โอมพุทธังเบียดเบียน! คาถาแช่งในตำนาน แค่อ่านยังขนลุก ไม่เชื่ออย่าลบหลู่!

สวัสดีครับชาว Postjung ทุกท่าน วันนี้ บี มีเรื่องแปลกชวนขนหัวลุกมาเล่าให้ฟังครับ!

เรื่องของเรื่องคือ บี ไปเจอข้อความแช่งโบราณบทหนึ่งในเน็ต อ่านรอบแรกถึงกับต้องปาดเหงื่อ... คือมันไม่ใช่แค่ "ขอให้เจ็บ ขอให้ป่วย" แบบเบเบนะคุณ แต่มันคือการแช่งแบบ จัดเต็มทุกอณูชีวิต เรียกว่าเอาให้พินาศกันไปข้างนึ่งเลยทีเดียว!

ลองมาดูเนื้อหาคาถานี้กันชัดๆ ครับ เขาเริ่มด้วยการท่องว่า:

"โอม... พุทธังเบียดเบียน ธัมมังเบียดเบียน สังฆังเบียดเบียน กูจะเอ่ยมนต์ตานี ดำเพลิงดับแสง มืดแปดด้าน..."

โอ้โห... แค่ท่อนแรก บี ก็อึ้งแล้ว! ปกติเราสวดมนต์เอาพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งใช่ไหมครับ? แต่นี่คือเล่นเอาคำว่า "เบียดเบียน" ไปต่อท้ายพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ซะอย่างนั้น! แถมยังอ้าง "มนต์ตานี" ดับแสงมืดแปดด้านไปอีก

ยังไม่หมดนะ! ท่อนต่อมานี่แหละที่ขยี้ความโหดแบบสุดๆ:

ด้านการนอน: "ยามนอนอย่าได้หลับ ยามตื่นอย่าได้คลายทุกข์" (เอาง่ายๆ คือทรมาน 24 ชั่วโมง)

ด้านการกิน: "กินข้าวให้เหมือนกลืนหนาม" (แค่คิดก็เจ็บคอแทน)

ด้านการเดินทาง: "เดินทางไปไหนให้มีแต่ตอแทง"

ด้านสุขภาพ: "โลหิตจงไหลออกทางเก้าช่อง" (อันนี้สายโหดของจริง)

ด้านสังคม: "มิตรแท้จงกลับกลายเป็นศัตรู" (ตัดขาดทุกความช่วยเหลือ)

ปิดท้ายด้วยประโยคสุดผูกใจเจ็บว่า "ตราบใดที่แสงอาทิตย์ยังฉาย แสงจันทร์ยังส่อง จงอย่าได้พบความสงบสุขแม้นเว้นเสียแต่วินาทีเดียว... สวาหะ!"

ฟังดูแล้วเป็นไงบ้างครับ? บี บอกเลยว่า อ่านแล้วรู้สึกได้ถึงความแค้นระดับสิบกะโหลกของคนแต่งโบราณจริงๆ ไม่รู้ว่าไปโกรธใครมาจากไหนถึงได้แช่งได้ละเอียดกริ๊บขนาดนี้!

แต่ในมุมของ บี นะครับ โลกเรามันหมุนไว ไฟแค้นเผาใจตัวเองเปล่าๆ การอโหสิกรรมให้อภัยอาจจะทำยาก แต่การปลดล็อกตัวเองออกจากความแค้น มันสบายใจกว่าการนั่งสวดแช่งใครเยอะเลยครับ

แล้วเพื่อนๆ ล่ะครับ? เคยเจอหรือเคยได้ยินคาถาแช่งโหดๆ แบบนี้กันบ้างไหม? หรือใครคิดว่าความแค้นมันต้องชำระด้วยคาถาจริงๆ คอมเมนต์มาคุยกับ บี หน่อยครับ!