มไหลซึมออกมา ก่อนจะทาบฝ่ามือนั้นลงบนข้อมือของเธอ อักขระเวทมนตร์สีดำที่แขนของเคเลธเริ่มเรืองแสงสีแดงวาบและลามไหลเข้าสู่ผิวหนังของเอเลียน่าราวกับงูที่หิวกระหาย 

​"ข้าจะมอบอิสระจากบิดาเจ้าให้... แลกกับการที่เจ้าต้องเป็นของข้า จนกว่าภารกิจของข้าจะเสร็จสิ้น" เสียงของเคเลธก้องกังวานอยู่ในหัวของเธอ "หากเจ้าหนี... เลือดในกายเจ้าจะเดือดพล่าน หากข้าตาย... เจ้าจะสูญเสียเนตรมนตราไปตลอดกาล" 

​เอเลียน่ารู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่ข้อมือราวกับถูกไฟลวก แต่น่าประหลาด... ท่ามกลางความเจ็บปวดนั้น เธอกลับสัมผัสได้ถึงกระแสอารมณ์บางอย่างที่ไหลมาจากตัวเขา มันคือความโดดเดี่ยวที่ลึกสุดหยั่งและความโหยหาที่ถูกฝังไว้ใต้เพลิงแค้น 

​"เจ้าเรียกสิ่งนี้ว่าอิสระงั้นหรือ?" เอเลียน่าเงยหน้าสบตาเขา ดวงตาเนตรมนตราของเธอเปลี่ยนเป็นสีทองจัด "เปลี่ยนจากกรงทองของพ่อ มาเป็นโซ่ตรวนเลือดของเจ้า... เจ้าเองก็ไม่ได้ต่างจากเขาเลย เคเลธ เจ้ามันก็แค่คน 'โลภ' ที่ต้องการครอบครองทุกอย่างเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง!" 

​คำพูดของเธอเหมือนแส้ที่ฟาดลงบนแผลสด เคเลธชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีเทาสั่นไหวด้วยความโกรธเขากระชากร่างเธอเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน 

​"ใช่! ข้าโลภ... ข้าโลภที่จะเห็นคนที่ข้ารักฟื้นกลับมา ข้าโกรธที่โลกนี้อยุติธรรม และข้าหลงใหลในกลิ่นคาวเลือดของการแก้แค้น!" เขาตะคอกใส่หน้าเธอ "และเจ้า... เจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ เจ้าเองก็กำลัง 'หลง' ในรสชาติของอันตรายที่ข้ามอบให้ไม่ใช่หรือ? ไม่อย่างนั้นเจ้าคงไม่ยอมตามข้ามาง่ายๆ แบบนี้!" 

​ท่ามกลางแสงจันทร์สีเลือดที่สาดส่องลงมา ทั้งสองจ้องมองกันด้วยอารมณ์ที่ผสมปนเป ระหว่างความเกลียดชังที่รุนแรงและความดึงดูดที่น่าประหลาด 

​"ข้าจะรอ..." เอเลียน่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือแต่เด็ดเดี่ยว "ข้าจะรอวันที่ดอกไม้โลกันตร์เบ่งบาน เพื่อดูว่าปีศาจอย่างเจ้าจะเหลือความเป็นมนุษย์อยู่บ้างไหม เมื่อต้องลงมือฆ่าคนที่เริ่มจะ... รู้ใจเจ้าที่สุด" 

​เคเลธสะบัดมือออกด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ เขาหันหลังให้เธอแล้วเดินหายไปในเงามืดของหอคอย ทิ้งให้เอเลียน่ายืนอยู่ใต้แสงจันทร์สีแดงเพียงลำพัง 

​พันธนาการเลือดได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... และมันจะบีบคั้นหัวใจของทั้งคู่ จนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะแหลกสลายไปพร้อมกับกิเลสที่พวกเขากำลังเผชิญ 

จบตอนที่3