เสี้ยววินาทีของธรรมชาติ ที่ไม่มีการแจ้งเตือนก่อนที่จะเกิด โคลนน้ำบนหุบเขาเชี่ยวเข้าหมู่บ้าน

เสี้ยววินาทีที่เรานั้นได้เจอ สายน้ำนั้นเสนอก้าวย่างทางขุ่นหา

น้ำจากด้านบนนั้นเชี่ยวไหลรวมกันตรง พุ่งสู่ทางที่มุ่งเสมอกัน 

หลายครั้งชีวิตเรานั้นไม่มีเวลาหนี เวลาที่เดินเร็วข้างที่ทางเหมือน

สายน้ำนั้นไม่มีการฟังหรือสั่งการ รีบล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้าตามประสาการเดินทาง

     ก่อนหน้านั้นเราเองได้เดินทางไปยังสถานที่หนึ่ง ก่อนหน้านั้นเราเองเดินทางมาเพื่อที่จะเที่ยวในส่วนของน้ำตกที่สวยงามสถานที่หนึ่งด้วยความสุข เมื่อเวลาผ่านไปนั้นเราเองมองไปในเบื้องหน้า มีเด็กๆ นั้นบอกว่าน้ำนั้นเริ่มที่จะเปลี่ยนสี  เมื่อเปลี่ยนสีแล้วมันเร่งรีบมา ไม่นานนั้นได้ยินเสียงตะโกนอย่างรวดเร็ว บอกเรานั้นมาว่า ให้รับออกจากสถานที่นั้นประมาณสองนาที เรานั้นรีบวิ่งมากจนไม่คิดว่าชีวิตของเรานั้นไม่มีการวิ่งอีกเลยเพื่อที่จะรอดในการหนีโคลนถล่ม 

    ไม่นานนั้นมีกู้ภัยนั้นวิ่งมาบอกเรานั้นว่าให้มาทางนี้ ทางนี้นั้นจะทำให้เรานั้นรอดได้อย่างปลอดภัย  เราเองใช้หูเพียงอย่างเดียวและสัญชาตญานที่คิดว่าเรานั้นต้องรอดอย่างแน่นอน 

   สีโคลนนั้นมีความแดงเข้มขึ้นเรื่อยๆ  จนกลายเหมือนว่าดินนั้นถล่มลงมา มากกว่าการเป็นน้ำ ไม่นานนั้นต่อจากน้ำโคลนนั้นกลายเป็นมีต้นไม้หรือว่าท่อนไม้ขนาดใหญ่ ที่พร้อมจะทำลายบ้านช่องได้อย่างง่ายดาย  

  ความตื่นเต้นในตอนนั้นเราเองมองอย่างมีความหวังว่าสักวันนั้นเราเองจะต้องรอดให้ได้ หลายครั้งเราเองไม่มีความรู้แต่เมื่อเรานั้นได้ประสบในส่วนของภัยในครั้งหนึ่งนั้นเราเองจะมีความกล้าอย่างมากในการที่จะหนีเอาตัวรอดและช่วยคนที่เรานั้นสามารถที่จะช่วยได้

    สีแดงที่พุ่งลงมายังเบื้องล่าง อย่างไม่มีสิ่งไหนสามารถที่จะหยุดยั้งได้ ต้องมองและยอมรับในความเป็นไป แม้ว่าจะไม่สามารถที่จะขนสิ่งไหนนั้นหนีได้เช่นกัน

    มุมนี้เรานั้นสามารถที่จะอยู่ได้  แต่ต่อมานั้นบ้านที่นี่นั้นกลับไม่เหลืออะไรทั้งหมด ไหลเวียนนั้นหนีไปหมดได้เลย  การหนีตลอดเวลานั้นจะยิ่งทำให้เรานั้นสื่อสารได้ ขึ้นไปในที่สูงเพราะว่าหินโคลนนั้นวิ่งลงมา จนเรานั้นจะมองว่าปลอดภัย ตอนนั้นที่เรานั้นปลอดภัยเพราะว่ามีคนที่เคยมีประสบการณ์ในการหนีโคลน และมั่นใจในการเดินทางหนีเอาตัวรอด

   สิ่งที่มีค่านั้นไม่ใช่ว่าเรานั้นจะฟังเพียงความคิดของตนเอง เรานั้นจะต้องเรียนรู้และเข้าใจในการหนีของคนที่มีประสบการณ์มากกว่าทุกอย่าง