คนเฝ้าไข้เป็นยังไงบ้างครับ

มึงเคยสังเกตป่ะ... คนที่น่าสงสารที่สุดในโรงพยาบาล ไม่ใช่คนไข้นะ

คนไข้เนี่ย นอนบนเตียงไฟฟ้า ปรับระดับได้สามตอน มีรีโมตกดปุ่มปุ๊บ หัวยก ตูดแอ่น นอนเคลิ้มหลับสบาย แต่หันมาดูคนข้างเตียงครับ... คนเฝ้าไข้! หน้าตาตอนเดินเข้ามาโรงพยาบาลวันแรกนี่เปี่ยมด้วยพลังกตัญญู หน้าผ่อง ออร่าคนดีพวยพุ่ง แต่พอผ่านไปคืนเดียวเท่านั้นแหละ สภาพเหมือนเพิ่งรอดชีวิตมาจากเรือล่มแถวหมู่เกาะอันดามัน!

อย่างแรกเลยที่คุณต้องเจอคือ โซฟาเบดมหาประลัย เค้าเรียกมันว่าโซฟาเบด แต่กูว่ามันคือแท่นประหารดีๆ นี่เอง ดึงออกมาปุ๊บ ขาสั้นเกิน ตัวยาวเกิน นอนแล้วขาห้อยตรงข้อพับพอดี ตื่นเช้ามาคอพับไปแปดสิบองศา กระดูกคอไม่รู้ไปรวมกับกระดูกสะโพกตอนไหน พยายามจะพลิกตัวแต่ละที เสียงหนังเทียมลั่น เอี๊ยดดด... เอี๊ยดดด... ดังจนคนไข้ต้องตื่นมาถามว่า "มึงเป็นไรมากมั้ย ให้กูเรียกรถพยาบาลให้มั้ยเนี่ย"

แล้วแอร์โรงพยาบาลนะ... ไม่รู้จะเปิดหนาวไปไหน! มึงปรับรีโมตไม่ได้ด้วยนะ แอร์ส่วนกลาง! อุณหภูมิประมาณติดลบสี่องศาเซลเซียส เหมือนกูไม่ได้มาเฝ้าไข้ แต่กูมาจำศีลรอเก็บเนื้อเยื่อส่งองค์การนาซ่า ผ้าห่มที่เค้าให้มาก็บางเฉียบ บางจนกูสามารถยกขึ้นมาส่องดูพระอาทิตย์ขึ้นผ่านเนื้อผ้าได้อะ นอนขดตัวเป็นกุ้งแช่น้ำปลา เสื้อกันหนาวสองตัว ถุงเท้าสองคู่ แล้วลมแอร์ก็พัดลงตรงกบาลพอดี ตื่นมาหัวชา นึกว่าโดนวางยาสลบ

เสียงกลางคืนนี่อีก... ไม่เคยให้กูหลับลึกหรอก! ไอ้เครื่องวัดออกซิเจนที่หนีบนิ้วคนไข้อะ พอมันเริ่มงีบ นิ้วหลุดนิดนึง เครื่องร้องทันที ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! กูสะดุ้งตื่นแบบทหารออกศึก วิ่งไปจับนิ้วคนไข้ยัดกลับเข้าไป พอกำลังจะเคลิ้มหลับอีกรอบ... ประตูเปิดผลัวะ!

ตีสามครับท่านผู้มีเกียรติ! พยาบาลเข้ามาวัดความดัน! เดินเข้ามาเงียบเป็นนินจา แล้วเปิดไฟนีออนปั้ง! สว่างโร่เหมือนศาลไคฟงกำลังจะประหารราชบุตรเขย ปรอทเหน็บจั๊กกะแร้ เครื่องปั๊มลมบีบแขน ฟืด... ฟืด... ฟืด... คนไข้สะดุ้ง คนเฝ้าสะดุ้ง พยาบาลจดตัวเลขเสร็จ ยิ้มหวานแล้วกระซิบว่า "นอนต่อนะคะ"... นอนต่อพ่อมึงสิ! ตาค้างเป็นนกฮูกถึงหกโมงเช้าเรียบร้อยแล้ว!

ตกดึกหิวข้าว จะกินอะไรก็ต้องแอบกิน แอบแกะห่อหมูปิ้งที่ซื้อมาจากหน้าปากซอย กินตรงระเบียงหลังห้อง มือนึงถือข้าวเหนียว อีกหูคอยเงี่ยฟังว่าคนไข้ตื่นมั้ย เคี้ยวข้าวเหนียวยังต้องเคี้ยวแบบสโลว์โมชั่น กลัวเสียงเคี้ยวไปรบกวนคลื่นสมองคนป่วย ชีวิตแม่งบัดซบขนาดนั้น!

ตอนเช้าหมอเดินเข้ามาตรวจ ราวด์วอร์ดพร้อมนักศึกษาแพทย์สิบคน หมอเดินไปจับมือคนไข้ "แหม วันนี้สีหน้าดีขึ้นเยอะเลยนะครับ ผลเลือดปกติ พรุ่งนี้กลับบ้านได้" แล้วหมอก็หันมามองกูที่ยืนเกาะเสาน้ำเกลืออยู่ข้างเตียง หน้าซีด ปากม่วง ขอบตาดำเป็นหมีแพนด้า หมอชะงักไปนิดนึง ทำหน้าตกใจ แล้วพูดว่า...

"เอ่อ... ญาตินอนเตียงนี้แทนเลยมั้ยครับ เดี๋ยวหมอสั่งแอดมิดให้ตอนนี้เลย ดูท่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย!"

สัจธรรมของชีวิตคือ รักแค่ไหนก็ต้องยอมรับว่าร่างกายเราไม่ได้ทำจากเหล็กไหล การเฝ้าไข้ที่ดีที่สุดคือเราต้องไม่ล้มพับไปซะก่อน ไม่งั้นจากที่จะมาดูแลเขา จะกลายเป็นเพิ่มภาระให้พยาบาลต้องเข็นเตียงมาเสริมอีกเตียงข้างๆ วันไหนไม่ไหว สลับกะได้ก็สลับ หรือถ้าที่บ้านไม่มีใครเปลี่ยนเวรจริงๆ เดี๋ยวนี้เขาก็มีบริการส่งคนมาช่วยเฝ้าไข้แทนแล้วนะ... เอาจริง กลับไปนอนเหยียดขาเตียงที่บ้านสักคืน ชาร์จพลังให้เต็มที่ แล้วค่อยกลับมาสู้ต่อ แบบนี้น่าจะรอดชีวิตทั้งคนป่วยทั้งคนเฝ้ามากกว่า