เงินพดด้วง เงินเบี้ย กับนิทานเมื่อเบี้ยหายไป

เงินพดด้วง คือ อะไร

.เป็นเงินตราหลักของไทย ใช้มาตั้งแต่สุโขทัย-อยุธยา-รัตนโกสินทร์

.รูปร่าง แท่งเงินทุบให้ปลายงอเข้าหากัน คล้ายหลังด้วง

.วัสดุ เงินแท้  ทองคำ  ทองแดง

.มูลค่าสูง -ใช้ซื้อของมีราคา ค้าขายไกล ส่งส่วย

.หน่วย .บาท-สลึง-เฟื้อง-ไพ

.มีตราประทับรับรองจากแผ่นดิน เช่น ตราจักร,ช้าง,บัว

เงินเบี้ย คืออ่ะไร

.เป็นเงินปลีกย่อย ที่ชาวบ้านใช้ในชีวิตประจำวัน

.ทำจากเปลือกหอยทะเลชนิดหนึ่ง ไม่ใช่เหรียญที่หล่อ

.มูลค่าต่ำมาก-200เบี้ย=1ไพ

.ใช้ซื้อของเล็กๆน้อยๆ ไข่,ผัก,ข้าวจานเดียว

.หาได้จากทะเลเท่านั้น-ถ้าหอยหายาก เบี้ยก็ขาดแคลนทันที

สรุปสั้นๆ

พดด้วง=เงินใบใหญ่  เบี้ย=เงินเหรียญเล็ก

พดด้วง รัฐทำได้เอง แต่เบี้ยต้องรอทะเลมา*นั่นคือเหตุผลที่เบี้ยขาดแคลนง่ายกว่า

           นิทานเรื่อง เมื่อเบี้ยหายไปจากเมือง

. สมัยโบราณ ณ แผ่นดินอยุธยา มีหมู่บ้านริมลำน้ำ ที่นี่ทุกคนใช้เบี้ยเป็นเงินหลักเปลี่ยนมือ 

-ไข่1ฟอง5เบี้ย  ปลาตัวหนึ่ง20เบี้ย  ข้าวถ้วยหนึ่ง10เบี้ย  ทุกอย่างคิดกันด้วยเบี้ยทั้งนั้น

วันหนึ่ง ชาวบ้านสังเกตว่า เบี้ยเริ่มหายไปจากตลาด  หอยที่เคยจับได้ง่ายๆในทะเลกลับหายากนัก  เบี้ยที่มีก็เล็กลง บางลง บางอันก็แตกหักเสียก่อนจะถึงมือ

ชาวบ้านเริ่มลำบาก

คนขายไข่ยืนรอนานนับชั่วโมง ไม่มีใครมีเบี้ยพอจะจ่าย  คนอยากกินข้าวก็ยืนถือของอยู่  ไม่มีเบี้ยแลกเปลี่ยน

 *ข้าวแลกปลาได้ไหม? ชาวนาถาม

*ได้สิ แต่ฉันไม่อยากกินข้าวตอนนี้ ฉันอยากได้ผัก  คนตกปลาตอบ

ทุกคนอยากได้ของคนอื่น แต่ไม่มีใครมีสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการพร้อมกัน การค้าขายจึงค่อยๆเงียบลง  เสียงเรียกขายริมน้ำค่อยๆจางลง เหมือนเสียงลมที่พัดผ่านกิ่งไม้เฉยๆ

 คุณยายแก้วผู้มีพื้นที่นาใหญ่ มีข้าวสารเต็มยุ้งก็รู้สึกหนักใจ แม้จะมีข้าวกินไม่อด แต่ก็จ่ายค่าช่วยเกี่ยวข้าวไม่ทอน เงินพดด้วงที่มีมูลค่าสูงเกินไป คนทำงานรับไปก็ซื้อของไม่ได้

ทางการจึงทำเงินประกับ-ดินเผาประทับตราให้ใช้แทนเบี้ย แต่ชาวบ้านกลัวว่าเผาเองก็ทำได้ ไม่มีใครกล้ารับ

คืนหนึ่ง คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านชวนกันมานั่งปรึกษาที่ศาลา

*เราไม่รอเบี้ยกลับมาหรอกนะ  คนเฒ่าพูด เราช่วยกันเองเหมือนสมัยก่อนดีกว่า

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นไป

.ชาวนาแบ่งข้าวให้คนตกปลา

.คนตกปลาแบ่งปลาให้คนปลูกผัก

.คนปลูกผักแบ่งผักให้คนทำนา

.คนมีแรงช่วยคนไม่มีแรง  คนมีปัญญาช่วยคนขาดความรู้

ไม่มีใครจ่ายด้วยเบี้ยแต่ทุกคนจ่ายด้วยใจและความเอาใจใส่กันและกัน

ไม่นานเบี้ยก็เริ่มกลับมาอีกครั้งเมื่อทะเลกลับอุดมสมบูรณ์ แต่ชาวบ้านไม่เคยลืมบทเรียนนั้

นเลย