คนเกาหลีมีกลิ่นตัวน้อยกว่าจริงหรือไม่

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th

เดินเลือกโรลออนในต่างประเทศอาจเจอชั้นสินค้ายาวหลายเมตร แต่เรื่องนี้มักถูกเล่าต่อกันว่าในเกาหลีใต้ คนส่วนใหญ่แทบไม่ต้องใช้มัน เพราะมี “ยีนไร้กลิ่นตัว” จนหาซื้อผลิตภัณฑ์ระงับกลิ่นกายยาก เรื่องจริงมีพื้นฐานทางชีววิทยาอยู่มาก แต่คำว่า “คนเกาหลี 100% ไม่มีเหงื่อมีกลิ่น” นั้นเกินกว่าหลักฐานจะยืนยันได้

เหงื่อที่ออกจากต่อมเอคไครน์ทั่วร่างกายส่วนใหญ่เป็นน้ำกับเกลือ จึงแทบไม่มีกลิ่นด้วยตัวเอง กลิ่นบริเวณรักแร้เกิดเด่นชัดขึ้นเมื่อสารตั้งต้นจากต่อมอะโพไครน์ถูกจุลินทรีย์บนผิวหนังย่อยจนกลายเป็นสารระเหยที่จมูกเราได้กลิ่น ปริมาณสารตั้งต้น ชนิดของแบคทีเรีย สุขอนามัย อาหาร เสื้อผ้า และสภาพผิว ล้วนทำให้แต่ละคนมีกลิ่นต่างกันได้

ยีนที่เกี่ยวข้องมีอยู่จริง

งานวิจัยพบความสัมพันธ์ชัดเจนกับยีน ABCC11 โดยเฉพาะความแปรผันตำแหน่ง 538G>A หรือ rs17822931 ยีนนี้สร้างโปรตีนขนส่งสารออกจากเซลล์ของต่อมอะโพไครน์ คนที่มีจีโนไทป์ AA มักหลั่งสารตั้งต้นของกลิ่นรักแร้น้อยมาก จึงตรวจพบองค์ประกอบกลิ่นเฉพาะแบบหนึ่งได้น้อยลงมาก หรือแทบไม่พบเลย

ผลดังกล่าวไม่ได้หมายความว่าร่างกายหยุดขับเหงื่อ และไม่ได้ทำให้ทุกกลิ่นจากผิวหนังหายไปทั้งหมด มันอธิบายกลิ่นรักแร้กลุ่มสำคัญที่เกิดจากต่อมอะโพไครน์เป็นหลัก เท้า ปาก เสื้อผ้าอับ หรือกลิ่นจากการติดเชื้อยังเกิดขึ้นได้ตามปกติ

งานตีพิมพ์ในวารสาร Journal of Investigative Dermatology ระบุว่า ABCC11 มีความสำคัญต่อการสร้างองค์ประกอบกลิ่นรักแร้ และการเปลี่ยนแปลง 538G>A ที่พบมากในกลุ่มประชากรเอเชียสัมพันธ์กับการลดลงเกือบหมดขององค์ประกอบกลิ่นลักษณะนั้น งานทบทวนด้านชีววิทยากลิ่นกายก็สรุปไปในทางเดียวกันว่า การกลายพันธุ์นี้ช่วยอธิบายได้ว่าทำไมประชากรเอเชียตะวันออกจำนวนมากจึงมีกลิ่นรักแร้อ่อนกว่าโดยเฉลี่ย

เกาหลีมีสัดส่วนสูง แต่ไม่ใช่ทุกคน

รายงานเปรียบเทียบการสร้างสารก่อกลิ่นระบุว่าลักษณะขี้หูแห้งสีขาว ซึ่งเชื่อมโยงกับรูปแบบ ABCC11 เดียวกัน พบเด่นในประชากรเอเชียตะวันออก เช่น เกาหลี จีน และญี่ปุ่น ราว 80–95% ขณะที่กลุ่มเชื้อสายยุโรปและแอฟริกาพบเพียงประมาณ 0–3% ตัวเลขนี้เป็นภาพรวมระดับประชากร ไม่ใช่ผลตรวจคนเกาหลีทุกคน และไม่ควรถูกตีความเป็นข้อพิสูจน์ว่าแต่ละคน “ไม่มีกลิ่นตัว”

ลักษณะขี้หูจึงเป็นเบาะแสที่คนมักพูดถึงคู่กับกลิ่นรักแร้ คนที่มีรูปแบบ AA มักมีขี้หูแห้ง ส่วนรูปแบบที่ยังทำงานได้ของยีนมักสัมพันธ์กับขี้หูเปียกและการหลั่งสารตั้งต้นของกลิ่นมากกว่า ความสัมพันธ์นี้เกิดจากระบบต่อมชนิดเดียวกันในคนละตำแหน่งของร่างกาย

แบคทีเรียยังมีบทบาท

ต่อมอะโพไครน์ไม่ได้ปล่อย “กลิ่นเต่า” ออกมาโดยตรง มันปล่อยสารที่ยังไม่มีกลิ่นหรือมีกลิ่นน้อยก่อน แบคทีเรียประจำถิ่น โดยเฉพาะกลุ่มที่อาศัยในรักแร้ จะใช้เอนไซม์เปลี่ยนสารเหล่านั้นเป็นกรดและสารกำมะถันระเหยง่าย ยีน ABCC11 จึงเหมือนควบคุมปริมาณวัตถุดิบส่วนหนึ่งที่ส่งให้จุลินทรีย์ ไม่ได้ทำหน้าที่เป็นสวิตช์เปิดปิดกลิ่นของมนุษย์ทั้งร่างกาย

นี่เป็นเหตุผลที่คนมีจีโนไทป์เดียวกันอาจมีกลิ่นต่างกันได้ การอาบน้ำ การระบายอากาศของเสื้อผ้า การโกนขน การออกกำลังกาย และสภาพแวดล้อมล้วนเปลี่ยนจำนวนจุลินทรีย์กับความชื้นบนผิวได้

แล้วโรลออนในเกาหลีหายไปไหน

ความต้องการผลิตภัณฑ์ระงับกลิ่นกายในเกาหลีใต้มีแนวโน้มต่างจากประเทศที่กลิ่นรักแร้เข้มพบได้บ่อยกว่า จึงเกิดภาพจำว่ามันเป็นสินค้าหายาก แต่การสรุปว่าไม่มีขายหรือมีเฉพาะร้านนำเข้าไม่ถูกต้อง เพราะยังมีทั้งผลิตภัณฑ์ในร้านเครื่องสำอาง ร้านขายยา และช่องทางออนไลน์ เพียงไม่ได้มีพื้นที่ตลาดหรือความจำเป็นทางวัฒนธรรมเท่าบางประเทศ

ข้อสรุปที่ตรงกับหลักฐานที่สุดคือ คนเกาหลีใต้จำนวนมากน่าจะมีกลิ่นรักแร้อ่อนกว่าโดยเฉลี่ย เพราะรูปแบบ ABCC11 ที่ลดการหลั่งสารตั้งต้นของกลิ่นพบได้สูงในเอเชียตะวันออก แต่ไม่มีงานวิจัยใดรองรับประโยคว่า “คนเกาหลี 100% ไร้กลิ่นตัว” ยีนทำให้แนวโน้มของประชากรเปลี่ยนไป ไม่ได้ลบความแตกต่างของแต่ละคนออกไป