มนตราตัณหาพันธนาการเลือดตอนที่2

บทที่ 2: จอมเวทผู้มาจากเถ้าถ่าน 

​ความหนาวเหน็บที่ไม่ได้มาจากอากาศ แต่กรีดลึกเข้าไปในกระดูกสันหลังทำให้เอเลียน่าตัวแข็งทื่อ เงาสีดำบนกระจกนั้นไม่ได้เลือนหายไป แต่มันเริ่มขยายตัวและบิดเบี้ยวจนกลายเป็นรูปร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนซ้อนหลังเธอเพียงไม่กี่เอื้อมมือ 

​"วิหารกระจกที่สวยงาม... แต่มันก็แค่อ่างแก้วที่ขังปลาทองรอวันตายเท่านั้นเอง" 

​น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและแหบพร่า ราวกับเสียงของถ่านไฟที่กำลังมอดไหม้ เอเลียน่ารีบหันขวับกลับไป แต่เบื้องหลังเธอกลับไม่มีใคร มีเพียงความว่างเปล่าของห้องโถงกว้าง ทว่าเมื่อเธอมองกลับไปที่กระจกอีกครั้ง... เขายังคงยืนอยู่ที่นั่น จ้องมองเธอผ่านเงาสะท้อนด้วยดวงตาสีเทาหม่นที่ดูราวกับรวบรวมเถ้าถ่านจากสงครามนับพันครั้งมาไว้ในคู่นัยน์ตา 

​"เจ้าเป็นใคร? ทหาร! มีผู้บุกรุก!" เอเลียน่าพยายามจะร้องเรียก แต่เสียงของเธอกลับหายไปในลำคอ ราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด 

​ชายในกระจกก้าวออกมา... ไม่ใช่การเดินผ่านประตู แต่เป็นการ "ก้าวข้าม" เนื้อแก้วที่แข็งแกร่งออกมาเหมือนมันเป็นเพียงผิวน้ำที่กระเพื่อมไหวเขาสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่ชายผ้าขาดวิ่น ราวกับถูกเผาไหม้ด้วยเพลิงเวทมนตร์มานับครั้งไม่ถ้วน ผิวพรรณซีกหนึ่งของเขาเรียบเนียนอย่างบุรุษรูปงาม แต่อีกซีกกลับถูกปกคลุมด้วยอักขระเวทมนตร์สีดำที่ฝังรากลึกลงไปในเนื้อหนัง 

​"ข้าคือเคเลธ... จอมเวทที่โลกลืมเลือน และเป็นคนที่จะพาดวงตาคู่นั้นของเจ้าไปสู่ความพินาศที่แท้จริง" 

​เขายกมือขึ้นปลายนิ้วที่เรียวยาวแต่มั่นคงสัมผัสลงบนโหนกแก้มของเอเลียน่า สัมผัสนั้นไม่ได้ร้อนแรง แต่เย็นเยียบจนเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว เนตรมนตราของเธอกระเพื่อมไหวเป็นสีทองจัด พยายามจะจับภาพอนาคตของชายคนนี้ แต่มันกลับมืดมิด... มืดเสียจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังตกลงไปในเหวที่ไม่มีก้น 

​"เจ้า... เจ้าไม่มีโชคชะตา" เอเลียน่าละล่ำละลักบอก "ข้ามองไม่เห็นจุดจบของเจ้า" 

​ฮ่าๆๆๆๆๆนั่นก็ "เพราะข้าตายไปแล้วครั้งหนึ่งในกองเพลิงแห่งความริษยา... เอเลียน่า" เคเลธเอ่ยด้วยสายตาที่วาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่สั่งสมมานาน "บิดาของเจ้าพรากทุกสิ่งไปจากข้า บ้านเมือง ข้าแผ่นดิน และ... ผู้หญิงที่ข้ารักที่สุด เขาเผาเราทั้งเป็นเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจเวทมนตร์ที่เขากระหาย" 

​ความจริงที่แสนโหดร้ายกระแทกเข้ากลางใจของเอเลียน่า เธอรู้ว่าพ่อของเธอโลภ แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่าบัลลังก์ทองนั้นตั้งอยู่บนเถ้าถ่านของชีวิตใครบ้าง 

​"แล้วเจ้ามาที่นี่เพื่อแก้แค้นเขา... โดยการฆ่าข้าอย่างนั้นหรือ?" เธอถามพลางเชิดหน้าขึ้น แม้จะหวาดกลัวแต่ศักดิ์ศรีของเจ้าหญิงยังคงอยู่ 

​เคเลธจ้องมองใบหน้าอันงดงามที่ไร้เดียงสานั้นครู่หนึ่ง ความโกรธในใจของเขาปะทะกับความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามจะลบเลือนทิ้งไป เขาขยับเข้าใกล้จนลมหายใจเย็นๆ รดรินที่ข้างหูของเธอ 

​"การฆ่าเจ้ามันง่ายเกินไป... ข้าต้องการ 'เนตรมนตรา' ของเจ้า เพื่อปลุกวิญญาณที่ดับสูญไปแล้วให้ฟื้นคืนกลับมา ข้าจะใช้สิ่งที่พ่อเจ้ารักที่สุด มาทำลายสิ่งที่เขาต้องการที่สุด" 

​ในจังหวะที่ทหารยามเริ่มกระแทกประตูวิหารเพราะสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ เคเลธก็รวบตัวเอเลียน่าเข้ามาในอ้อมกอด ไอเวทมนตร์สีดำระเบิดออกรอบตัวพวกเขา กระจกนับพันบานในวิหารแตกร้าวและหลุดร่วงลงมาเป็นฝนแก้ว 

​"จงเลือกระหว่างการเป็นนกต่อในกรงทองของบิดา... หรือการเป็นเครื่องสังเวยในมือของข้าที่จะพาเจ้าไปเห็นความจริงของโลกใบนี้!" 

​เอเลียน่ามองดูประตูที่กำลังจะพังทลายลง และมองดูดวงตาสีเถ้าถ่านที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นแต่กลับดูโดดเดี่ยวอย่างน่าประหลาด เธอหลับตาลงแล้วยื่นมือไปกุมฉลองพระองค์ของเขาไว้แน่น 

​"พาข้าไปให้พ้นจากความจอมปลอมนี้เสียที... เคเลธ" 

​สิ้นเสียงของเธอ ร่างของทั้งสองก็จมดิ่งลงสู่กรงเล็บของเงาทมิฬ เหลือทิ้งไว้เพียงวิหารกระจกที่พังพินาศและเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่งของกษัตริย์อัลดริกที่ตามมาไม่ถึงตัว... 

จบตอนที่2