Georgia Tann ลักพาเด็กไปขายให้ครอบครัวมีฐานะได้นานหลายสิบปีเพราะช่องโหว่อะไร?

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

จุดที่เปิดทางให้ Georgia Tann ทำงานได้นาน คือระบบรับเด็กและส่งไปอยู่กับครอบครัวที่แทบไม่มีคนตรวจสอบอย่างอิสระ สมาคม Tennessee Children’s Home Society มีอำนาจจัดเด็กให้อยู่ในบ้านอุปถัมภ์ แต่สาขาเมมฟิสที่ Tann ดูแลกลับส่งเด็กไปเป็นบุตรบุญธรรม ทั้งที่การตรวจเอกสารและติดตามเด็กอ่อนแอ อีกทั้งคนมีอำนาจในท้องถิ่นไม่หยุดยั้งเธอ

พิพิธภัณฑ์สมิธโซเนียนระบุว่า ระหว่างปี 1924–1950 Tann จัดเด็กมากกว่า 5,000 คนไปอยู่กับครอบครัวทั่วสหรัฐฯ เด็กจำนวนมากถูกพรากจากพ่อแม่โดยไม่ได้รับอนุญาต ส่วนหอจดหมายเหตุและหอสมุดรัฐเทนเนสซีสรุปจากเอกสารสอบสวนว่า สาขา Shelby County ลักพาเด็กและจัดการรับบุตรบุญธรรมอย่างผิดกฎหมาย เรื่องนี้จึงไม่ได้หยุดอยู่ที่การพาเด็กออกจากบ้าน แต่ยังมีระบบที่ทำให้การส่งต่อดูเหมือนเป็นเรื่องปกติ

กฎรับบุตรบุญธรรมของแต่ละรัฐในเวลานั้นกระจัดกระจายและบังคับใช้ไม่เข้มงวด สมิธโซเนียนระบุว่าองค์กรของ Tann มีอำนาจเพียงจัดเด็กให้อยู่ในบ้านอุปถัมภ์ ไม่ใช่จัดการรับบุตรบุญธรรม แต่เธอใช้ชื่อของสมาคมและเครือข่ายในเมมฟิสส่งเด็กไปครอบครัวต่างรัฐ การเดินทางไกลทำให้ตรวจบ้านและติดตามสภาพเด็กได้ยาก

สัญญาณเตือนปรากฏตั้งแต่ปี 1941 เมื่อ Child Welfare League of America ถอนการรับรองสาขาเมมฟิส หลังพบการทำลายเอกสารและปัญหาการตรวจบ้าน หอจดหมายเหตุรัฐเทนเนสซีถ่ายทอดรายงานของผู้พิพากษา Sam Bates ว่าสมาคมไม่ตรวจประวัติเด็กและบ้านอย่างเพียงพอ เปิดให้ผู้ใหญ่เลือกเด็กตามใจ และส่งเด็กไปไกลจนติดตามไม่ได้ แม้มีคำเตือน แต่เครือข่ายยังทำงานต่อได้อีกหลายปี

Tann ยังมีสายสัมพันธ์กับนักการเมืองท้องถิ่น ส่วน Camille Kelley ผู้พิพากษาศาลเยาวชนดูแลคดีรับบุตรบุญธรรมจำนวนมาก รายงานรัฐปี 1951 ที่หอจดหมายเหตุสรุปไว้ไม่ได้กล่าวหาว่า Kelley ได้เงิน แต่ตำหนิว่าเธอไม่ช่วยครอบครัวยากจนในหลายกรณี และปล่อยให้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูกถูกตัดขาด ทั้งที่อาจรักษาไว้ได้

ภาพลักษณ์ของ Tann ในฐานะผู้หาบ้านให้เด็กทำให้คนภายนอกตั้งคำถามน้อยลง เธอโฆษณาเด็กและชักชวนครอบครัวผู้มีฐานะ สมิธโซเนียนรายงานว่าค่าธรรมเนียมบางส่วนถูกเรียกว่าเป็นค่าเดินทางหรือค่าเอกสาร และมีเด็กที่ได้รับประวัติซึ่งถูกแต่งขึ้น เมื่อพ่อแม่ต้นทางเป็นคนยากจนและเข้าถึงศาลหรือเอกสารได้น้อย คำร้องของพวกเขาจึงแทบไม่มีน้ำหนักเท่าคำบอกเล่าของผู้มีอำนาจ

รัฐเริ่มสอบสวนในปี 1950 แต่ Tann เสียชีวิตก่อนยื่นข้อกล่าวหาอย่างเป็นทางการ เอกสารบางส่วนถูกทำลายไปแล้ว และกฎหมายปี 1951 ยังปิดผนึกประวัติการรับบุตรบุญธรรมพร้อมทำให้การจัดเด็กของเธอมีผลผูกพัน กติกาหลังการสอบสวนจึงกลายเป็นอุปสรรคอีกชั้นสำหรับครอบครัวที่พยายามตามหาเด็ก

สมิธโซเนียนประเมินว่ามีเด็กเสียชีวิตราว 500 คน ส่วนเอกสารรัฐที่หอจดหมายเหตุสรุปไว้กล่าวเพียงว่ามีเด็กจำนวนมากเสียชีวิต แต่ไม่ได้ยืนยันยอดรวม ตัวเลข 500 จึงเป็นค่าประเมิน ไม่ใช่จำนวนที่ตรวจนับได้แน่นอน

เรื่องนี้ดำเนินต่อเนื่องเพราะหลายจุดหนุนกัน: กฎไม่รัดกุม การตรวจเด็กและครอบครัวไม่จริงจัง ผู้มีอำนาจไม่ตอบสนองต่อคำร้อง และเอกสารที่ควรใช้ตรวจสอบกลับหายไป เมื่อระบบเชื่อเจ้าหน้าที่ผู้จัดเด็กมากกว่าครอบครัวต้นทาง การพรากเด็กจึงถูกซ่อนไว้ใต้ชื่อของการสงเคราะห์และการรับบุตรบุญธรรม

ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th