การโจมตีแบบกามิกาเซ่ในสงครามโลก

ถ้าคุณอายุแค่ 17 ปี แล้วมีคนสั่งให้คุณขับเครื่องบินที่บรรทุกระเบิดหนัก 250 กิโล พุ่งชนเรือรบข้าศึกทั้งลำ โดยรู้ว่าไม่มีทางได้กลับบ้านอีก คุณจะไปไหม

เด็กหนุ่มญี่ปุ่นเกือบสี่พันคนตอบว่าไป

นั่นคือที่มาของหน่วยที่ชื่อว่า กามิกาเซ่

กามิกาเซ่คืออะไร

ชื่อเต็มๆ ของเขาคือ หน่วยโจมตีพิเศษสายลมเทพเจ้า เป็นหน่วยของกองทัพเรือญี่ปุ่นในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง

คำว่า กามิกาเซ่ แปลว่า สายลมของเทพเจ้า มาจากเรื่องเล่าเก่าแก่ตั้งแต่ 700 ปีก่อน ตอนที่กองเรือของมองโกลจะมาบุกญี่ปุ่น แล้วมีพายุใหญ่พัดจนเรือจมหมด ญี่ปุ่นเลยเชื่อว่าสวรรค์ช่วยไว้ พอถึงสงครามโลกที่ใกล้แพ้ เขาก็เลยเอาชื่อนี้กลับมาใช้ หวังว่าสายลมเทพเจ้าจะช่วยอีกครั้ง

ทำไมต้องมีกามิกาเซ่

ปลายปี 2487หรือ1945

ญี่ปุ่นใกล้แพ้แล้ว เรือบรรทุกเครื่องบินจมหมด นักบินเก่งๆ ตายไปเกือบหมด น้ำมันก็ไม่มี

นายพลคนหนึ่งเลยคิดวิธีสุดท้ายที่สิ้นหวังที่สุด คือ แทนที่จะให้บินไปทิ้งระเบิดแล้วบินกลับ ซึ่งทิ้งยังไงก็ไม่โดน ก็ให้บินพุ่งชนไปเลยทั้งลำ

เพราะถ้าทิ้งระเบิดธรรมดา โอกาสโดนเรือแค่ 5 เปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าพุ่งชนทั้งเครื่อง โอกาสโดนสูงถึงเกือบ 20 เปอร์เซ็นต์

ใครคือกามิกาเซ่

ไม่ใช่ทหารอาชีพที่รบมานาน

ส่วนใหญ่เป็นเด็กหนุ่มอายุแค่ 17 ถึง 24 ปี เป็นนักเรียน นักศึกษาที่เพิ่งถูกเกณฑ์มา บางคนบินเครื่องบินเป็นแค่ 20 ชั่วโมง ยังลงจอดไม่คล่องด้วยซ้ำ

พวกเขาถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กเรื่องความรักชาติ เรื่องวิถีซามูไร ที่บอกว่าการตายเพื่อองค์จักรพรรดิและเพื่อประเทศคือเกียรติสูงสุดในชีวิต การยอมเป็นเชลยคือเรื่องน่าอับอายที่สุดของครอบครัว

เครื่องบินที่ใช้ก็เป็นเครื่องเก่าๆ ถอดล้อออกเพื่อใส่น้ำมันได้มากขึ้น ไม่มีร่มชูชีพ ห้องนักบินล็อกตาย

คืนสุดท้ายก่อนบิน เขาจะมีพิธีดื่มเหล้าสาเกด้วยกันเป็นจอกสุดท้าย เขียนจดหมายลาถึงแม่ ผูกผ้าคาดหัวสีขาวที่มีธงอาทิตย์อุทัย แล้วบินออกไปตอนพระอาทิตย์ขึ้น แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย

ตัวเลขที่ต้องจำ

ตลอดสงคราม มีนักบินกามิกาเซ่ตายไปประมาณ 3,800 คน

พวกเขาจมเรือรบของอเมริกาได้ 34 ลำ ทำให้เรือเสียหายอีกเกือบ 400 ลำ ทำให้ทหารอเมริกาตายไปมากกว่า 7,000 คน บาดเจ็บอีกเป็นหมื่น

ช่วงท้ายสงคราม ความเสียหายของอเมริกาถึง 80 เปอร์เซ็นต์มาจากการโจมตีกามิกาเซ่ทั้งนั้น

แต่ถึงจะทำได้ขนาดนั้น ก็ไม่สามารถเปลี่ยนผลของสงครามได้ ญี่ปุ่นก็แพ้อยู่ดี ต้องแลกด้วยชีวิตเด็กหนุ่มไปมากมาย

ทำไมเขาถึงยอมไปตาย

ถ้าเรามองด้วยความคิดตอนนี้ เราจะบอกว่าโง่ แต่ถ้ามองด้วยความคิดของเด็กญี่ปุ่นตอนนั้น มันคือทางเลือกเดียว

ในยุคนั้นถ้าเพื่อนในรุ่นไปกันหมดแล้วคุณไม่ไป คุณจะถูกมองว่าขี้ขลาด ครอบครัวจะถูกชาวบ้านนินทา

จดหมายลาตายของกามิกาเซ่หลายฉบับที่เก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ที่เมืองคาโกชิมา ไม่ได้เขียนว่าอยากตายเพื่อชาติอย่างเท่ๆ แต่เขียนว่า แม่ครับ ผมกลัวครับ ผมคิดถึงบ้าน แต่ผมต้องไป

หลายคนร้องไห้ก่อนขึ้นเครื่อง แต่ก็ต้องไป

เหลืออะไรไว้ให้เราดู

ทุกวันนี้ที่ฐานทัพอากาศชิรัน ยังมีพิพิธภัณฑ์กามิกาเซ่ มีรูปถ่ายของเด็กหนุ่ม 1,036 คนติดอยู่บนผนัง อายุเฉลี่ยแค่ 21 ปี

ญี่ปุ่นไม่ได้สร้างไว้เพื่อบอกว่าพวกเขาเป็นฮีโร่ แต่สร้างไว้เพื่อเตือนว่า อย่าให้สงครามทำให้เราต้องส่งเด็กอายุ 17 ไปตายแบบนี้อีก

กามิกาเซ่เลยไม่ใช่เรื่องของความบ้า แต่เป็นบทเรียนราคาแพงว่า เวลาที่ชาตินิยมมันแรงเกินไป บวกกับความสิ้นหวัง คนที่จะต้องจ่ายราคาแพงที่สุดคือคนหนุ่มสาวเสมอ

สำหรับคนญี่ปุ่นสมัยนั้น การพลีชีพคือสมเกียรติที่สุด

สำหรับคนรุ่นนี้ มันคือความสูญเปล่าที่น่าเศร้าที่สุด

เพราะไม่มีสงครามไหนชนะได้ด้วยการให้เด็กขับเครื่องบินไปตาย

คุณคิดว่าการทำแบบนี้คือความกล้าหาญ หรือคือความผิดของคนที่สั่งให้เขาไปตาย