ค่าแรงขั้นต่ำไทยตอนนี้ จังหวัดไหนได้สูงสุด และส่วนต่างกี่บาท?

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

ในกรุงเทพฯ ป้ายรับสมัครงานบางแห่งเขียนค่าแรงรายวันไว้ 400 บาท แต่ข้ามไปบางจังหวัด ตัวเลขขั้นต่ำในประกาศกลับลดลง คนที่เห็นเฉพาะหัวข่าวจึงอาจเข้าใจว่ารัฐกำหนดค่าแรงเท่ากันทั่วประเทศ ทั้งที่ตารางจริงแยกพื้นที่ไว้หลายระดับ

ความต่างนี้ไม่ได้แปลว่าคนทำงานจังหวัดหนึ่งมีฝีมือน้อยกว่าอีกจังหวัด ตัวเลขที่พูดถึงคือ “ค่าจ้างขั้นต่ำ” ซึ่งเป็นเส้นพื้นฐานตามกฎหมาย ไม่ใช่ค่าเฉลี่ยเงินเดือน และไม่ได้บอกว่าลูกจ้างทุกคนในพื้นที่จะได้รับเท่ากันพอดี

ข้อมูลบนหน้าค่าจ้างขั้นต่ำของกระทรวงแรงงานยังอ้างประกาศฉบับที่ 14 ซึ่งเริ่มมีผลวันที่ 1 กรกฎาคม 2568 เมื่อนับอัตราพื้นที่ในตาราง จะพบว่าช่วงค่าจ้างอยู่ที่ 337–400 บาทต่อวัน ต่างกัน 63 บาท อัตราสูงสุดอยู่ในกรุงเทพฯ และบางจังหวัดหรืออำเภอ ส่วนต่ำสุดอยู่ในนราธิวาส ปัตตานี และยะลา

พื้นที่ที่ได้ 400 บาทต่อวันตามตารางมีกรุงเทพมหานคร ฉะเชิงเทรา ชลบุรี ภูเก็ต และระยอง รวมถึงอำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตัวเลขนี้ไม่ได้ครอบคลุมทุกจังหวัด แม้บางพื้นที่จะอยู่ใกล้กันหรือเป็นเมืองท่องเที่ยวเหมือนกันก็ตาม กิจการบางประเภทอาจมีเกณฑ์เฉพาะเพิ่ม ต้องดูเงื่อนไขประกอบด้วย

เมื่อเรียงอัตราตามตารางพื้นที่ จะเห็นทั้งหมด 17 ระดับ ตั้งแต่ 400 ลงไปถึง 337 บาท ไม่ได้มีแค่สองปลายที่เอามาเทียบกัน ตัวเลขหลายขั้นห่างกันเพียง 1–3 บาท ส่วนบางพื้นที่ขยับทีละหลายบาท การบอกแค่ “ค่าแรงภาคไหนสูง” จึงอาจกลบความต่างระหว่างจังหวัดและอำเภอที่อยู่ในภาคเดียวกัน

ถัดลงมา อัตรา 380 บาทใช้กับอำเภอเมืองเชียงใหม่และอำเภอหาดใหญ่ ขณะที่กรุงเทพฯ กับปริมณฑลห้าจังหวัด ได้แก่ นครปฐม นนทบุรี ปทุมธานี สมุทรปราการ และสมุทรสาคร อยู่ที่ 372 บาท จังหวัดหนึ่งจึงอาจมีมากกว่าหนึ่งอัตรา และคำว่า “จังหวัดนี้ได้เท่านี้” อาจกว้างเกินไป

เชียงใหม่เป็นตัวอย่างชัด: อำเภอเมืองเชียงใหม่อยู่ที่ 380 บาท แต่อำเภออื่นอยู่ที่ 357 บาท ต่างกัน 23 บาทต่อวัน สงขลาก็แบ่งเช่นกัน โดยหาดใหญ่ใช้อัตรา 380 บาท ส่วนพื้นที่อื่นอยู่ที่ 352 บาท การเช็กชื่อจังหวัดอย่างเดียวจึงไม่พอ ต้องดูอำเภอที่สถานประกอบการตั้งอยู่

