มื้อหรูบนโซเชียลกำลังกดดันให้เราจ่ายเกินตัวหรือไม่

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th

เย็นวันหนึ่ง เราเห็นภาพซูชิคำเล็กวางบนจานสวย มีเชฟยืนปั้นอยู่ตรงหน้า แสงในร้านนุ่มพอดีจนภาพดูแพงไปหมด นิ้วจึงเลื่อนดูต่อ ทั้งโอมากาเสะ ไฟน์ไดนิง ไวน์ และโต๊ะอาหารที่จองยากเหมือนเป็นบัตรผ่านเข้าสู่ชีวิตอีกแบบหนึ่ง

สิ่งที่หนักไม่ใช่แค่ราคาอาหาร แต่คือความรู้สึกว่า ถ้าเราไม่เคยไป ไม่เคยถ่าย ไม่เคยมีภาพแบบนั้นอยู่ในฟีด เราอาจกำลังตามคนอื่นไม่ทัน

การกินดีไม่ใช่ปัญหา โอมากาเสะหรือไฟน์ไดนิงมีคุณค่าในแบบของตัวเอง ทั้งฝีมือเชฟ วัตถุดิบ การเล่าเรื่องผ่านอาหาร และประสบการณ์ที่ร้านธรรมดาให้ไม่ได้ คนที่เก็บเงินไปกินเพราะชอบอาหารจริง ๆ หรืออยากให้รางวัลตัวเองก็ไม่ควรถูกตัดสินว่าใช้เงินผิด

แต่ปัญหาเริ่มขึ้นเมื่อมื้อหรูไม่ได้ถูกเลือกเพราะเราอยากกิน กลับกลายเป็นเลือกเพราะกลัวดูธรรมดาเกินไปในสายตาคนอื่น

โซเชียลทำให้ช่วงเวลาสั้น ๆ ของชีวิตดูเหมือนเป็นมาตรฐานประจำวัน เราเห็นคนหนึ่งลงภาพมื้อพิเศษเดือนละครั้ง แต่สมองกลับตีความว่าเขาใช้ชีวิตแบบนั้นเสมอ ยิ่งภาพสวย ยิ่งมีคนเช็กอิน ยิ่งมีคนกดไลก์ ภาพนั้นก็ยิ่งเหมือนคำประกาศสถานะเงียบ ๆ ว่า “ฉันไปถึงจุดนี้แล้ว”

ค่าอาหารจึงไม่ได้จบที่อาหาร มันอาจรวมค่าเดินทาง ชุดที่ต้องเตรียม การจองล่วงหน้า เครื่องดื่มเพิ่ม และแรงกดดันว่าถ้าไปทั้งทีต้องถ่ายให้คุ้ม พอคำหนึ่งมีราคาเท่ามื้อธรรมดาหลายมื้อ เราไม่ได้กำลังตัดสินใจแค่เรื่องรสชาติ แต่กำลังต่อรองกับภาพลักษณ์ของตัวเองด้วย

มุก “กินหรูหนึ่งวัน กินมาม่ายี่สิบเก้าวัน” ฟังแล้วขำ เพราะมันแตะความจริงบางอย่างของคนทำงานจำนวนไม่น้อย รายรับยังเท่าเดิม แต่รายจ่ายก้อนเล็กที่ดูพิเศษเริ่มถูกดันให้เป็นเรื่องจำเป็น ทั้งที่บิลค่าน้ำ ค่าเดินทาง หนี้บัตร หรือเงินเก็บปลายเดือนยังรออยู่เหมือนเดิม

แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนที่กินไฟน์ไดนิงแล้วเดือดร้อน และไม่ใช่คนกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทุกคนกำลังลำบาก ประเด็นคือเมื่อเราใช้ภาพบนอินเทอร์เน็ตเป็นไม้บรรทัดวัดชีวิตตัวเอง เราอาจจ่ายเกินกำลังเพียงเพื่อให้ดูเหมือนคนอื่นในช่วงเวลาไม่กี่วินาที

ความกดดันนี้ยิ่งแสบตรงที่มันไม่ค่อยมีใครบังคับตรง ๆ ไม่มีใครพูดว่า “ต้องไปกินร้านนี้” แต่ฟีดที่เต็มไปด้วยภาพสวย ๆ ทำงานแทนคำสั่งนั้นได้ดีมาก เราเริ่มคิดเองว่าโอกาสพิเศษต้องแพง วันเกิดต้องมีร้านดัง เดตต้องมีคอร์สอาหาร และความสำเร็จต้องมีแก้วไวน์อยู่ในภาพ

ทางออกไม่ใช่เลิกกินของดี หรือทำเหมือนการอยากมีประสบการณ์พิเศษเป็นเรื่องน่าอาย แค่ต้องแยกให้ออกว่าเราจ่ายเพื่อความสุขของตัวเอง หรือจ่ายเพื่อความสบายใจชั่วคราวที่ได้จากสายตาคนอื่น

ก่อนกดจอง ลองถามง่าย ๆ ว่า ถ้าไม่มีใครเห็นรูปนี้ เรายังอยากไปไหม ถ้าคำตอบคือใช่ และงบไม่กระทบเงินจำเป็น มื้อนั้นก็น่าจะคุ้มในแบบของเรา แต่ถ้าคำตอบคือไม่แน่ใจ บางทีสิ่งที่เราหิวอาจไม่ใช่อาหารหรู แต่อาจเป็นการอยากรู้สึกว่าตัวเองดีพอ

ชีวิตที่ดูดีไม่จำเป็นต้องแพงทุกมื้อ และมื้อธรรมดาที่กินแล้วไม่ต้องกังวลถึงสิ้นเดือน ก็มีรสชาติของความสบายใจที่ภาพลงอินสตาแกรมแทนไม่ได้