ร่างกายมนุษย์เปล่งแสงที่ตาเปล่ามองไม่เห็นได้อย่างไร

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th

ห้องมืดสนิทควรทำให้เรามองไม่เห็นแม้แต่ใบหน้าตัวเอง แต่ถ้ามีกล้องที่ไวต่อแสงมากพอ ภาพที่ได้อาจมีเงาร่างของคนค่อย ๆ ปรากฏขึ้น พร้อมแสงจางมากตามผิวหน้าและลำคอ ราวกับร่างกายกำลังส่องแสงออกมาเอง

สิ่งนี้เกิดขึ้นได้จริง แต่ชื่อที่แม่นยำกว่าคือ การปล่อยโฟตอนระดับต่ำมากจากร่างกาย ไม่ใช่การเรืองแสงแบบหิ่งห้อยที่มองเห็นได้ทันที นักวิจัยญี่ปุ่นเผยแพร่งานทดลองในปี 2009 โดยใช้กล้อง CCD ที่ทำความเย็นถึง −120 องศาเซลเซียส เพื่อเก็บแสงในห้องปิดสนิท

กล้องต้องไวกว่าตาคนมหาศาล

การทดลองติดตามอาสาสมัครชายสุขภาพดี 5 คน อายุช่วงยี่สิบปี วัดซ้ำทุก 3 ชั่วโมงตั้งแต่ 10:00 ถึง 22:00 น. ต่อเนื่อง 3 วัน ก่อนถ่ายภาพแต่ละครั้ง อาสาสมัครพักในห้องมืด 15 นาที แล้วนั่งนิ่งให้กล้องรับแสงนาน 20 นาที

ตาเปล่ามองแสงนี้ไม่ออก เพราะความเข้มต่ำกว่าขีดความไวของดวงตามนุษย์ราว 1,000 เท่า กล้องจึงทำหน้าที่เก็บโฟตอนทีละน้อย แล้วแปลงข้อมูลเป็นภาพให้เห็นรูปแบบการปล่อยแสงบนผิวหนัง

แก้มเด่นกว่าส่วนอื่นของร่างกาย

ภาพจากงานวิจัยพบว่าใบหน้าปล่อยโฟตอนมากกว่าลำตัว โดยแก้มเด่นที่สุด รองลงมาคือลำคอส่วนบนและหน้าผาก บริเวณรอบดวงตากลับมีสัญญาณต่ำกว่า จุดสว่างเหล่านี้ไม่ได้หมายความว่าผิวกำลังร้อนกว่า เพราะเมื่อนำไปเทียบภาพความร้อน ตำแหน่งเด่นของทั้งสองภาพไม่ตรงกัน

ที่แก้ม เวลาใกล้ 16:00 น. สัญญาณสูงสุดแตะประมาณ 3,000 โฟตอนต่อวินาทีต่อตารางเซนติเมตร หรือราวสองเท่าของค่าที่วัดได้ตอน 10:00 น. ตัวเลขนี้เป็นผลจากอาสาสมัครกลุ่มเล็ก จึงบอกได้ว่ามีรูปแบบรายวันในการทดลองนี้ ไม่ใช่เวลาตายตัวสำหรับทุกคนบนโลก

แสงมาจากเคมีในเซลล์ ไม่ใช่ออร่า

ระหว่างการสร้างพลังงาน เซลล์มีปฏิกิริยาที่เกี่ยวข้องกับอนุมูลออกซิเจน เมื่ออนุมูลเหล่านี้ไปทำปฏิกิริยากับไขมัน โปรตีน หรือโมเลกุลที่รับและถ่ายเทพลังงาน โมเลกุลบางส่วนจะอยู่ในสถานะพลังงานสูงชั่วคราว ก่อนปล่อยพลังงานส่วนเล็กมากออกมาเป็นโฟตอน

งานวิจัยจึงเชื่อมการปล่อยโฟตอนนี้กับกระบวนการเผาผลาญและนาฬิกาชีวภาพ ไม่ได้ใช้เป็นหลักฐานเรื่องพลังเหนือธรรมชาติ และยังไม่ใช่การตรวจสุขภาพที่ใช้แทนการแพทย์ปกติได้ การทบทวนงานวิจัยในมนุษย์ระบุว่าเทคนิคนี้มีศักยภาพต่อการศึกษาภาวะออกซิเดชัน แต่ยังต้องการงานทดลองคุณภาพสูงเพิ่มขึ้น

ช่วงบ่ายแก่ ๆ จึงอาจเป็นเวลาที่ร่างกายของอาสาสมัครในงานนี้ปล่อยโฟตอนออกมามากที่สุด แม้เราจะยืนหน้ากระจกแล้วไม่เห็นแสงใดเลยก็ตาม ร่างกายกำลังทำปฏิกิริยาเคมีอยู่ตลอดเวลา และบางปฏิกิริยาทิ้งร่องรอยเป็นแสงที่กล้องเท่านั้นจับได้