แม้เทคโนโลยีจะก้าวไกลขนาดไหน แต่สำหรับภัยธรรมชาตินั้นไม่มีวันที่จะยินยอม

ธรรมชาตินั้นสร้างทุกอย่างเสมอ ด้วยเรื่องที่เธอนั้นสื่อสารตำนานสอน 

วันเวลานั้นเปลี่ยนแปลงในเส้นทางที่ได้ลอง แต่สิ่งที่ส่องทางเห็นเป็นอย่างไร 

น้ำที่ไหลรวมกันเป็นหนึ่งสอง อีกอย่างต้องเข้าใจในแวดล้อม 

ต่อให้ธรรมชาติเปลี่ยนแปลงในเส้นทาง สิ่งที่สำคัญคือส่วนของสิ่งของต้องระวังใจ

    เรื่องราวที่เรานั้นอาจจะสิ้นสงสัยนั้นไปได้ คือในส่วนที่เรานั้นพยายามมองหานั่นคือ สิ่งของบางอย่างที่หากว่าเรานั้นสังเกต จะเห็นได้ว่ามีส่วนที่เรานั้นพยายามมองหานั่นคือ ความสุขและความสะดวก  หากว่าทุกวันนี้เรานั้นเข้าไปในกรุงเทพ สิ่งที่เรานั้นจะได้เห็นค่อนข้างมากนั้นคือในเรื่องของสิ่งที่อยู่รอบตัวคือ ยานพาหนะที่ไม่ว่าจะมีมากมายขนาดไหน ก็ยังต้องอาศัยในส่วนของระยะเวลาในการเปลี่ยนแปลง  เปลี่ยนแปลงแรกคือเปลี่ยนแปลงในการเดินทาง แต่ก่อนที่ยังไม่ค่อยที่จะมีรถนั้นจำนวนมาก จะเริ่มที่จะมีความรวดเร็วในการเดินทาง แต่เมื่อทุกคนนั้นเห็นว่ามันนั้นมีความสำคัญมากขึ้นแล้ว จึงได้นิยมในการใช้ จนกลายมาเป็นสิ่งของที่ทุกบ้านหรือว่าแทบทุกคนในครอบครัวนั้นอาจจะต้องมี 

   จนมาสู่ในส่วนของภัยพิบัติที่ยังถาโถมลงมาใส่อย่างไม่มีการหยุดยั้ง นั่นคือไม่ว่าเรานั้นจะมองไปในส่วนไหน สถานที่ที่สามารถที่จะทำให้เรานั้นได้เจอกับสิ่งที่ไม่สามารถที่จะช่วยอะไรได้นั้นคือ การที่ธรรมชาตินั้นพยายามทวงคืนในส่วนของความเดิมหรือว่าสถานที่ของตนเอง 

    น้ำท่วมสิ่งที่ในเมืองนั้นกลัวอย่างมากเพราะว่าค่อนข้างที่จะอยู่ด้านล่างหรือว่าอยู่ไม่ได้สูงมากเท่าไหร่ ในการใช้ชีวิตทุกวันนั้นไม่สามารถที่จะบอกได้เลยว่าจะต้องเจออะไร แม้ว่าตอนที่นอนอยู่นั้นตื่นขึ้นมาใครนั้นจะรู้ว่าต้องเจอในส่วนของน้ำที่ไม่มีแม้เวลาที่จะเดินไปย้าย แต่หากว่าย้ายนั้นจะย้ายไปที่ไหนเพราะว่าน้ำนั้นมาพร้อมเพรียงกัน

    แม้ว่าชีวิตนั้นจะสิ้นไร้เส้นทางนั้นจะต้องดิ้นรนหานั่นคืออาหารอย่างไรแล้วอาหารนั้นจะต้องมีความจำเป็นการเดินทางในการส่งอาหารเพื่อที่จะหารายได้เพื่อที่จะประทังครอบครัวหรือว่าคนที่เรานั้นรักจะต้องออกมา 

    เบื้องหน้าคือการมีชีวิตรอด  ต่อจากนั้นคือการที่ได้สู้ให้สมกับการที่ตนนั้นมีโอกาส ดีกว่าที่จะนั่งเพื่อที่จะรอในส่วนของ ความตายเท่านั้น  วันเวลานั้นพยายามที่จะเดินสวนทางหรือว่าสร้างในส่วนของสิ่งที่เรานั้นพยายามอย่างสุดคือความภาคภูมิใจ 

    คนแพ้นั้นก็ต้องหยุดหากว่าเรานั้นลองมองในส่วนนี้คือ เส้นทางแต่ละเส้นทางนั้นเหมือนสายน้ำที่มีความสูงขึ้นเรื่อยๆ ในระยะเวลาไม่นาน การเดินถือว่ารวดเร็วที่สุด ส่วนรถที่มีขนาดเล็กนั้นต้องมีการหยุดหรือว่าหาในส่วนของสถานที่ในการที่จะหลบ  

    ทุกการกระทำที่ธรรมชาติทำร้าย นั้นหากว่าเรานั้นต้องการเพียงว่าการหาในส่วนของความสุข แต่หากว่าเรานั้นทำลายในส่วนของธรรมชาติอย่างหลากหลาย สุดท้ายแล้วทั้งหมดนั้นไม่มีอะไรยั่งยืนทั้งหมด มีการเกิดและการจากไปสิ้นสุดลง รุ่นต่อไปนั้นก็กลับมาดิ้นรนต่อ สิ่งนี้เรียกว่าวังวนของชีวิตหรือว่าวัฏจักรของมนุษย์