จากสนามเดียวสู่มาตรฐาน: ที่มาของกอล์ฟ 18 หลุม

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

“ครบ 18 หลุม” เป็นคำที่แฟนกอล์ฟได้ยินบ่อย แต่ตัวเลขนี้เริ่มต้นจากการเปลี่ยนแปลงที่สนามเก่าแห่งหนึ่งในสกอตแลนด์

Old Course ที่ St Andrews มี 22 หลุม ในช่วงต้นศตวรรษที่ 18 ก่อนลดเหลือ 18 หลุม ในปี 1764 ตามทะเบียนภูมิทัศน์ประวัติศาสตร์ของ Historic Environment Scotland การเปลี่ยนครั้งนั้นเกิดกับสนามแห่งหนึ่ง ไม่ใช่ข้อบังคับที่ทุกสนามทั่วโลกต้องทำตามทันที

จำนวน 22 หลุมมาจากเส้นทางขาออกและขากลับรวมกัน ในบันทึกของ Historic Environment Scotland สนามมี 11 หลุมขาออกและ 11 หลุมขากลับ นักกอล์ฟใช้หลุมเดิมเมื่อย้อนกลับ จึงนับเป็น 22 หลุมตามรอบที่เล่น ไม่ได้หมายความว่ามีตำแหน่งหลุม 22 จุดที่ไม่ซ้ำกันบนผืนสนาม

งานประวัติศาสตร์ของ R&A ระบุว่าสนามกอล์ฟยุคแรกมีจำนวนหลุมแตกต่างกันตามแต่ละแห่ง เมื่อกอล์ฟได้รับความนิยมมากขึ้นในทศวรรษ 1880 จำนวน 18 หลุมก็เริ่มถูกมองว่าเป็นรูปแบบที่เหมาะ

St Andrews ค่อย ๆ กลายเป็นศูนย์กลางของกอล์ฟ ขณะเดียวกัน R&A ก็มีบทบาทกำหนดกติกามากขึ้น รายงานประวัติศาสตร์ของ R&A เชื่อมการแพร่หลายของ 18 หลุมกับกติกาที่ระบุว่ารอบหนึ่งประกอบด้วย 18 หลุม จึงเป็นเหตุให้รูปแบบจากสนามที่มีชื่อเสียงแห่งนี้ค่อย ๆ ถูกใช้กว้างขึ้น

รายงานประวัติศาสตร์ของ R&A ชี้ว่าการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเป็นช่วง ไม่ใช่ทุกสนามปรับพร้อมกัน:

• มากกว่า 75% ของสนามใหม่ในสหราชอาณาจักร สหรัฐฯ และพื้นที่อื่น ๆ ช่วงทศวรรษ 1880 และ 1890 เป็นสนาม 9 หลุม

• สัดส่วนสนามใหม่แบบ 18 หลุมค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเมื่อเข้าใกล้ปี 1900

ดังนั้น 18 หลุมจึงเป็นธรรมเนียมที่เริ่มจากสนาม St Andrews แล้วเติบโตไปพร้อมชื่อเสียงและกติกาของกอล์ฟ ส่วนสนาม 9 หลุมก็ยังเป็นรูปแบบที่ผู้เล่นใช้กันในช่วงที่มาตรฐาน 18 หลุมกำลังก่อตัว

ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th