ปลายล่างของตารางคือ 337 บาทต่อวันในนราธิวาส ปัตตานี และยะลา เทียบกับ 400 บาทแล้วห่างกัน 63 บาทต่อวันที่ทำงานตามเกณฑ์ ส่วนต่างสะสมตามวันที่ได้รับค่าจ้าง แต่การคูณเป็นรายเดือนต้องดูวันทำงาน วันหยุด และเงื่อนไขการจ้างจริง อย่านำตัวเลขไปคูณ 30 วันแล้วเรียกว่าเงินเดือนที่หายไป

อัตราสูงกว่าไม่ได้แปลว่าคนในพื้นที่นั้นมีรายได้จริงหรือเงินเหลือมากกว่า ค่าแรงขั้นต่ำไม่ใช่อันดับค่าครองชีพจังหวัด และค่าจ้างจริงยังขึ้นกับตำแหน่ง ประสบการณ์ ชั่วโมงทำงาน และข้อตกลง ส่วนรายจ่ายมีทั้งค่าเช่า ค่าเดินทาง และอาหาร

คณะกรรมการค่าจ้างระบุว่าการกำหนดอัตราพิจารณาทั้งค่าจ้างที่ลูกจ้างได้รับ ดัชนีค่าครองชีพ เงินเฟ้อ มาตรฐานการครองชีพ ต้นทุนและราคาสินค้า ความสามารถของธุรกิจ ผลิตภาพแรงงาน และสภาพเศรษฐกิจสังคมในท้องถิ่น ปัจจัยเหล่านี้เป็นกรอบพิจารณา ไม่ได้แปลว่าค่าจ้างแต่ละขั้นจะสะท้อนค่าครองชีพแบบหนึ่งต่อหนึ่ง

คำว่า “ขั้นต่ำ” หมายถึงฐานที่นายจ้างต้องจ่ายไม่น้อยกว่าตามกฎหมาย นายจ้างจ่ายสูงกว่านี้ได้ และหลายตำแหน่งควรพิจารณาทักษะหรือความรับผิดชอบเพิ่ม ตารางนี้จึงบอกเส้นพื้นฐาน ไม่ได้ตอบว่าคนในอาชีพหนึ่งควรได้เงินเท่าไร หรือเงินจำนวนนี้พอใช้ตลอดเดือนหรือไม่

กิจการบางประเภทมีอัตราเฉพาะ ประกาศปี 2568 กำหนด 400 บาทสำหรับสถานบริการตามนิยามกฎหมายทั่วประเทศ และโรงแรมประเภท 2–4 ด้วย แต่รายงานประชุมเดือนมีนาคม 2569 ระบุว่าสมาคมโรงแรมขอให้ศาลทุเลาประกาศ และศาลสั่งให้คณะกรรมการยื่นคำให้การ จึงไม่ได้ยืนยันว่าศาลอนุญาตให้ระงับอัตราโรงแรม 400 บาทแล้ว ควรตรวจคำสั่งและประกาศล่าสุดของกิจการนั้นโดยตรง.

หน้าข้อมูลของกระทรวงแรงงานยังอ้างอิงประกาศฉบับที่ 14 ซึ่งเริ่มใช้ 1 กรกฎาคม 2568 ส่วนรายงานประชุมเดือนมีนาคม 2569 ระบุว่าคณะกรรมการมีมติชะลอการพิจารณาปรับค่าจ้างขั้นต่ำปี 2569 ออกไปก่อนและให้รวบรวมข้อมูลเพิ่มเติม ตัวเลขบนหน้ากระทรวงฯ จึงยังเป็นอัตราตามประกาศฉบับเดิม ณ วันที่ตรวจ

ถ้ากำลังตรวจข้อเสนอค่าจ้าง ให้เช็กประกาศที่มีผลกับงานนั้นก่อน แล้วดูอำเภอที่ตั้งสถานประกอบการและประเภทกิจการ เพราะชื่อจังหวัดอย่างเดียวอาจไม่พอ โดยเฉพาะเชียงใหม่ สงขลา และเกาะสมุยซึ่งมีอัตราแยกบางอำเภอ เมื่อเห็นตัวเลข 400 บาท ให้ดูด้วยว่าเป็นอัตราพื้นที่หรือเกณฑ์ของกิจการเฉพาะ และเริ่มใช้เมื่อใด จากนั้นเทียบกับวันและชั่วโมงทำงานตามข้อเสนอจริง

ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th