ล็อบสเตอร์แก่ชราจริงหรือไม่

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th

ล็อบสเตอร์ตัวใหญ่บนพื้นทะเลดูราวกับสัตว์ที่ไม่ยอมแพ้ต่อกาลเวลา มันโตต่อได้ ลอกคราบได้ และยังสืบพันธุ์ในวัยที่สัตว์หลายชนิดเริ่มเสื่อมถอย จึงมีเรื่องเล่าว่า “ล็อบสเตอร์ไม่มีวันแก่ตาย” เพราะพกยาอายุวัฒนะไว้ใน DNA

เรื่องนี้มีจุดจริงอยู่มากพอให้ฟังน่าทึ่ง แต่คำว่า อมตะ ไม่ตรงกับหลักฐานทางชีววิทยา ล็อบสเตอร์ตายได้จากโรค ผู้ล่า การประมง และความล้มเหลวระหว่างลอกคราบ พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติอังกฤษระบุชัดว่าแนวคิดที่ว่าล็อบสเตอร์อยู่ได้ตลอดกาลเป็นความเชื่อผิด

ปลายโครโมโซมที่ไม่สึกง่าย

ทุกครั้งที่เซลล์แบ่งตัว ปลายโครโมโซมซึ่งเรียกว่าเทโลเมียร์มีโอกาสสั้นลง เทโลเมียร์ไม่ได้เป็นตัวจับเวลาเพียงตัวเดียวของความแก่ แต่การสึกของมันสัมพันธ์กับขีดจำกัดการแบ่งเซลล์ในสิ่งมีชีวิตหลายชนิด เอนไซม์เทโลเมอเรสทำหน้าที่เติมลำดับ DNA ซ้ำ ๆ ที่ปลายนี้ ช่วยรักษาความสามารถในการแบ่งเซลล์ไว้

งานวิจัยปี 1998 ในล็อบสเตอร์อเมริกัน Homarus americanus ตรวจพบกิจกรรมของเทโลเมอเรสสูงในอวัยวะหลายส่วนของร่างกาย ไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะเซลล์สืบพันธุ์หรือระยะตัวอ่อนเหมือนที่พบได้บ่อยในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ข้อค้นพบนี้ช่วยอธิบายว่าเหตุใดล็อบสเตอร์จึงรักษาการเจริญเติบโตและการเพิ่มจำนวนของเซลล์ได้นานมาก

ข้อสรุปที่แม่นกว่า คือ ล็อบสเตอร์มีการเสื่อมตามวัยช้ามาก หรือแทบไม่เห็นรูปแบบความเสื่อมแบบชัดเจนในบางด้าน ไม่ใช่สัตว์ที่หยุดอายุหรือซ่อม DNA ทุกตำแหน่งได้ไร้ขีดจำกัด เทโลเมอเรสต่อส่วนปลายของโครโมโซม ไม่ได้ลบความเสียหายทุกชนิดที่สะสมในร่างกาย

โตได้ตลอดชีวิต ไม่ได้แปลว่ารอดตลอดชีวิต

ล็อบสเตอร์โตแบบเป็นช่วงผ่านการลอกคราบ มันต้องดันตัวออกจากเปลือกเดิม ดูดน้ำให้ลำตัวขยาย แล้วสร้างเปลือกใหม่ขึ้นมา NOAA ระบุว่าช่วง 5–7 ปีแรก ล็อบสเตอร์อเมริกันอาจลอกคราบราว 25 ครั้ง หลังถึงขนาดที่จับได้ตามกฎหมาย การลอกคราบอาจเหลือเพียงประมาณปีละครั้ง โดยน้ำหนักเพิ่มได้ราว 40% ต่อครั้ง

ขั้นตอนนี้ใช้พลังงานสูงและเป็นช่วงเปราะบาง เปลือกใหม่ยังอ่อน การเคลื่อนไหวและการหนีผู้ล่าทำได้ยากขึ้น ล็อบสเตอร์อายุมากจึงไม่ได้แข็งแรงขึ้นไม่มีที่สิ้นสุด; การลอกคราบที่ยากขึ้น ภาวะเจ็บป่วย หรือการถูกล่าล้วนจบชีวิตมันได้

อายุจริงของล็อบสเตอร์ก็วัดยาก เพราะมันสลัดเปลือกเก่าทิ้งพร้อมร่องรอยอายุ NOAA ประเมินว่าบางตัวอาจมีชีวิตถึง 100 ปี และหนักได้ถึง 44 ปอนด์ แต่เป็นค่าประเมินของล็อบสเตอร์อเมริกัน ไม่ใช่ใบรับรองว่าแต่ละตัวจะอยู่ได้นานเท่ากัน

เทโลเมอเรสของล็อบสเตอร์จึงน่าสนใจในฐานะกลไกที่ช่วยคงศักยภาพของเซลล์และชะลอความเสื่อมบางแบบ ไม่ใช่ยาอายุวัฒนะที่ทำให้มันหนีความตายได้ ล็อบสเตอร์ยังมีวงจรชีวิตเดียวกับสัตว์อื่น เพียงเดินไปถึงปลายทางด้วยจังหวะที่ช้ากว่า