คำปฏิญาณเยาวชนอินโดนีเซีย 28 ตุลาคม 1928 ทำให้คนต่างภาษาและภูมิภาคมองตนเป็นชาติเดียวกันได้อย่างไร?

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

คำปฏิญาณเกิดจากการประชุมเยาวชนครั้งที่สองที่จาการ์ตา 27–28 ตุลาคม 1928 และกำหนดบ้านเกิดเดียว ชาติเดียว และภาษาแห่งเอกภาพคืออินโดนีเซีย ข้อตกลงนี้ให้กลุ่มเยาวชนจากหลายภูมิภาคมีถ้อยคำร่วมสำหรับมองตนเป็นชาติเดียว ก่อนประเทศเป็นเอกราช

การเคลื่อนไหวนี้มีเครือข่ายรองรับอยู่ก่อนแล้ว Perhimpunan Pelajar-Pelajar Indonesia (PPPI) เป็นผู้ริเริ่มการประชุมครั้งที่สอง ซึ่งมีสมาคมเยาวชนหลายกลุ่มเข้าร่วม ทั้ง Jong Java, Jong Sumatranen Bond, Jong Batak, Jong Celebes, Jong Ambon และกลุ่มเยาวชนชาว Betawi พิพิธภัณฑ์ Sumpah Pemuda ระบุว่าผู้เข้าร่วมมีภูมิภาค ชาติพันธุ์ และศาสนาหลากหลาย

การประชุมครั้งแรกในปี 1926 ได้เปิดพื้นที่ให้กลุ่มเหล่านี้พูดคุยเรื่องชาตินิยมร่วมกัน เมื่อถึงการประชุมครั้งที่สองในปี 1928 มูฮัมหมัด ยามินเสนอว่าประวัติศาสตร์ ภาษา กฎหมายจารีต การศึกษา และเจตจำนงเป็นปัจจัยที่ช่วยเสริมความเป็นหนึ่งเดียว มติสามข้อจึงนำความคิดเรื่องเอกภาพมาเรียบเรียงเป็นคำมั่นที่สมาคมต่าง ๆ ใช้ร่วมกันได้

ข้อแรกระบุว่ามีผืนแผ่นดินร่วมกันคืออินโดนีเซีย โดยข้อความดั้งเดิมใช้คำว่า “tanah Indonesia” ข้อสองยืนยันการเป็นชาติเดียว คือ bangsa Indonesia ส่วนข้อสามให้ยก bahasa Indonesia เป็น “ภาษาแห่งเอกภาพ” ถ้อยคำนี้กำหนดภาษากลางสำหรับขบวนการชาตินิยม ขณะที่มติไม่ได้ระบุให้เลิกใช้ภาษาในภูมิภาค ที่ประชุมยังตกลงให้สมาคมชาตินิยมใช้หลักดังกล่าวเป็นฐาน และเผยแพร่คำตัดสินผ่านหนังสือพิมพ์กับการประชุมของสมาคม

ก่อนปิดการประชุมวันที่ 28 ตุลาคม Wage Rudolf Soepratman บรรเลง Indonesia Raya ด้วยไวโอลิน ผู้เข้าร่วมตอบรับอย่างกระตือรือร้น หลังจากนั้นประธาน Sugondo Djojopuspito อ่านมติที่มูฮัมหมัด ยามินเป็นผู้เรียบเรียง

มตินี้เป็นคำยืนยันอัตลักษณ์ร่วม ไม่ใช่เอกสารประกาศเอกราช อินโดนีเซียประกาศเอกราชในปี 1945

ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th